5 دقیقه
نرخ دیابت بارداری در ایالات متحده در دهه گذشته بهطور پیوسته افزایش یافته است؛ یک تحلیل جدید نشان میدهد که از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۴ میزان تشخیصها ۳۶٪ رشد داشته است. پژوهشگرانی که تقریباً ۱۳ میلیون سند تولد اولین فرزند تکنوزادی را بررسی کردهاند، رشد شیوع را در تمام گروههای عمده نژادی و قومی گزارش میکنند — اما در برخی جمعیتها تفاوتهای قابل توجهی مشاهده میشود. این روند سؤالات فوری درباره پیشگیری، عدالت در دسترسی به مراقبت و ریسکهای بلندمدت برای والدین و فرزندان مطرح میکند.
آنچه دادهها نشان میدهند و چرا اهمیت دارد
پژوهشگران دانشگاه نورثوسترن از دادههای شناسنامهٔ مرکز ملی آمار سلامت برای محاسبهٔ تشخیص دیابت بارداری در زایمانهای اول استفاده کردند، وقتی که درمان برای عدم تحمل گلوکز ثبت شده بود. در مجموع طی دورهٔ نهساله ۲۰۱۶–۲۰۲۴ تیم تحقیقاتی افزایش کلی ۳۶٪ در تشخیصها را یافت: امروز دیابت بارداری تقریباً ۷۹ مورد از هر ۱۰۰۰ زایمان اول تکنوزادی در ایالات متحده را درگیر میکند.
پایهٔ بیولوژیک این پدیده ساده اما ارزش بیان مجدد دارد. در دوران بارداری جفت هورمونهایی تولید میکند که میتوانند حساسیت بافتهای مادر به انسولین را کاهش دهند؛ انسولین هورمونی است که قند را از خون به درون سلولها منتقل میکند. در بیشتر بارداریها پانکراس با تولید انسولین اضافی جبران میکند. دیابت بارداری زمانی رخ میدهد که این جبران ناکافی باشد و منجر به افزایش قند خون مادر شود. افزایش قند خون مادر میتواند از جفت عبور کند، میزان سوخت در دسترس جنین را بالا ببرد و گاهی رشد سریعتر جنین را تحریک کند — که میتواند به وزن بیشتر هنگام تولد و عوارض حین زایمان بینجامد.
پیامدهای بلندمدت نیز مهماند: والدینی که در دوران بارداری دچار دیابت بارداری شدهاند در طول عمر خود ریسک بالاتری برای ابتلا به دیابت نوع ۲ دارند، و کودکانی که پس از بارداریهای پیچیده با دیابت متولد میشوند نیز در آینده ریسک متابولیک بالاتری خواهند داشت. درمانها بسته به شدت و شرایط فردی متفاوتاند و ممکن است شامل تغییرات رژیمی، ورزش منظم، پایش مکرر قند خون و در صورت نیاز درمان با انسولین باشند.
بار نامتوازن: چه گروههایی بیشتر تحت تأثیرند و عوامل ممکن
افزایش دیابت بارداری در همهٔ گروههای نژادی و قومی دیده شد، اما نرخها به طور یکنواخت توزیع نشدهاند. در سال ۲۰۲۴ مطالعه تشخیصهای نسبتاً بالایی را در میان مادران بومی آمریکایی/آلاسکا (۱۳۷ در هر ۱۰۰۰ زایمان اول)، مادران آسیایی (۱۳۱ در هر ۱۰۰۰) و مادران هاوایی بومی/جزایر اقیانوس آرام (۱۲۶ در هر ۱۰۰۰) گزارش کرد. این ارقام نشاندهندهٔ عوامل ساختاری و بیولوژیک هستند که نیازمند بررسی دقیقتراند.
نیلای شاه، قلبشناس و یکی از نویسندگان مطالعه، میگوید: «دیابت بارداری بیش از ده سال است که بهطور مستمر در حال افزایش است، یعنی اقداماتی که تاکنون برای مقابله با دیابت در بارداری انجام دادهایم مؤثر نبودهاند.» او و همکارانش چند عامل محتمل را برجسته میکنند: تفاوت در مواجهه با عوامل خطر شناختهشده (نظیر چاقی و وضعیت اقتصادی-اجتماعی)، تفاوت در رفتارهای بهداشتی و دسترسی به مراقبتهای پیش از زایمان، و مشخصههای گستردهتر تعیینکنندههای اجتماعی سلامت از جمله تبعیض در فضای ارائهٔ خدمات پزشکی.
مطالعات گذشته که دورهٔ ۲۰۱۱–۲۰۱۹ را پوشش میداد الگوهای پیچیدهای را نشان دادهاند. برای مثال، برخی زیرگروههای آسیایی نرخهای بالای دیابت بارداری را با وجود شاخص توده بدنی پایینتر و سطح تحصیلات بالاتر نشان دادند، که حاکی از آن است که تنها BMI نمیتواند تفاوتها را توضیح دهد. گروههای دیگری که میانگین BMI بالاتر یا سطوح تحصیلات پایینتری داشتند، به دلایل قابلپیشبینیتر نرخهای بالاتری نشان دادند. این ترکیب نشان میدهد که مداخلات باید متناسب و مبتنی بر دادههای سطح جامعه طراحی شوند.
پیامدهای سیاستگذاری و بالینی
پژوهشگران معتقدند که مداخلات سلامت عمومی و سیاستگذاری باید بر تضمین دسترسی به مراقبت پیش از زایمان با کیفیت بالا، غربالگری و درمان با حساسیت فرهنگی، و فراهمسازی منابعی که امکان اتخاذ و حفظ رفتارهای سالم را قبل و در طول بارداری مهیا میکنند تمرکز کنند. شناسایی زودهنگام و مدیریت مناسب در دوران بارداری ریسکهای فوری را کاهش میدهد و میتواند به پیشگیری از دیابت نوع ۲ در آینده کمک کند.
این پژوهش که در JAMA Internal Medicine منتشر شده است، بر نیاز به تلاشهای هماهنگ میان رشتههای مامایی و زنان، مراقبت اولیه، بهداشت عمومی و سازمانهای جامعهمحور برای معکوس کردن این روند تأکید میکند. استراتژیهای بهتر پیشگیری، دسترسی به غذای سالم و گزینههای ایمن برای ورزش، و ارائهٔ مراقبت بالینی بدون تبعیض از اجزای مرکزی کند کردن — و در نهایت معکوس کردن — افزایش دیابت بارداری هستند.
منبع: sciencealert
نظرات
دیتاپالس
من تو کلینیک دیدم، مادران آسیایی و بومی نرخ بالاتری دارن، ولی راهکارها باید محلی و فرهنگی باشه، فقط رژیم و ورزش گفتن کافیه؟ نه، سیستم هم باید عادلانه شه
مهدی
این آمار مطمئنه؟ ۱۳ میلیون سند، اما روش ثبت 'درمان برای عدم تحمل گلوکز' چقدر قابل اتکا ست؟ ممکنه تغییر پروتکل تشخیصی نقش داشته باشه
بیونیکس
وای، ۳۶٪ افزایش در ۸ سال؟ شوکه شدم. یعنی یه بحران خاموشه… دسترسی به مراقبت و تبعیض واقعا باید بررسی شه، عاجل.
ارسال نظر