7 دقیقه
اخیراً سایت ScreenRant به نقل از اظهارات انیا تیلور-جوی (Anya Taylor-Joy) اشاره کرد که امیدها برای ساخت فصل دوم مینیسریال موفق نتفلیکس «کوئینز گمبیت» را کمرنگ کرده است. در مصاحبهای با برنامه Entertainment Tonight، تیلور-جوی توضیح داد که قوس داستانی تکفصلی سریال کامل و به پایان رسیده احساس میشود — انتخابی که بازتاب روند رو به رشد در تلویزیون پراستیج است که به داستانهای محصور و منسجم ارزش میدهد. این نگاه نهتنها دیدگاه خالقان و بازیگران اصلی را نشان میدهد، بلکه بیانگر تغییری در نحوه برنامهریزی محتوای تلویزیونی برای جذب مخاطب و ایجاد لحظات فرهنگی است.
چرا فصل دوم بعید به نظر میرسد
تیلور-جوی در گفتگو با ET بیان کرد که سریال «همانطور که هست زیباست» و افزود که افزودن فصلهای بیشتر ممکن است ارزش و تأثیر اثر اولیه را تضعیف کند. این دیدگاه با رویکرد اصلی سریال به عنوان یک مینیسریال محدود همخوانی دارد: «کوئینز گمبیت» اقتباسی از رمان والتر تِویس بود و یک روایت کامل، پالایششده و خودبسنده درباره بلوغ و صعود بث هارمن در دنیای شطرنج ساخت. برای بسیاری از طرفداران و منتقدان، قدرت سریال از پایان قاطع و احساسی آن ناشی میشد — یک پایانی مرتب و رضایتبخش بهجای دعوتی باز برای امتداد نامحدود داستان.
تصمیم برای ادامه ندادن داستان همچنین در کنار دینامیک صنعتی قرار میگیرد. پلتفرمهای استریمینگ مانند نتفلیکس در سالهای اخیر به مینیسریالهای محدود علاقه نشان دادهاند که توانایی خلق لحظات فرهنگی و بحثبرانگیز را دارند — نمونههایی مثل «چرنوبیل» که فقط یک فصل کافی بود تا مخاطبان را برای ماهها درگیر کند. بازگرداندن یک سریال محدود محبوب ریسک رقیق کردن پیام خلاقانه اصلی را در پی دارد و ممکن است باعث دودستگی و تقسیم مخاطبان شود. در فضای رقابتی تولید محتوا، حفظ یک اثر بینقص و کامل گاهی از لحاظ هنری و تجاری منطقیتر است تا تکرار یا ادامۀ آن تنها به دلیل تقاضای تجاری.
بهعلاوه، از منظر خلاقانه، پایانبندی منسجم اجازه میدهد که اثر بهعنوان یک واحد ادبی یا سینمایی مستقل ارزشگذاری شود. وقتی یک سریال محدود بهخوبی پایان مییابد، این پایان بهعنوان بخشی از پیام کلی و هویت آن اثر عمل میکند؛ تکرار یا تمدید میتواند تعادل شخصیتها، تمهای اصلی و ضرباهنگ داستانی را برهم بزند. بنابراین واکنش تیم خلاق و بازیگران به پیشنهاد فصل دوم معمولاً بر پایه محافظت از یک بیانیه هنری خاص و جلوگیری از فرسایش معنای اصلی شکل میگیرد.
فراتر از سیاستهای تجدید سریالها، «کوئینز گمبیت» تأثیر فرهنگی گستردهای داشت: علاقه عمومی به شطرنج پس از پخش سریال افزایش یافت، فروش تختههای شطرنج بالا رفت و بازی آنلاین شطرنج با موجی از کاربران جدید روبهرو شد. این تغییرات نشاندهنده قدرت محتوای تصویری برای بازآرایی سلیقههای فرهنگی و تحریک بازارهای مرتبط است. مقایسه «کوئینز گمبیت» با فیلمهایی که محوریتشان شطرنج است مانند «قربانی مهره» (Pawn Sacrifice) یا «در جستجوی بابی فیشر» (Searching for Bobby Fischer) طبیعی است؛ هر سه این آثار شطرنج را به محاورۀ عمومی آوردهاند اما با لحنها و رویکردهای بسیار متفاوت — زندگینامهمحور (بیوپیک) در مقابل درام روانشناختی خیالی — تأثیرگذار بودند.
درعینحال، از منظر مخاطبشناسی و رفتار مصرفکننده، میتوان دید که مخاطبان معاصر گرایش به تجربههای کامل و بسته دارند که یک روایت مشخص و قاطع را ارائه کنند. مینیسریالهای موفق اغلب در کمتر از یک فصل توانستهاند شخصیتها را معرفی، بحران را شکل دهند و یک نتیجهگیری رضایتبخش ارائه کنند؛ این مدل برای افرادی که زمان محدودی برای تماشای طولانیمدت دارند، مناسب است. همچنین، از منظر الگوریتمی و بازاریابی دیجیتال، یک مینیسریال موفق میتواند موجساز شده و دوباره و دوباره توسط رسانهها، شبکههای اجتماعی و پادکستها مورد بازگویی قرار گیرد — بدون اینکه نیاز به فصلهای اضافه باشد.
برای کسانی که هنوز به دنبال دلیلهای دیگری برای بیتمایلی به فصل دوم هستند، باید به مسأله اصالت روایی و رضایت هنری خالقان اشاره کرد. وقتی یک نویسنده یا شورانر داستانی را با آغاز و پایان مشخص مینویسد، افزودن محتوای جدید ممکن است بهمعنای ارائه داستانهایی خارج از نیت اولیه باشد که گاه کمکی به تقویت اثر اصلی نمیکند. برای آثار اقتباسی مانند «کوئینز گمبیت» که منبع مشخصی (رمان والتر تِویس) داشته، پایانبندی میتواند دقیقاً بازتابدهندۀ خاتمهای باشد که در متن منبع نیز وجود داشته و احترام به آن برای حفظ یکپارچگی اقتباس اهمیت دارد.
از منظر بازار و اقتصاد تولید، ساخت فصلهای جدید همیشه با مزایا و هزینههایی همراه است. اگرچه تجدید یک عنوان موفق میتواند از نظر تجاری سودآور باشد، اما باید توجه داشت که هزینههای تولید، دستمزد بازیگران، زمانبندی بازیگران پرمشغله و نیاز به حفظ کیفیت فنی و هنری بالاتر میتواند بار مالی و عملیاتی جدیدی ایجاد کند. همچنین، انتظار عمومی از کیفیت بالاتر فصلهای جدید پس از موفقیت اولیه میتواند فشار نقدی و انتقادی را افزایش دهد — اتفاقی که بعضاً به تجدید یا ادامههای ضعیف منجر میشود و در نهایت به برند اصلی آسیب میزند.
برای طرفداران امیدوار به تمدید داستان، تسلای بالقوهای در مسیر حرفهای درخشان خود انیا تیلور-جوی وجود دارد. پس از «کوئینز گمبیت»، او در فیلمهایی مانند «مرد شمالی» (The Northman) و «فوریوزا: حماسهٔ مد مکس» (Furiosa: A Mad Max Saga) نقشآفرینی کرده و گزارشهایی درباره حضور احتمالی او در «تلماسه: قسمت سوم» (Dune: Part Three) و یک فیلم جدید از مجموعه «سوپر ماریو کهکشان» (Super Mario Galaxy Movie) شنیده شده است. مسیر هنری او نشان میدهد که یک نقش قاطع میتواند دروازههای خلاقانه متعددی را باز کند و در عین حال اجازه دهد اثر اولیه بهصورت دستنخورده و کامل حفظ شود. این نوع تحولات حرفهای بازیگران غالباً نشاندهنده گزینههای متفاوتی است که خوانندگان و بینندگان بعد از یک موفقیت بزرگ برای ستارگان فراهم میشود؛ انتخاب میان حفظ یک نقش نمادین یا پذیرش پروژههای متنوع در جهت توسعه حرفهای.
نکتهای سبک درباره پشتصحنه: مینیسریال از نظر طراحی دورهای و کارگردانی صحنههای شطرنج مورد تحسین قرار گرفت — تیمهای تولید با کارشناسان شطرنج مشورت کردند و مسابقات را بهگونهای طراحی کردند که حتی تماشاگرانی که با بازی آشنا نیستند بتوانند تنش و ضربآهنگ درگیری را احساس کنند. این نوع توجه به جزئیات فنی و تاریخی به اعتبار سریال و حس واقعگرایانه آن افزود؛ از انتخاب لباسها و دکور تا ترتیب حرکات روی صفحه و زاویهنماییهای دوربین — همه در جهت تقویت درام و ارتباط احساسی مخاطب با شخصیتها قرار داشتند.
اگر شما از طرفداران مینیسریالهای محکم و دقیق هستید، «کوئینز گمبیت» مثال روشنی از داستانی است که احتمالاً از باقی ماندن در قالب اولیه سود میبرد. این موضوع مانع از آن نمیشود که طرفداران به تصور سِکانسها و دنبالههای ممکن بپردازند، اما گاهی بستن درست و محکمِ یک روایت، خلاقانهترین تصمیم است. در نهایت، بحث ادامه یا عدم ادامه سریال میان محافظت از یک بیانیه هنری، واقعیتهای تجاری شبکهها و خواست مخاطبان در نوسان است — و برای «کوئینز گمبیت»، به نظر میرسد که ترکیب این عوامل به نفع حفظ اثر به شکل فعلیاش بوده است.
منبع: smarti
ارسال نظر