7 دقیقه
تصویری چشمگیر و اولیه از فیلم در حال تولید «آنچه با خود میبریم» (Only What We Carry) منتشر شده است و برای طرفداران اولین نگاه به یک گروه بازیگری جذاب را فراهم کرده که سیمون پگ نقش محوری را ایفا میکند و حضور کمسابقهٔ کوئنتین تارانتینو نیز توجهها را جلب کرده است. این تصویر که ابتدا از طریق ComingSoon و با استناد به گزارشهای Deadline منتشر شد، خیلی زود در شبکههای اجتماعی مورد بحث قرار گرفت و بینندگان جزییات مربوط به لباسها، لحن صحنه و نشانههایی از سبک بصری احتمالی فیلم را بررسی کردند.
«آنچه با خود میبریم» حول محور شخصیت جولیان جونز شکل میگیرد؛ مردی که زمانی مدیریت هنری محلی مشهور با حال و هوایی شبیه به سالنهای موزیکال ـ نمایشی مانند مولن روژ را بر عهده داشته و اکنون به زندگی منزوی و خلوت پناه برده است. سکوت شکنندهٔ دنیای جولیان زمانی بر هم میخورد که محل اقامت او برملا میشود و شارلوت لوان وارد داستان میشود؛ ورود او جولیان و شارلوت را به یک سفر مشترک و غیرمنتظره میکشاند. این چیدمان داستانی نشان از درام محور بر شخصیت دارد که ظرفیتهای ظریف احساسی و اتکا به جزئیات سبکشناسانه را به نمایش میگذارد—زمینی که طرفداران کارگردان جیمی آدامز با آن آشنا هستند.
جیمی آدامز که پیشتر در آثاری چون She Is Love و Bittersweet Symphony حضور داشته، به خاطر روایتهای صمیمانه و محوربر بازیگر شناخته میشود؛ روایتهایی که ترکیبی از طنز کمرو و مهربانی احساسی را در خود دارند. این نوع حساسیت روایت ممکن است با گروه بازیگری متشکل از گرایشهای کمدی و آرتهاوس همخوانی خوبی داشته باشد: گرمای کمدی و زمانبندی طنزی سیمون پگ، حضور دینامیک و پرتحرک سوفیا بوتلا، احساسات تیره و هنری شارلوت گینزبورگ، بهعلاوه اضافه شدن مرموز لیام هلمن (طبق اعتباردهی) و حضور غیرمنتظرهٔ کوئنتین تارانتینو، ترکیبی متفاوت و جذاب میسازد. ترکیب این نامها میتواند هم مخاطب عام و هم دوستداران سینمای مستقل را جذب کند؛ ترکیبی که در آن بازیگرمحوری و کارگردانی ظریف، به یکدیگر کمک میکنند تا پیچیدگیهای درام شخصی را برجسته سازند.
نکتهٔ قابل توجه در این انتشار، حضور تارانتینو در نقش بازیگری است. این کارگردان افسانهای گهگاه در پروژههای خود بازی کرده، اما از زمان حضور بازیگری او در فیلمی که خودش کارگردانی نکرده بود—یعنی From Dusk Till Dawn در سال 1996—تا به امروز نقشآفرینی او در آثار دیگر نادر بوده است. مشارکت تارانتینو در این پروژه میتواند به شکل یک نقش کوتاه و جلبکننده صحنه یا یک اجرای تمهیدشده و مهمتر باشد؛ در هر صورت این جابهجایی نسبت به آنچه از او به عنوان کارگردان انتظار میرود، کنجکاوی فیلمدوستان و منتقدان را برانگیخته است و گمانهزنیها دربارهٔ اندازه و رنگ نقش او در داستان آغاز شده است.
از منظر سبکشناختی، برخی از واکنشها و مقایسهها به فیلمهایی معطوف است که جلوههای پالوده و رنگوروی فرسودهٔ فضاهای اجرایی و هنرمندان ساکن آنها را کاوش کردهاند؛ آثاری که هم نوستالژی ساختیافتهٔ The Grand Budapest Hotel و هم کارهای صمیمی و مبتنی بر شخصیتِ مورد علاقهٔ جیمی آدامز را به یاد میآورند. تکیهٔ فیلم بر فضای نمایش و پشتصحنههای زندگی هنرمندان، فرصتی است برای ترکیب طراحی صحنه و لباسهای نشاندهندهٔ یک دورهٔ خاص با روایتهای درونی و رابطهمحور. از سوی دیگر، ناظران صنعت سینما این تولید را در چارچوب روند گستردهتری دنبال میکنند؛ روندی که در آن کارگردانان شناختهشده و آوتورهای نامدار گاهی در نقش بازیگر ظاهر میشوند یا گروه بازیگری نامتعارف و متنوعی را شکل میدهند تا مرزهای سینمای مستقل و جریان اصلی را محو کنند.
در سطح فنی و تولیدی، چنین فیلمهایی معمولاً نیازمند دقت در انتخاب عوامل پشتصحنه هستند: فیلمبرداری با حساسیت به نورپردازی سالنها، طراحی صحنه که فضای یک سالن نمایش فرسوده اما باعظمت را بازسازی کند، تدوین که ریتم درونی و بیرونی بازیها را همسو سازد و طراحی صوت که فضای زندهٔ اجرا را بازتولید کند. انتخاب موسیقی و طراحی صدای محیطی میتواند نقش محوری در ایجاد حس زمان و مکان داشته باشد—بهویژه اگر فیلم از سابقهٔ یک فضای شبیه به مولن روژ سخن میگوید که مرجع بصری و موسیقایی خاصی را در ذهن بیننده ایجاد میکند. همچنین لباسها و گریم بازیگران در تصویر اولیه جزئیات زیادی را منتقل میکند؛ از وضعیت اقتصادی و روحی شخصیتها تا فاصلهٔ بین گذشتهٔ صحنهآراییشده و حال حاضر خاموش سالن.
تا این لحظه تاریخ اکران رسمی، تریلر یا جایگاه در جشنوارهای اعلام نشده است. بنابراین این تصویر نخستین ابزار برای شکلدهی انتظارات است: اثری هنری محور بر شخصیتها با گروه بازیگری سطحبالا و عبور از مرزهای ژانرها. برای کسانی که به پوشش خبری تولیدات فیلمی علاقهمندند، پیگیری منابع خبری صنعتی و رسانههای تخصصی مانند ComingSoon و Deadline برای اطلاعیههای رسمی، تصاویر پشتصحنه بیشتر و جزئیات تولیدی ضروری خواهد بود. این منابع معمولاً نخستین جاهایی هستند که اطلاعات مربوط به انتخاب بازیگران اضافه، زمانبندی تولید، و احتمالات حضور در جشنوارهها را منتشر میکنند.
از منظر تحلیل بازار و رقابت سینمایی، اگر «آنچه با خود میبریم» واقعاً ترکیب امضای جیمی آدامز—یعنی ترکیب خجالتی از طنز آزاردهنده و صراحت احساسی—را به کار گیرد، احتمالاً میتواند یکی از برجستهترین نمونههای گروهی مستقل فصل باشد. افزودن تارانتینو به ترکیب بازیگران، به خصوص با توجه به سابقهٔ او در خلق آثار پرزرقوبرق و دیالوگمحور، میتواند علاوه بر جلب توجه رسانهای، بحثهای انتقادی و آماری در جذب مخاطب عام را نیز پیش بیاورد. چنین ترکیبی معمولاً توجه جشنوارهها را به خود جلب میکند؛ جشنوارههایی که به دنبال آثاری هستند که هم داستانگویی قوی دارند و هم امکان گفتوگوهای فرهنگی و هنری را فراهم میکنند.
خلاصه و نکتهٔ نهایی: اگر «آنچه با خود میبریم» به ترکیب مشخصۀ آدامز در ارائهٔ حرارت ناشی از ناراحتیهای انسانی همراه با وضوح احساسی پایبند باشد، این فیلم میتواند یکی از جمعگروهیهای مستقل تأثیرگذار فصل باشد—بهویژه اگر حضور نادر تارانتینو در قامت بازیگر، یک پیچش غیرمنتظره و جذاب را به اثر بیفزاید. در عین حال، جزئیات تکمیلی دربارهٔ نقش تارانتینو، نحوهٔ تلفیق بازیگران و انتخابهای تکنیکی تولید (از جمله فیلمبرداری، نورپردازی، صدا و موسیقی) تعیینکنندهٔ چگونگی پذیرش این اثر توسط منتقدان و مخاطبان خواهد بود. در نهایت، علاقهمندان باید به گزارشهای رسمی و پوششهای تخصصی رسانههای سینمایی توجه کنند تا تصویر کاملتری از این پروژه و جایگاه آن در منظومهٔ سینمای معاصر بهدست آورند.
منبع: smarti
ارسال نظر