پزشکان یک پروب به باریکی تار مو را از میان شکم مادر عبور دادند و زیر هدایت زنده سونوگرافی، آن را به سوی توموری زنده به اندازه یک آلوی کوچک نشانه گرفتند که در قفسه سینه جنین جای گرفته بود. این صحنه شبیه داستان‌های علمی تخیلی به نظر می‌رسد، اما در واقع یک اقدام درمانی دقیق و واقعی است که متخصصان برای نجات نوزادی انجام دادند که هنوز نخستین نفس خود را نکشیده بود.
یک تیم چندتخصصی از بیمارستان زنان و زایمان بائوآن شنژن و دانشگاه چینی هنگ‌کنگ، این مداخله را در نشریه سونوگرافی در مامایی و زنان گزارش کرد. بیمار، زنی ۴۰ ساله در هفته بیست و دوم بارداری بود. بررسی‌های پیش از تولد نشان داده بود که یک ناهنجاری مادرزادی راه هوایی ریه یا سی‌پی‌ای‌ام در نیمه راست قفسه سینه جنین به سرعت در حال بزرگ شدن است؛ ضایعه‌ای با ظاهر میکروکیستیک، حدود ۵ سانتی‌متر قطر، که قلب و ریه‌ها را تحت فشار قرار داده و با آسیت همراه شده بود. اگر چنین وضعیتی کنترل نشود، اغلب به نارسایی قلب جنین و هیدروپس جنینی منجر می‌شود؛ تجمع خطرناک مایعات که می‌تواند جان جنین را تهدید کند.
درمان‌های رایج جنینی، مانند تخلیه یک کیست غالب یا بستن یک رگ تغذیه‌کننده، زمانی مؤثرند که تومور هدفی مشخص یا رگ خون‌رسان قابل شناسایی داشته باشد. اما این ضایعه متفاوت بود: مجموعه‌ای متراکم از کیست‌های بسیار ریز، بدون خون‌رسانی مرکزی آشکار. روش‌های معمول امید چندانی ایجاد نمی‌کردند. بنابراین تیم درمان مسیر دیگری را انتخاب کرد: ابلیشن حرارتی مستقیم از داخل رحم.
زیر هدایت پیوسته سونوگرافی با وضوح بالا، جراحان یک سوزن ابلیشن فوق‌ظریف را از دیواره شکم مادر، دیواره رحم و سپس به داخل قفسه سینه جنین هدایت کردند تا به مرکز تومور برسند. این دستگاه با استفاده از انرژی مایکروویو، مولکول‌های آب داخل ضایعه را به حرکت درآورد و گرمای شدید اما موضعی ایجاد کرد؛ گرمایی که بافت غیرطبیعی ریه را منعقد و تخریب کرد. مرحله فعال گرم‌سازی فقط حدود دو دقیقه طول کشید و دماها به صورت لحظه‌ای روی نمایشگرها پایش شد تا از اندام‌های اطراف جنین محافظت شود.
در کمتر از سه روز، توده فروکش کرد و مایعات اضافی از بین رفت. این تغییر، چشمگیر بود. وضعیت جنین پایدار شد، فشار روی قلب کاهش یافت و روند پیشرفت به سمت هیدروپس متوقف شد.
بارداری تا زمان ترم ادامه یافت. در هفته سی و هفتم، نوزاد با سزارین به دنیا آمد؛ وزن او ۲٫۹ کیلوگرم بود و در آزمون آپگار امتیاز کامل ۱۰ را دریافت کرد. در پیگیری چهارماهه، نشانه‌ای از عود دیده نشد و نیازی به جراحی تکمیلی وجود نداشت؛ نتیجه‌ای که اگر در ادامه نیز پایدار بماند، می‌تواند گامی مهم در مراقبت داخل رحمی از برخی ناهنجاری‌های ریوی منتخب باشد.
اهمیت این مورد در چیست؟ فراتر از جنبه انسانی ماجرا، یعنی تغییر مسیر یک زندگی پیش از آغاز تولد، این پرونده نشان می‌دهد که ابلیشن متمرکز با مایکروویو می‌تواند برای برخی ضایعات میکروکیستیک ریه جنین که با روش‌های استاندارد قابل درمان نیستند، ایمن و مؤثر باشد. این روش جایگزین تکنیک‌های موجود نمی‌شود، اما زمانی که ساختار آناتومیک امکان استفاده از شانت یا انسداد عروقی را نمی‌دهد، گزینه‌ای ارزشمند به درمان جنینی اضافه می‌کند.
البته باید با احتیاط به این گزارش نگاه کرد. گزارش‌های تک‌موردی نیازمند تفسیر محتاطانه هستند. پیامدهای تنفسی بلندمدت، خطر آسیب حرارتی و امکان تکرارپذیری این روش در مراکز مختلف باید بررسی شود. با این حال، این مداخله دریچه‌ای تازه گشوده است. پزشکان و پژوهشگران با دقت دنبال خواهند کرد که آیا این روش می‌تواند بهبود یابد، در مقیاس گسترده‌تر اجرا شود و در برنامه‌های درمان جنین در سراسر جهان ادغام شود یا نه.
آیا این می‌تواند آغاز فصل تازه‌ای در جراحی پیش از تولد باشد و فرصتی دوباره برای زندگی نوزادانی فراهم کند که ضایعات ریوی آن‌ها در گذشته مرگبار تلقی می‌شد؟
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.