سکوی پرتابی را تصور کنید که دیگر میزبان موشک‌های پرتلاش دهه ۲۰۱۰ نیست. به گفته مدیران اسپیس‌ایکس، آن روز زمانی فرا می‌رسد که استارشیپ ثابت کند می‌تواند در یک هفته، چندین بار و با قابلیت اطمینان بالا پرواز کند. ایده ساده است: تمرکز منابع محدود مهندسی و تولید بر وسیله‌ای که می‌تواند آهنگ پرتاب را از مأموریت‌های گاه‌به‌گاه به پرتاب‌های روزانه و حتی فراتر از آن برساند.
چرا استارشیپ معادله را تغییر می‌دهد
فالکون ۹ بخش‌هایی از تاریخ موشک‌سازی را بازنویسی کرد. این موشک که نخستین بار در سال ۲۰۱۰ پرواز کرد، با مرحله اول قابل بازیابی خود، استفاده مجدد منظم را از یک نظریه به واقعیت عملی تبدیل کرد و اسپیس‌ایکس را تا امروز به نزدیک ۷۰۰ مأموریت رسانده است. با این حال، فالکون ۹ و فالکون هوی هنوز یک بخش مصرف‌شونده دارند: مراحل بالایی آن‌ها بازیابی نمی‌شود. استارشیپ متفاوت است. هم بوستر و هم مرحله دوم آن به عنوان وسایل پروازی کاملا قابل استفاده مجدد در حال توسعه هستند و برای بازگشت و پرواز دوباره طراحی شده‌اند.
اندازه و ظرفیت حمل بار اهمیت زیادی دارد. نسخه فعلی استارشیپ V3 حدود ۱۲۴.۴ متر ارتفاع دارد و در برابر بدنه تقریبا ۷۰ متری فالکون ۹ بسیار عظیم‌تر است. در حالی که فالکون ۹ می‌تواند حدود ۲۵ تن را به مدار پایین زمین برساند و فالکون هوی حدود ۶۳ تن ظرفیت دارد، هدف استارشیپ حمل بیش از ۱۰۰ تن بار است. این جهش در ظرفیت، تعیین می‌کند کدام مأموریت‌ها برای کدام موشک‌ها منطقی‌تر هستند و به اسپیس‌ایکس امکان می‌دهد طیف گسترده‌ای از پرتاب‌های تجاری و دولتی را روی یک پلتفرم واحد و مقیاس‌پذیر متمرکز کند.
پیامدهای عملیاتی و اثرات تجاری
ایلان ماسک گفته است زمانی که استارشیپ پروازهای تکرارشونده و قابل اعتماد را در طول یک هفته نشان دهد، از نظر راهبردی منطقی است که تمرکز مهندسی و تولید از خانواده موشک‌های فالکون به سمت استارشیپ منتقل شود تا در نهایت امکان چندین پرتاب در روز فراهم گردد. تحلیلگران صنعت فضایی انتظار دارند با در دسترس قرار گرفتن استارشیپ، مأموریت‌های تجاری فالکون ۹ به شکل محسوسی کاهش یابد و برخی برآوردها از تغییر مسیر بسیاری از مشتریان از سال ۲۰۲۸ خبر می‌دهند.
یکی از اثرات عملی فوری به استارلینک مربوط می‌شود. بخش بزرگی از فهرست پرتاب‌های اخیر فالکون ۹ به توسعه منظومه اینترنت ماهواره‌ای استارلینک اختصاص داشته است. از سال ۲۰۲۳، فالکون ۹ صدها ماهواره استارلینک را به مدار برده است. اما ماهواره‌های جدیدتر و بزرگ‌تر استارلینک برای محفظه بار فالکون ۹ بیش از حد بزرگ هستند و فقط درون استارشیپ جا می‌گیرند. زمانی که استارشیپ در مقیاس عملیاتی وارد خدمت شود، اسپیس‌ایکس می‌تواند ارتقای منظومه ماهواره‌ای خود را سرعت دهد و ماهواره‌هایی با ظرفیت بالاتر را سریع‌تر مستقر کند.
مزایای جانبی دیگری نیز وجود دارد. یک سامانه کاملا قابل استفاده مجدد، هزینه پرتاب به ازای هر کیلوگرم را کاهش می‌دهد، معماری‌های تازه‌ای را برای مأموریت‌های اعماق فضا ممکن می‌سازد و زمانی که یک نوع وسیله پرتاب بتواند پروفایل‌های مأموریتی متنوعی را پوشش دهد، لجستیک را ساده‌تر می‌کند. با این حال، این گذار فوری نخواهد بود. موشک‌های فالکون سابقه‌ای اثبات‌شده و پایگاه گسترده‌ای از مشتریان دارند. کنار گذاشتن تدریجی آن‌ها به اثبات قابلیت اطمینان استارشیپ، دریافت مجوزهای رگولاتوری و جلب اعتماد مشتریان نیاز دارد.
پرواز فضایی به ندرت در مسیرهای کاملا مستقیم پیش می‌رود. جاه‌طلبی فناورانه با واقعیت‌های مالی روبه‌رو می‌شود. اما محاسبه روشن است: منابع محدود باید روی پلتفرمی متمرکز شوند که آهنگ پرتاب بالاتر، ظرفیت حمل بیشتر و استفاده مجدد کامل را وعده می‌دهد. برای اسپیس‌ایکس، این آینده به آن بستگی دارد که استارشیپ ثابت کند می‌تواند پرواز کند، بازیابی شود و دوباره پرواز کند، آن هم به دفعات زیاد.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.