5 دقیقه
نمایشی بسیار کوچک زیر لنز رخ داد: سلولهای ایمنی آرامآرام نزدیک شدند و سپس سلولهای زنده ملانوما را کامل بلعیدند. تنها یک توالی از فریمها کافی بود تا یکی از فرضهای قدیمی درباره شیوه مراقبت بدن از خود در برابر سرطان دگرگون شود.
پژوهشگران مؤسسه تحقیقات پزشکی گاروان در سیدنی با استفاده از میکروسکوپی دوفوتونی درونتنی، زیرگروهی مشخص از ماکروفاژها را مشاهده کردند؛ سلولهایی که پروتئین سیدی ۱۶۹ را بیان میکنند و در موشها سلولهای زنده ملانوما را محاصره کرده و بهطور فعال میبلعند. این فرایند، کار آهسته گروه پاکسازی پس از وقوع آسیب نیست. این سلولها به سلولهای زنده تومور حمله میکنند و در حاشیه تومور، ذرهذره با سرطان مقابله میکنند.
این نخستین بار است که بلعیدن سلولهای زنده سرطانی توسط ماکروفاژها بهصورت زنده و همزمان ثبت شده است.
ماکروفاژها معمولاً بخش بزرگی از سلولهای درون تومورهای ملانوما را تشکیل میدهند، اما نقش آنها تا امروز چندان روشن نبود. برخی جمعیتها ظاهراً به تومورها پناه میدهند و برخی دیگر ممکن است آنها را مهار کنند. این گروه پژوهشی با حذف انتخابی ماکروفاژهای مثبت برای سیدی ۱۶۹، رشد سریعتر تومور را مشاهده کرد؛ نشانهای که نشان میدهد این زیرگروه در لبه تومور نقشی محافظتی دارد.
.avif)
میکروسکوپی از برشی عرضی از پوست موش که حاوی تومورهای ملانوما است. ماکروفاژهای سیدی ۱۶۹ مثبت با رنگهای سبز و زرد دیده میشوند و مرزی مشخص تشکیل دادهاند تا سرطان را بهصورت موضعی مهار کنند.
اهمیت این موضوع در چیست؟ زیرا به نظر میرسد این ماکروفاژهای سیدی ۱۶۹ مستقل از مظنونان همیشگی عمل میکنند؛ یعنی سلولهای تی و سلولهای بی که بیشتر روشهای ایمنیدرمانی به آنها متکی هستند. آنها یک سد فیزیکی و کارکردی میسازند، سلولهای سرطانی را مهار میکنند و احتمالاً حضور آنها را به نیروهای ایمنی دیگر نیز هشدار میدهند.
این یافته زمانی وزن بیشتری پیدا کرد که همکاران در مؤسسه ملانومای استرالیا با بررسی بافت انسانی، همان سلولهای مثبت برای سیدی ۱۶۹ را در حاشیه ملانوماهای انسانی و همچنین در پوست سالم یافتند. خلاصه اینکه آنچه میکروسکوپ در موشها نشان داد، ظاهراً نمونهای مشابه در انسان نیز دارد.
.avif)
نمایی با بزرگنمایی بسیار بالا از یک تومور ملانومای انسانی. در این تصویر، سلولهای ایمنی محافظ و «نگهبان» موسوم به ماکروفاژهای سیدی ۱۶۹ مثبت، با رنگهای سبز روشن و قرمز برجسته شدهاند و درست کنار سلولهای سرطانی، که به رنگ صورتی دیده میشوند، قرار گرفتهاند؛ آماده برای حمله و بلعیدن آنها.
پیامدهای بالینی این کشف روشن است. مهارکنندههای وارسی ایمنی مراقبت از بیماران مبتلا به ملانوما را متحول کردهاند، اما بسیاری از بیماران تومورهای «سرد» دارند که مانع ورود سلولهای تی میشوند. آیا میتوان این ماکروفاژها را وادار کرد که نیروهای کمکی را فرا بخوانند؟ پژوهشگران پیشنهاد میکنند که ماکروفاژها پس از مصرف مواد توموری، قطعاتی از آن را مانند یک پرچم هشدار زیستی روی سطح خود نمایش میدهند و احتمالاً سلولهای تی را برای تکمیل کار جذب میکنند.
گامهای بعدی هم عملیاند و هم بلندپروازانه. دانشمندان میخواهند نقشه ارتباط ماکروفاژهای سیدی ۱۶۹ با سلولهای تی را ترسیم کنند و سپس دریابند چگونه میتوان آنها را تقویت یا بازبرنامهریزی کرد؛ چه از طریق افزایش تعدادشان، چه با بالا بردن توانایی آنها در بلعیدن سرطان، و چه با بهبود نحوه ارائه قطعات تومور به سلولهای تی. تصور کنید درمانهایی توسعه یابند که بهجای وارد کردن ارتشی تازه، یک گروه ایمنی حاضر در بدن را بسیج کنند.
این کشف نگاه ما به ریزمحیط تومور را بازآرایی میکند: نه فقط میدان نبردی میان سرطان و سلولهای تی، بلکه محلهای که در آن «نگهبانان» مقیم ممکن است بیسروصدا بدخیمی را مهار کنند. اگر بتوان این مدافعان کمتر شناختهشده را تنظیم کرد، ایمنیدرمانی سرطان میتواند برای بیماران بسیار بیشتری مؤثر شود و این راهبرد شاید فراتر از ملانوما، به دیگر تومورهای جامد غنی از ماکروفاژ نیز گسترش یابد.
همهچیز با کلیپی کوتاه از حرکت سلولها زیر شیشه آغاز شد. اکنون پرسش این است که آیا میتوان آن تصویر را به داروهایی تبدیل کرد که خط مقدم خود سیستم ایمنی را برای مقابله با سرطان بسیج کنند.
منبع: scitechdaily
ارسال نظر