نیروی هوایی آمریکا به طور رسمی علائم فراخوان افکیو-۴۲ ونجنس و افکیو-۴۴ فیوری را به دو هواپیمای رزمی همکار نخست خود اختصاص داد؛ اقدامی که نخستین معرفی عمومی جتهای بیخلبان و جتپیشرانی است که برای عملیات در کنار جنگندهها و بمبافکنهای سرنشیندار انتخاب شدهاند.
این نامها در کنفرانس هوایی، فضایی و سایبری انجمن نیروهای هوایی و فضایی در میانه سپتامبر در نشنال هاربر مریلند اعلام شد و پس از تصمیم ماه ژوئن برای انتخاب دو طراحی متمایز از جنرال اتمیکس و اندوریل مطرح شدند. هر دو هواپیما هماکنون پروازهای آزمایشی انجام میدهند و از خطوط تولید خارج میشوند؛ در حالی که نیروی هوایی آمریکا قصد دارد در کوتاهمدت ۱۵۰ فروند از این پهپادهای رزمی جت را عملیاتی کند، ناوگان را تا سال ۲۰۳۲ به ۵۰۰ فروند برساند و پس از آن شمار تقریبی آن را به دو برابر افزایش دهد.
طراحی و عملکرد
اندوریل افکیو-۴۴ فیوری که پیشتر در قالب نمونه اولیه با نام وایافکیو-۴۴ و در داخل شرکت با نام فیوری شناخته میشد، یک جنگنده نیمهخودمختار با قابلیت عملیات از باندهای کوتاه است. طول این طراحی ۲۰ فوت، معادل ۶ متر، و دهانه بال آن ۱۷ فوت، معادل ۵.۲ متر، است و نیروی آن از یک موتور توربوفن ویلیامز افجی۴۴-۴ام با توان ۴۰۰۰ پوند رانش تأمین میشود. اندوریل حداکثر سرعت آن را ماخ ۰.۹۵، معادل ۷۲۹ مایل بر ساعت یا ۱۱۷۳ کیلومتر بر ساعت، و سقف پرواز عملیاتی آن را ۵۰ هزار فوت، معادل ۱۵۲۴۰ متر، اعلام کرده است. فیوری حداکثر وزن برخاست ۵۰۰۰ پوند، معادل ۲۲۶۸ کیلوگرم، دارد و از دو جایگاه تسلیحاتی برخوردار است که میتوانند دو موشک اِیآیام-۱۲۰ اَمرام را حمل کنند.
جنرال اتمیکس افکیو-۴۲ ونجنس که تا همین اواخر وایافکیو-۴۲ نام داشت و در داخل شرکت با عنوان دارک مرلین شناخته میشد، از نظر مفهوم عملیاتی مشابه است. ونجنس با یک موتور توربوفن تکموتوره با سازنده اعلامنشده کار میکند و به عنوان یک هواپیمای زیرصوت با حداکثر سرعت محرمانه توصیف شده است. برد بیشینه آن ۹۳۰ مایل، معادل ۱۵۰۰ کیلومتر، سقف پرواز عملیاتی آن ۴۵ هزار فوت، معادل ۱۳۷۰۰ متر، و مداومت پروازی آن تا هشت ساعت اعلام شده است. نشان افکیو بیانگر رده این هواپیما به عنوان جنگنده بدون سرنشین است، در حالی که پیشوند وای در دوران توسعه به وضعیت نمونه اولیه اشاره داشت.
جنرال اتمیکس افکیو-۴۲ را در چارچوب مفهوم جنس/گونه سری گمبیت خود قرار میدهد؛ رویکردی ماژولار که برای سازگار کردن این پلتفرم در نقشهای گوناگون، از پایش و شناسایی دوربرد تا حمله هوا به زمین، طراحی شده است.
نرمافزار، تولید و آزمایش
یکی از الزامات عملیاتی برای هر دو بدنه پروازی، توانایی اجرای مجموعههای متنوع نرمافزار مأموریتی است، نه اتکا به یک بار نرمافزاری بومی واحد. لاکهید مارتین، نورثروپ گرومن، آرتیایکس کالینز ایروسپیس و شیلد ایآی در حال توسعه نرمافزارهای مأموریتی برای مرحله آزمایش هستند. انتظار میرود نیروی هوایی آمریکا تا پایان سال مجموعههای نرمافزاری ترجیحی را انتخاب کند و نرمافزار برگزیده برای دسته نخست ۱۵۰ فروندی در تابستان ۲۰۲۷ اعلام شود. این نیرو برنامهریزی کرده است ناوگان اولیهای شامل ۱۵۰ فروند هواپیمای رزمی همکار ایجاد کند که تا سال ۲۰۳۲ به ۵۰۰ فروند افزایش مییابد.
اندوریل اعلام کرده است که قصد دارد برای پاسخگویی به نیازهای نیروی هوایی آمریکا و مشتریان احتمالی همپیمان، سالانه حدود ۱۵۰ فروند فیوری تولید کند. جنرال اتمیکس نیز برنامه دارد ونجنس را به نیروی هوایی آمریکا تحویل دهد و جنگندههای اضافی را برای ناوگان هواگردهای شرکتی خود بسازد؛ با این حال، این شرکت هدف از ایجاد آن ناوگان داخلی را توضیح نداده است. نه سازندگان و نه نیروی هوایی، هزینه هر فروند را اعلام نکردهاند.
آزمایشها در ماههای آینده ادامه مییابد و شدت بیشتری خواهد گرفت. در بهار ۲۰۲۶ یک فروند جنرال اتمیکس افکیو-۴۲ در بیابان کالیفرنیا دچار سانحه شد که علت آن به محاسبه نادرست خلبان خودکار درباره وزن و مرکز ثقل نسبت داده شد؛ این رخداد نخستین سانحه ثبتشده یک هواپیمای رزمی همکار تا امروز است. نتایج بعدی آزمایشهای پروازی و انتخاب نرمافزارها برای محموله تولیدی، نقاط عطف بعدی در عملیاتیسازی ونجنس و فیوری را تعیین خواهد کرد.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.