تصور کنید سلول‌های سرطانی در مغز استخوان پنهان شده‌اند، سال‌ها نامرئی و بی‌حرکت مانده‌اند، تا اینکه رخدادی در نقطه‌ای دور از بدن آن را تحریک می‌کند و ناگهان این سلول‌ها شروع به حرکت می‌کنند. این همان احتمال نگران‌کننده‌ای است که از پژوهش تازه مؤسسه فرانسیس کریک مطرح شده است: التهاب در یک اندام می‌تواند محیط بخش دیگری از بدن را بازآرایی کند و سلول‌های سرطانی متاستاتیک خفته را دوباره به زندگی و فعالیت برگرداند.
سلول‌های سرطانی خفته ممکن است نسبت به تغییرات ناشی از سیستم ایمنی در محیط اطراف خود حساس باشند. یافته‌های جدید یک سرنخ مولکولی را نشان می‌دهند که التهاب را به فعال شدن دوباره متاستاز مرتبط می‌کند.
پژوهشگران چگونه یک جایگاه خفته را بازسازی کردند
مطالعه مستقیم خواب سلولی کار دشواری است. موش‌ها آن‌قدر عمر نمی‌کنند که پژوهشگران بتوانند سال‌ها منتظر بمانند، همان‌طور که سلول‌های سرطانی انسان ممکن است برای مدت طولانی خاموش بمانند. بنابراین گروه کریک یک میان‌بر هوشمندانه ساخت. آن‌ها از سلول‌های بنیادی اسکلتی استفاده کردند تا زیر پوست، قطعه‌ای استخوان رشد دهند که مانند مغز استخوان واقعی رفتار می‌کند. در آزمایشگاه، این ساختار را مدل استخوان خارج‌مدولاری می‌نامند. این مدل معماری سلولی لازم برای خون‌سازی و پاسخ به پیام‌های التهابی را در خود دارد.
لانه‌ای از سلول‌های سرطانی خفته در استخوان، به رنگ سرخابی. سلول‌های مغز استخوان به رنگ آبی و رگ‌های خونی به رنگ سبز دیده می‌شوند.
پژوهشگران درون این مغز استخوان کوچک، سلول‌هایی از یک تومور پستانی موش را قرار دادند. بیشتر این سلول‌ها وارد حالت سکون شدند. آرام و بی‌صدا باقی ماندند. تعداد کمی هم گاهی تقسیم می‌شدند. همین الگو به گروه پژوهشی اجازه داد یک پرسش مهم را بررسی کند: آیا یک رویداد التهابی دور از استخوان می‌تواند این سلول‌های خفته را بیدار کند؟
التهاب روده و اثر موجی آن در مغز استخوان
آن‌ها در موش‌ها کولیت ایجاد کردند، یعنی یک واکنش التهابی در روده. استخوان رشدکرده زیر پوست دقیقا همان کاری را انجام داد که مغز استخوان واقعی انجام می‌دهد. تولید سلول‌های ایمنی را برای پاسخ به نیاز سراسری بدن افزایش داد. این تغییر باعث شد جایگاه مغز استخوان سلول‌ها و پیام‌های خود را دوباره سازمان‌دهی کند. با تغییر محیط، پیامدی غیرمنتظره رخ داد: بخش بزرگ‌تری از سلول‌های سرطانی خفته شروع به تکثیر کردند.
چرا استخوان، هم‌زمان با کمک به سیستم ایمنی، به سرطان هم کمک می‌کند؟ این مطالعه به یک عامل مولکولی به نام HMGB2 اشاره می‌کند. این پروتئین با رشد سلولی ارتباط دارد. وقتی نیاز التهابی، مغز استخوان را به تولید سلول‌های ایمنی بیشتر وادار کرد، سطح HMGB2 در همان محل افزایش یافت. مقدار بالاتر HMGB2 با بیدار شدن دوباره سلول‌های متاستاتیک همبستگی داشت. در آزمایش‌های آزمایشگاهی، افزایش HMGB2 به‌تنهایی در استخوان مصنوعی کافی بود تا فعال شدن سلول‌های سرطانی بیشتر شود.
ایلاریا مالانچی آزمایشگاه تعامل تومور-میزبان در کریک را اداره می‌کند.
این گروه همچنین نمونه‌های استخوان انسانی از بیماران مبتلا به سرطان پستان یا سرطان پروستات را بررسی کرد. در محل‌هایی که سلول‌های سرطانی به طور فعال در حال تقسیم بودند، HMGB2 مشاهده شد. این یافته در انسان‌ها رابطه علت و معلولی را ثابت نمی‌کند، اما این ایده را تقویت می‌کند که پاسخ‌های التهابی طبیعی بدن می‌توانند برای سلول‌های توموری خفته، خطری ناخواسته ایجاد کنند.
این یافته‌ها برای بیماران و پزشکان چه معنایی دارد
این پژوهش یکی از مسیرهایی را توضیح می‌دهد که از طریق آن یک عفونت یا آسیب دوردست ممکن است احتمال رشد دوباره سلول‌های متاستاتیک خفته را افزایش دهد. البته این به معنای آن نیست که التهاب همیشه باعث عود سرطان می‌شود. هر دوره التهاب را مانند انداختن تاس در نظر بگیرید. هر بار، احتمال بیدار شدن بخشی از سلول‌های خفته اندکی بیشتر می‌شود. در طول سال‌ها، تکرار این دفعات می‌تواند به خطری قابل توجه تبدیل شود.
از این یافته‌ها می‌توان برداشت‌های عملی داشت. پایش عفونت‌ها، التهاب‌های شدید یا آسیب‌های جدی در افرادی که در دوره بهبودی قرار دارند، ممکن است به پزشکان کمک کند بازه‌های زمانی پرخطرتر را شناسایی کنند. وقتی سلول‌های خفته دوباره فعال می‌شوند، چون بار دیگر در حال تقسیم هستند، نسبت به شیمی‌درمانی‌های رایج حساس‌تر می‌شوند. این موضوع می‌تواند فرصتی برای مداخلات هدفمند و محدود به زمان ایجاد کند.
در عین حال، این نتایج هشدارهایی نیز به همراه دارد. درمان‌هایی که به‌طور گسترده تولید سلول‌های ایمنی در مغز استخوان را تحریک می‌کنند، ممکن است اثرات پیچیده‌ای داشته باشند. درمان‌ها و واکسن‌هایی که بر ایمنی سراسری بدن اثر می‌گذارند، باید با توجه به واکنش جایگاه مغز استخوان ارزیابی شوند.
دیدگاه کارشناس
دکتر النا رویز، متخصص سرطان‌شناسی و پژوهشگر ترجمه‌ای که در این مطالعه نقشی نداشته است، می‌گوید این پژوهش یک پرسش بالینی را به موضوعی قابل اقدام تبدیل می‌کند. او توضیح می‌دهد: «ما مدت‌هاست می‌دانیم که متاستاز فقط به سلول‌های سرطانی مربوط نیست، بلکه به خاکی هم مربوط است که این سلول‌ها در آن قرار می‌گیرند. این پژوهش نشان می‌دهد این خاک می‌تواند تحت تأثیر رویدادهایی در نقاط دوردست تغییر کند. پایش رویدادهای التهابی پس از بهبودی می‌تواند به بخشی از مراقبت از بازماندگان سرطان تبدیل شود. همچنین HMGB2 و بازآرایی جایگاه سلولی را به‌عنوان اهداف احتمالی درمان‌هایی مطرح می‌کند که هدفشان خواب نگه داشتن بذرهای متاستاتیک است.»
نتیجه‌گیری
مطالعه کریک سازوکارهای دفاعی طبیعی بدن را به یک عارضه ناخواسته پیوند می‌دهد: ایجاد شرایطی که بیدار شدن دوباره متاستاز را آسان‌تر می‌کند. پژوهشگران با استفاده از یک مدل نوآورانه استخوان مصنوعی و ردیابی پیام‌های مولکولی مانند HMGB2، سازوکاری قابل قبول ارائه می‌دهند که توضیح می‌دهد چگونه التهاب روده می‌تواند تا مغز استخوان اثر موجی ایجاد کند و خواب سلولی را بر هم بزند. برای تبدیل این یافته‌ها به کار بالینی، پژوهش‌های بیشتری لازم است، اما مسیر روشن است: پایش بهتر رویدادهای التهابی و مطالعات متمرکز بر پیام‌های جایگاه مغز استخوان می‌تواند خطر عود سرطان را کاهش دهد و فرصت‌های تازه‌ای برای مداخله درمانی ایجاد کند.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.