جنجال لهجه ها در فیلم اودیسه کریستوفر نولان بالا گرفت

نخستین تریلرهای فیلم اودیسه کریستوفر نولان مانند جرقه‌ای در انبار کاه فرود آمدند و بحث‌ها بلافاصله شعله‌ور شد.

تماشاگران از شنیدن این‌که بیشتر شخصیت‌ها با لهجه آمریکایی و به انگلیسی روشن و امروزی صحبت می‌کنند، غافلگیر شدند؛ زبانی که به‌جای لحن آیینی و شاعرانه مورد انتظار از یک حماسه هومری، حال‌وهوایی معاصر دارد. همین تضاد میان متنی از یونان باستان و فیلمنامه‌ای با صدایی مدرن، به محور اصلی انتقادها از فیلم تبدیل شده است.

اتهام‌ها از نادقتی تاریخی تا تصاحب فرهنگی را در بر می‌گیرد و توجه ویژه‌ای نیز به انتخاب‌های بازیگری نولان شده است؛ از جمله حضور لوپیتا نیونگو در نقش هلن تروا. برای علاقه‌مندان سخت‌گیر آثار کلاسیک، این تصمیم‌ها به معنای از دست رفتن اصالت است. اما برای گروهی دیگر، نشانه کارگردانی است که می‌خواهد یک اسطوره کهن را برای مخاطب امروز بازآفرینی کند.

نولان در گفت‌وگویی با لس‌آنجلس تایمز از تصمیم خود دفاع کرد و گفت زبان در سینما بیش از آن‌که تزئینی روشنفکرانه باشد، بار احساسی دارد. او توضیح داد که انگلیسی معاصر را برگزیده تا دیالوگ‌ها طبیعی و بی‌واسطه به نظر برسند و از عبارت‌پردازی تصنعی و بلندپروازانه‌ای دور بمانند که می‌توانست فیلمنامه را غیرواقعی جلوه دهد. او گفت: «شاید ساده‌لوح بوده باشم و شاید این انتخاب برایم هزینه داشته باشد، اما می‌خواستم روایتی ساده و بی‌پیرایه بسازم. برای من این تصمیم کاملا بدیهی بود.»

با این حال، همه واکنش‌های منفی او را وادار به سکوت نکرده است. نولان به تلگراف گفت بخش زیادی از گفت‌وگوهای پیش از اکران چیزی جز هیاهو نیست؛ مردم درباره فیلمی بحث می‌کنند که هنوز آن را ندیده‌اند. او به جنجال‌های مشابه پیرامون آثار قبلی خود اشاره کرد و یادآور شد که تماشاگران در نهایت صداقت تلاش‌های او را پذیرفتند، حتی زمانی که او از انتظارهای رایج فاصله خلاقانه گرفت.

نولان می‌گوید تمام کاری که از دستم برمی‌آید این است که بهترین فیلم ممکن را، با بیشترین صداقت ممکن بسازم و قضاوت را در تاریکی سالن سینما به تماشاگران بسپارم.

فیلم اودیسه قرار است در تاریخ ۱۷ ژوئیه ۲۰۲۶ در سینماها اکران شود. تا آن زمان، بحث‌ها در فضای آنلاین و رسانه‌های چاپی ادامه خواهد داشت: آیا این یک بازآفرینی خلاقانه است یا لغزشی در برابر متنی محبوب و کلاسیک؟ در هر صورت، این جنجال یک چیز را تضمین می‌کند: مردم تماشایش خواهند کرد.