زک کرگر از حاشیه های فیلم رزیدنت اویل خسته است

او بی‌پرده حرف زد. زک کرگر، کارگردان فیلم‌های بربرین و ویپنز، می‌گوید از هیاهویی که پیرامون فیلم تازه‌اش از رزیدنت اویل شکل گرفته خسته شده است؛ نه به خاطر منتقدان، بلکه چون این گفت‌وگوها اغلب اصلا درباره خود فیلم نیست.

در قسمت ۳۰ اکتبر ۲۰۲۶ پادکست د تاون با متیو بلونی، کرگر از کشمکشی آشنا گفت: یک طرف خواهان وفاداری تقریبا مقدس به بازی‌هاست و طرف دیگر از یک برداشت سینمایی تازه استقبال می‌کند. نتیجه چیست؟ طرفداران به جای بحث درباره خود فیلم، بر سر انتظاراتشان جدل می‌کنند. پس عجیب نیست که او کلافه شده باشد.

او به بلونی گفت: «از این ناراحت بودم که بخش زیادی از حرف‌ها اصلا درباره فیلم نبود. بحث مدام به این برمی‌گشت که آیا فیلم با معیارهای گروه‌های مختلف طرفداران جور درمی‌آید یا نه، یا اینکه متفاوت بودن با منبع اصلی یک امتیاز است یا یک خطا.» جمله‌ای کوتاه، نکته‌ای تیز و روشن.

این گفت‌وگو به بحثی قدیمی گره می‌خورد: یک اقتباس سینمایی از بازی ویدیویی تا چه اندازه باید وفادار باشد؟ بعضی تماشاگران می‌خواهند هر ضرب‌آهنگ داستانی و هر جزئیات شخصیتی حفظ شود. گروهی دیگر فیلم را موجودی مستقل می‌بینند؛ فرصتی برای ترجمه درون‌مایه‌ها، نه کپی کردن صحنه به صحنه. حرف‌های کرگر روشن می‌کند که از نظر او، این بحث به جای تمرکز بر آنچه او و همکارانش واقعا ساخته‌اند، در اختیار همین دو اردوگاه قرار گرفته است.

با این حال، او فاش نکرد که نسخه رزیدنت اویل او تا چه حد از بازی‌ها فاصله می‌گیرد. نه خبری از اسپویلر بود، نه نقشه راه. فقط بر این نکته پافشاری کرد که گفت‌وگو از خود فیلم دور شده و به حدس و گمان درباره انتخاب‌های خلاقانه کشیده شده است. نتیجه عملی این وضعیت آن است که مخاطبان بیش از خود فیلم، درباره تصوری از فیلم بحث می‌کنند.

البته این قسمت پادکست چیزی فراتر از یک جمله جنجالی برای تیترها داشت. کرگر برای شنوندگان توضیح داد چگونه از کمدی به سینمای وحشت رسید، سازوکار اقتباس از یک اثر محبوب را با ساختن یک داستان اصیل مقایسه کرد و درباره مزایا و معایب فیلم‌سازی کم‌بودجه حرف زد. او شبیه کارگردانی به نظر می‌رسید که هم از چشم‌انداز هنری خود محافظت می‌کند و هم کاملا می‌داند فرانچایزهای قدیمی چه بار عاطفی سنگینی برای طرفداران دارند.

اقتباس‌ها همیشه با بار گذشته همراه‌اند. رزیدنت اویل چمدانی به‌خصوص سنگین است؛ دهه‌ها پیشینه داستانی، طرفدارانی درگیر و انتظاراتی بالا. آیا فیلم کرگر طرفداران سخت‌گیر را راضی می‌کند؟ شاید. آیا غافلگیرشان خواهد کرد؟ به احتمال زیاد. در هر صورت، بحث درباره وفاداری به منبع از بین نمی‌رود؛ فقط شکلش عوض می‌شود، چون فیلم‌سازان تلاش می‌کنند میان ادای احترام و نوآوری مسیری قابل عبور پیدا کنند.

فعلا کرگر می‌خواهد گفت‌وگو به جایی برگردد که باید باشد: روی پرده، نه در بخش نظرات. آیا مخاطبان آماده‌اند وقتی فیلم سرانجام اکران شد، آن را بر اساس قواعد خودش قضاوت کنند؟