در ارتفاعی بسیار بالاتر از انحنای زمین، دو فضانورد چیزی را باز کردند که بیشتر شبیه زیرانداز یوگا به نظر می‌رسید تا یک قطعه سخت‌افزار فضایی، و ایستگاه فضایی بین‌المللی حالا پرانرژی‌تر از قبل شده است. در ۲۹ اکتبر، آنیل منون از ناسا و جاشوا کوتریک از آژانس فضایی کانادا، یک راهپیمایی فضایی ۷ ساعت و ۱۱ دقیقه‌ای را برای نصب هفتمین آرایه از هشت آرایه خورشیدی بازشونده کامل کردند؛ منبع برق تازه و فشرده‌ای که برای جان بخشیدن دوباره به ایستگاه فضایی بین‌المللی طراحی شده است.
این عملیات در ساعت ۳:۰۸ بعدازظهر به وقت منطقه زمانی شرقی امریکا پایان یافت و ایستگاه را یک گام مهم به افزایش حدود ۳۰ درصدی برق در دسترس نزدیک‌تر کرد. ماژولی که آن‌ها نصب کردند روی کانال برق ۲ای قرار می‌گیرد؛ بخشی از شبکه توزیع انرژی که پشتیبانی حیات را فعال نگه می‌دارد، آزمایش‌ها را در حال اجرا حفظ می‌کند و ارتباطات آزمایشگاه مداری را برقرار نگه می‌دارد.
چرا آرایه‌های بازشونده؟ چون چند دهه حضور در مدار، بال‌های خورشیدی اولیه ایستگاه فضایی بین‌المللی را فرسوده کرده است. تابش‌های فضایی، ریزشهاب‌واره‌ها و گذر زمان، بازدهی بخشی از پنل‌های قدیمی‌تر را کاهش داده‌اند. آرایه‌های خورشیدی بازشونده ایستگاه فضایی بین‌المللی، که به اختصار آیروسا نامیده می‌شوند، سبک و تاخورده به مدار می‌رسند و پس از نصب مانند یک پتوی نازک باز می‌شوند؛ راهکاری هوشمندانه برای پرتاب سامانه‌های تولید برق با سطح بزرگ توسط موشک‌های امروزی، بدون نیاز به قاب‌های سخت و بسیار حجیم.
هر آرایه آیروسا با وجود اینکه از بال‌های اصلی کوچک‌تر است، از فناوری نوین سلول‌های خورشیدی بهره می‌برد و توان قابل‌توجهی تولید می‌کند. می‌توان آن‌ها را مانند وصله‌هایی پربازده در نظر گرفت. این آرایه‌ها جایگزین پنل‌های قدیمی ایستگاه نمی‌شوند، بلکه آن‌ها را تقویت می‌کنند، فرسودگی چند دهه گذشته را جبران می‌کنند و پس از نصب هشتمین آرایه، تولید برق را از حدود ۱۶۰ کیلووات به برآوردی نزدیک به ۲۱۵ کیلووات می‌رسانند.
منون و کوتریک فقط پیچ‌ها را محکم نکردند و آرایه را باز نکردند. آن‌ها چند کار آماده‌سازی را نیز انجام دادند تا نصب نهایی سریع‌تر انجام شود و تعداد مراحلی که فضانوردان آینده باید در راهپیمایی فضایی طی کنند کاهش یابد. آخرین آرایه آیروسا برای ۵ نوامبر برنامه‌ریزی شده است و پوشش زنده آن از ساعت ۶:۴۵ صبح به وقت شرق امریکا آغاز می‌شود. وقتی این کار پایان یابد، ارتقای سامانه برق کامل خواهد شد و ایستگاه فضایی بین‌المللی برای نیازهای علمی سنگین و عملیات روزمره، حاشیه توان مطمئن‌تری خواهد داشت.
در اینجا برق فقط عددی بر حسب کیلووات روی برگه مشخصات نیست. این انرژی پشتوانه آزمایش‌هایی است که تنها در ریزگرانش قابل اجرا هستند، از سامانه‌های پیشرفته پشتیبانی حیات و تنظیم حرارتی حمایت می‌کند و ایستگاه را برای بازنشستگی دقیق و مدیریت‌شده آماده نگه می‌دارد. ناسا قصد دارد ایستگاه را حدود سال ۲۰۳۰ از مدار خارج کند؛ فرود کنترل‌شده به سامانه‌های قابل اعتماد نیاز دارد تا هماهنگی پیچیده بازگشت یک فضاپیمای عظیم به جو زمین مدیریت شود.
در این نقطه عطف فنی، نشانه‌های انسانی هم دیده می‌شود. برای کوتریک، این نخستین راهپیمایی فضایی بود. برای منون، چهارمین بار محسوب می‌شد. این مأموریت همچنین یک عنوان تاریخی داشت: صدمین راهپیمایی فضایی امریکا در پشتیبانی مستقیم از ایستگاه و دویست‌وهشتاد و پنجمین راهپیمایی فضایی مرتبط با ساخت، نگهداری یا ارتقای ایستگاه فضایی بین‌المللی. چنین عددهایی یادآوری می‌کنند که نگه داشتن یک آزمایشگاه در مدار، تا چه اندازه به کار عملی و حضور مستقیم انسان وابسته است.
طراحی آیروسا به یک درس گسترده‌تر در مهندسی فضا اشاره دارد: ارتقاهای مرحله‌ای و ماژولار می‌توانند عمر مفید سکوهای گران‌قیمت را افزایش دهند. محدودیت‌های پرتاب در گذشته طراحان را وادار می‌کرد سازه‌های بزرگ و سخت را انتخاب کنند و امیدوار باشند چند دهه دوام بیاورند. اکنون با فتوولتائیک‌های رول‌شونده و سلول‌های کارآمدتر، مهندسان می‌توانند توانایی سامانه‌ها را به‌تدریج در مدار بازسازی کنند. این رویکرد ارزان‌تر، سریع‌تر و در برابر فرسایش پیش‌بینی‌نشده یا مأموریت‌های تازه سازگارتر است.
مرحله بعدی هم عادی است و هم هیجان‌انگیز: باز شدن نهایی آرایه، تأیید یکپارچگی آن با گذرگاه‌های برق ایستگاه و ادامه پژوهش‌هایی که از این توان اضافه بهره می‌برند. برای ناظران زمینی، این ماجرا یادآور آن است که فعال نگه داشتن یک ایستگاه فضایی هرگز کاری تمام‌شده نیست. این داستانی طولانی و دقیق از نگهداری است؛ هر بار با یک راهپیمایی فضایی.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.