این فیلم با اعتمادبهنفس وارد میدان میشود، اما در پایان بار سنگینی از تکرارها را هم با خود حمل میکند. «طلوع درو» ششمین فیلم از چرخه «بازیهای گرسنگی» است که به کارگردانی و تهیهکنندگی فرانسیس لارنس ساخته شده و فیلمنامه آن را بیلی ری و مایکل لسلی بر پایه رمان پیشدرآمد سوزان کالینز نوشتهاند. فیلم خود را هم دنبالهای بر «تصنیف پرندگان آوازخوان و مارها» محصول ۲۰۲۳ معرفی میکند و هم مقدمهای برای نسخه اصلی سال ۲۰۱۲، روایتی که ریشههای دردناکترین سنتهای پانم را دنبال میکند.
انتظارها از فیلم بالا بود. نامهای روی پوستر هم بیتأثیر نیستند: جوزف زادا، جسی پلمونس، رالف فاینز، گلن کلوز، کیرن کالکین، ال فانینگ، مککنا گریس، مایا هاک، ویتنی پیک و کلوین هریسون جونیور. بازگشت لارنس به صندلی کارگردانی نیز این حس را پررنگتر میکند که با فصلی کلیدی روبهرو هستیم، فصلی که باید به پرسشها پاسخ دهد و آب را گلآلودتر کند.
با این حال، منتقدان درباره فیلم دو دسته شدهاند. در راتن تومیتوز، فیلم بر اساس ۸۰ نقد به امتیاز ۷۵ درصد رسیده است؛ میانگین متاکریتیک نیز بر پایه نظر ۲۹ منتقد، امتیاز ۵۶ از ۱۰۰ را نشان میدهد. همین اعداد ماجرا را روشن میکنند: اثری که بسیاری آن را محکم و سرگرمکننده میدانند و تقریبا به همان اندازه، گروهی معتقدند که فیلم جاهطلبیهای خودش را تضعیف میکند.
.avif)
برخی منتقدان از هوشمندی عاطفی فیلم و تمایل آن به گفتوگوی صریح با مخاطبانی که با این داستانها بزرگ شدهاند، ستایش کردهاند. وبسایت راجرایبرت داتکام معتقد است فیلم با تماشاگرانی ارتباط برقرار میکند که در دورانهای سیاسی پرتنش به بلوغ رسیدهاند؛ سینمادوستانی که حالا آنقدر بزرگ شدهاند که هزینه تعصب و بهای بقا را درک کنند. دِرپ نیز نوعی تعادل کمیاب در فیلم میبیند: اثری که سرگرم میکند و همزمان مخاطب را به تأملهایی ناخوشایند سوق میدهد.
گروهی دیگر به نقاط قوت آشکار فیلم اشاره میکنند: پالت بصری امضادار لارنس و صحنههای اکشن پرتحرک آن. اسلشفیلم آن را یکی از قویترین قسمتهای اکشن در این فرنچایز میداند و کولایدر از بهبود روایی و لحنی نسبت به پیشدرآمد قبلی سخن میگوید و استدلال میکند که فیلم با ضربههایی آرام اما مؤثر، پیشینه هیمیچ را به حماسه بزرگتر «بازیهای گرسنگی» پیوند میزند.
اما ستایشها درست همانجایی متوقف میشوند که تازگی شروع به کمرنگ شدن میکند. چند منتقد معتقدند «طلوع درو» اغلب به ریتمهای آشنای فرنچایز بازمیگردد؛ اول نمایش و شکوه بصری، بعد نوآوری. ای.وی. کلاب شخصیتهای تازه را جذاب میداند، اما آنها را به اندازه عاشقان تراژیک پیشین این مجموعه فراموشنشدنی نمیبیند. اسکرینرنت و امپایر نیز مهارت ساخت فیلم را تأیید میکنند، اما هشدار میدهند که نوستالژی و انتخابهای وابسته به منطق فرنچایز گاهی بر روایت جسورانه سایه میاندازند.
در سوی تندتر نقدها، برخی منتقدان فیلم را نه یک افزودن تازه، بلکه گردآوری افتخارات گذشته میدانند. ایندیوایر ریتم فیلم را خستهکننده و فشار احساسی آن را در برخی بخشها زیادهرویشده توصیف میکند؛ گاردین حتی فراتر میرود و فیلم را اثری میخواند که جز جذابیت تجاری، تا حد زیادی ضرورتی ندارد. تعدادی از منتقدان نیز آن را تجربهای از نظر بصری خیرهکننده، اما از نظر روایی کمجان میدانند.

با وجود جلوههای بصری چشمگیر و بازیهای متعهدانه، اتکای فیلم به فرمولهای تثبیتشده مانع از آن میشود که واقعا ضروری به نظر برسد، هرچند بسیاری از طرفداران همچنان چیزهای زیادی برای لذت بردن در آن پیدا خواهند کرد.
پس جایگاه «طلوع درو» کجاست؟ این فیلم قسمتی نامتوازن است: گاهی تکاندهنده و گاهی بیش از حد امن و محتاط. چند صحنه عمیقا اثر میگذارند؛ چند صحنه دیگر فقط زخمهای آشنای این فرنچایز را نوازش میکنند. اگر بافت شخصیتها و اسطورهشناسی «بازیهای گرسنگی» برایتان مهمتر است، اینجا خوراک کافی پیدا میکنید. اگر برای یک بازآفرینی کامل آمدهاید، باید دقیقتر و با اغماض بیشتری نگاه کنید.
در نهایت، فیلم همان پرسشی را مطرح میکند که این مجموعه همیشه به آن بازگشته است: ما برای تماشاگری و نمایش چه بهایی میپردازیم، و چه کسی تصمیم میگیرد کدام زندگیها اهمیت دارند؟ میتوانید فیلم را ببینید، یا اجازه دهید بحثها در فضای آنلاین ادامه پیدا کنند. انتخاب، مثل همیشه در پانم، با شماست.
.avif)




نظر بگذارید
نظرات (3)
بصری خیرهکننده اما داستان گهگاه کمجان میشه. حس میکنم انرژیش بیشتر خرج شوآف شده تا خلق چیزی واقعاً جدید، یه جور گردآوری افتخارات گذشته
نقدش نسبتا متعادل بود؛ هم بدیهیاتی هست و هم لحظاتی عمیق. برای طرفدارای قدیمی غذای کافی داره، برا کسایی که انتظار بازآفرینی کامل دارن، نه چندان.
وااای، صحنههای اکشن واقعا پرانرژی ان ولی همون حس تکرار مدام اذیتم میکنه... جوزف زادا در اوجه، ولی کلیشه ها رو نمیشه نادیده گرفت