6 دقیقه
به نظر میرسد هواوی در حال بررسی رویکردی تازه برای کنترلهای واقعیت افزوده و واقعیت مجازی است: بندی قابل جداشدن که تبدیل به یک حلقه هوشمند میشود و به کاربران امکان اشاره، سوایپ و ناوبری را بدون نیاز به کنترلر جداگانه میدهد. این ایده در قالب ثبت اختراع منتشرشدهای ظاهر شده و نشان میدهد شرکت به دنبال سادهسازی تعاملات کاربری و کاهش لوازم جانبی در اکوسیستم هدستهای AR/VR است.
حلقهای که نقش کنترلر را هم ایفا میکند — چگونه ممکن است کار کند
طبق یک اظهارنامه ثبت اختراع تازه منتشرشده، بندی که به بدنه عینکهای AR/VR پیشنهادی هواوی متصل است، قابلیت جدا شدن دارد و میتواند به عنوان یک حلقه کوچک و هوشمند روی انگشت قرار گیرد. وقتی این بند در محل خود قرار دارد و داخل قاب هدست مربوطه داک شده است، مانند یک ورودی ساده عمل میکند — فرمانهای ضربه (tap) و حرکت کشیدن (swipe) که توسط هدست شناسایی میشوند. اما زمانی که کاربر بند را از جای خود درمیآورد و آن را روی انگشت میگذارد، همان دستگاه کوچک به یک حلقه مجهز به حسگر تبدیل میشود که توانایی تشخیص ژستها را برای اشارهکردن، ناوبری در محیطهای سهبعدی و کنترل عناصر رابط کاربری فراهم میآورد.
در ابعاد فنی، چنین حلقهای احتمالاً از مجموعه حسگرهایی مانند شتابسنج (accelerometer)، ژیروسکوپ، مغناطیسسنج، حسگرهای خازنی یا لمسی و شاید یک بسته ریزپردازشی برای پردازش اولیه دادهها استفاده میکند تا حرکت انگشت و موقعیت نسبی را ثبت کند. از سوی دیگر، هدست میتواند با استفاده از دوربینهای داخلی و الگوریتمهای بینایی ماشین، وضعیت حلقه و انگشت را از منظر بیرونی ردیابی نموده و ترکیب دادههای داخلی حلقه (IMU) با بینایی کامپیوتری را برای رسیدن به ردیابی دقیقتر انجام دهد. ارتباط بین حلقه و هدست ممکن است از طریق بلوتوث کمانرژی، پروتکلهای نزدیکمیدانی (NFC) برای احراز هویت و داک شدن، یا رادیوهای کوتاهبرد با تاخیر کم طراحی شود تا تجربه بدون وقفه حاصل شود.
بر اساس شرح ثبت اختراع، حلقه هنگام قرار گرفتن دوباره در داک هدست بهصورت خودکار شارژ میشود و این ویژگی نیاز به کنترلر مستقل را از بین میبرد و از شلوغی لوازم جانبی میکاهد. در تئوری، این رویکرد میتواند باعث شود تعاملات طبیعیتر به نظر برسند و همه لوازم جانبی با خود هدست همگام و یکپارچه بمانند. ضمناً باتری، مدارهای شارژ، پینهای تماس برای شارژ و همانندینگ ایمن مکانیکی در طراحی داک از جمله عناصر کلیدی هستند که باید بهدقت مهندسی شوند تا عمر مفید و ایمنی حلقه تضمین شود.
 |  |  |
معنی این ایده و پرسشهای عملی
- ناوبری بدون نیاز به دست آزاد با امکان اشاره دقیق و ژستهای طبیعی: حلقه میتواند در شرایطی که کاربر نمیخواهد کنترلر حجیم در دست داشته باشد، راهحل کمحجمی برای تعامل فراهم کند و تعامل در محیطهای AR و VR را روانتر سازد.
- شارژ خودکار هنگام قرارگیری حلقه در جایگاه هدست: این ویژگی میتواند مدیریت انرژی را سادهتر کند و از فراموشی شارژ کردن وسایل جلوگیری کند، بهویژه برای کاربران پرمشغله و مسافرتی.
- امکان طراحی سیستمهای جمعوجورتر و مناسبتر برای سفر و حمل: حذف کنترلرهای جداگانه و ادغام لوازم جانبی با هدست میتواند وزن بستهبندی و پیچیدگی اکوسیستم را کاهش دهد و راهکارهای AR/VR قابلحملتری ارائه دهد.
با این حال، ثبت اختراع صرفاً یک نقشه راه مفهومی است، نه تضمینی برای عرضه محصول. موانع کلیدی شامل دقت ردیابی در محیطهای متنوع نوری و پسزمینههای پیچیده، عمر باتری محدود در حلقههای کوچک، راحتی ارگونومیک برای استفادههای طولانیمدت، و این مسئله که نرمافزار بتواند ورودی مبتنی بر انگشت را بهطور شهودی و یکپارچه در اپلیکیشنهای مختلف پیادهسازی کند، هستند. از نظر ردیابی، چالشهایی نظیر پوشش دهی انگشت توسط دست یا اشیاء، حساسیت به زاویه دید دوربینهای هدست، و نویز حرکتی وجود دارد که نیاز به فیلترگذاری، ادغام سنسوری و مدلهای یادگیری ماشین برای تشخیص ژستها دارد.
موضوع دوام نیز مهم است: یک حلقه کوچک باید دوام لازم برای تحمل داکگذاری و جداسازی مکرر، ضربههای روزمره، تعریق و تماس با آب یا گرد و غبار را داشته باشد. بدنه باید از مواد مقاوم ولی سبک ساخته شود و طراحی اتصال فیزیکی داک طوری باشد که هم استحکام مکانیکی و هم امنیت الکتریکی را تأمین کند. علاوه بر این، بحثهای نرمافزاری مثل ارائه کیت توسعه (SDK) برای برنامهنویسان، استانداردسازی حرکات برای تجربه کاربری یکپارچه، و تضمین حریم خصوصی—بهخصوص در حساسیتهای دادهای مربوط به تشخیص حرکت و ضبط رفتار کاربر—نیز تعیینکننده موفقیت چنین راهکاری در بازار خواهند بود.
فعلاً این فقط یک درخواست ثبت اختراع است و برای تبدیل آن به یک محصول پایدار و قابلقبول برای مصرفکننده به نمونههای اولیه، آزمایشهای میدانی، ارزیابیهای کارایی و بازخورد توسعهدهندگان و کاربران نیاز داریم. اگر هواوی بتواند دقت ردیابی انگشت، عمر باتری و راحتی پوشیدن را با یک اکوسیستم نرمافزاری قوی ترکیب کند، این مفهوم میتواند به یک کنترلر پوشیدنی کارآمد برای هدستهای واقعیت افزوده و واقعیت مجازی تبدیل شود؛ اما تحقق این موضوع مستلزم سرمایهگذاری در سختافزار، نرمافزار، اکوسیستم توسعهدهندگان و آزمایشهای گسترده در شرایط واقعی است.
منبع: gsmarena
نظرات
لابکور
من تو یه پروژه شبیه این کار کردم، ترکیب IMU با بینایی کلی دردسر داشت، نیاز به ML و فیلتراسیون قوی داره، ولی اگه درست اجرا شه تحولی میشه
امیر
ایده خوبه ولی خیلی روی کاغذه، نرمافزار و استانداردها رو باید از اول طراحی کنن، ارگونومی و دوام هم مهمتر از ظاهرشه، فعلا محتاطم
توربو
این ثبت اختراع شکیلِ، اما جدی میگم، تو نور کم یا وقتی انگشت پوشونده باشه چطوری ردیابی میکنن؟ خیلی سوال دارم، آیا تست شده؟
رودایکس
وای، حلقهٔ انگشتی؟ یعنی بدون کنترلر بزرگ میشه ناوبری کرد؟ اگر واقعیه خیلی جذابه، فقط امیدوارم باتری و دقتش خوب باشه... حیرتزدهم
ارسال نظر