بعضی فیلم‌ها را تماشا می‌کنید تا ضربه سنگین یک مشت به‌موقع و فرود سریع یک ازپاانداختن طراحی‌شده را حس کنید. «سرباز شبح» می‌خواهد یکی از همین فیلم‌ها باشد. فیلم بر عضله و شتاب تکیه می‌کند و جیم کاویزل در مرکز آن، در نقش هنری فیتزجرالد، معروف به فیتز، قرار دارد؛ سرباز سابق عملیات ویژه که میدان نبرد را رها کرده و به زندگی تنهای یک طراح سلاح در روستاهای وایومینگ پناه برده است.
اما آرامش دوام نمی‌آورد. یک شرکت مدیریت دارایی شکارگر، با پشتیبانی پلیس‌های فاسد و ماموران خارجی مرموز، زمین و آب منطقه را هدف می‌گیرد. مردم محلی زیر فشار قرار می‌گیرند. فیتز حاضر نیست دست روی دست بگذارد. او به سپر غیرمنتظره جامعه تبدیل می‌شود. اولیویا ترلبی، گرت دیلاهانت و شی ویگهام نیز ترکیب بازیگران را کامل می‌کنند و هرکدام به داستانی که از همان ابتدا بیش از حد آشنا به نظر می‌رسد، لایه‌ای تازه می‌افزایند.
پس «سرباز شبح» چه چیز تازه‌ای برای ارائه دارد؟ نه چندان زیاد. فیلم با لذت در فضای اکشن درجه‌دو دهه ۱۹۸۰ نفس می‌کشد؛ چکمه روی شن، مشت‌های واقعی، قهرمانی که کار را تمام می‌کند. بله، صحنه‌های مبارزه نوعی لذت خشن و مستقیم دارند. اما لذت به‌تنهایی کافی نیست. فیلمنامه کریس پاپاسدرو آزادانه از ده‌ها داستان انتقامی تاریک‌تر و هوشمندانه‌تر وام می‌گیرد، بی‌آنکه ایده‌ای تازه یا ریسک احساسی قابل‌اعتنا به آن اضافه کند تا واقعا برای سرنوشت شخصیت‌ها اهمیت قائل شویم.
منتقدان نیز همین ناهماهنگی را دیده‌اند. در راتن تومیتوز، فیلم بر اساس ۱۱ نقد امتیاز ۴۵ درصد دارد؛ متاکریتیک نیز میانگین ۴۱ از ۱۰۰ را بر پایه نظر شش منتقد ثبت کرده است. جمع‌بندی روشن است: فیلم در ایجاد ضربه‌های غریزی خوب عمل می‌کند، اما از نظر تخیل و احساس کم می‌آورد.
گلن کنی از نیویورک تایمز نگاهی میانه‌رو به فیلم دارد و اشاره می‌کند که تماشاگران از دیدن فیتز، که دشمنان را با سرعت و کارآمدی از سر راه برمی‌دارد، رضایت خواهند داشت. حق با اوست؛ طراحی سکانس‌های اکشن موتور محرک فیلم است. اما وقتی اکشن جای داستان را می‌گیرد و حس رهایی عاطفی سطحی می‌ماند، همین موتور هم به لکنت می‌افتد.
صداهای دیگر چندان مهربان نیستند. دیلی بیست به آغوش تقریبا نوستالژیک فیلم برای شجاعت‌نمایی‌های پالپ، پرچم‌محور و درجه‌دو اشاره می‌کند؛ لحنی که شاید در دهه ۱۹۸۰ کاملا جا می‌افتاد، اما امروز عقب‌مانده به نظر می‌رسد. اسکرین رنت برخی درگیری‌های پرده سوم را به‌خاطر فیلمبرداری قابل‌قبول تحسین می‌کند، اما معتقد است این لحظات به هیجان سینمایی‌ای که مخاطب امروز انتظار دارد نمی‌رسند. تاد گیلکریست، منتقد ورایتی، کارگردانی پرزرق‌وبرق را برجسته می‌داند، اما از فیلمنامه‌ای گلایه می‌کند که نمی‌تواند رویدادهای واقعی الهام‌بخش خود را گسترش دهد و در نتیجه، مصالحی بالقوه غنی را تخت و کم‌اثر رها می‌کند. نقدهای تندتر، مانند نوشته‌های ای.وی. کلاب و راجرایبرت دات‌کام، «سرباز شبح» را مجموعه‌ای وصله‌پینه‌شده از ایده‌های سست و چارچوب سیاسی نامتقاعدکننده می‌دانند.
در نگاه اول، «سرباز شبح» به‌عنوان یک اکشن بازگشتی سرگرم‌کننده است؛ اما در عمق، برای تبدیل عضله به معنا با مشکل روبه‌رو می‌شود.
آیا این فیلم مخاطب خود را دارد؟ قطعا. اگر برای مبارزه‌های سرراست و قدیمی، طراحی اکشن کلاسیک و قهرمانی کم‌حرف آمده‌اید که تهدیدها را یکی‌یکی از میان برمی‌دارد، لحظاتی برای لذت بردن پیدا خواهید کرد. اما اگر ظرافت، اصالت یا خط سیاسی‌ای می‌خواهید که به جای وصله شدن به داستان، واقعا در آن ریشه داشته باشد، احتمالا با حس کمبود سالن را ترک می‌کنید. در هر صورت، «سرباز شبح» یادآوری می‌کند که سبک فقط تا جایی می‌تواند یک فیلم را پیش ببرد؛ حتی سرسخت‌ترین قهرمانان هم به داستانی نیاز دارند که واقعا دندان داشته باشد.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.