مسیر تازه تارانتینو برای فیلم دهم و آخرین پروژه سینمایی

کوئنتین تارانتینو در حال حرکت به سوی مسیری تازه است. طرفدارانی که منتظر فیلم دهم وعده داده شده او بوده‌اند، می‌توانند نفس راحتی بکشند، اما هنوز نه. فصل تازه‌ای حول یک نمایش صحنه‌ای در لندن و فیلمی مرموز در حال شکل‌گیری است که به گفته رابرت ریچاردسون، فیلم‌بردار قدیمی او، «کاملا تازه» خواهد بود.

ریچاردسون در گفت‌وگو با اسکرین دیلی جزئیاتی را مطرح کرد که بدون لو دادن هسته اصلی پروژه، علاقه‌مندان جدی سینما را هیجان‌زده می‌کند. او می‌گوید فیلم‌برداری اصلی قرار است در مقطعی از سال آینده آغاز شود، در حالی که پیش‌تولید احتمالا در تابستان ۲۰۲۷ سرعت می‌گیرد. اما نکته مهم اینجاست: تارانتینو می‌خواهد فیلمنامه نمایش وست اند خود، «کاوالیر خودنما»، پیش از آنکه دوباره کاملا وارد کارگردانی شود، تکمیل و روی صحنه اجرا شود. این نمایش قرار است در اوایل ۲۰۲۷ افتتاح شود، یک مسیر فرعی حساب‌شده، اگر بخواهیم این‌طور بگوییم، پیش از آنکه او دوباره روی صندلی کارگردانی بنشیند.

چرا این مسیر فرعی؟ تارانتینو مدت‌هاست تأکید می‌کند که کارنامه کارگردانی‌اش با دهمین فیلم بلند او به پایان می‌رسد. او ابتدا به سمت پروژه‌ای تاریخی به نام «منتقد سینما» رفت، حتی در ژانویه ۲۰۲۴ وارد پیش‌تولید شد و نام‌هایی مانند برد پیت را نیز در نظر داشت. اما در نهایت پروژه را متوقف کرد و پذیرفت که فیلم بیش از حد به «روزی روزگاری در هالیوود» شباهت پیدا کرده بود: همان شهر، همان پس‌زمینه اواخر دهه ۱۹۶۰، و او نمی‌خواست خودش را تکرار کند.

پس مسیرش را تغییر داد. «کاوالیر خودنما» به اولویت تبدیل شد. وقتی یک فیلمساز نمایشنامه، رمان و فیلمنامه می‌نویسد، مرز میان رسانه‌ها کم‌رنگ می‌شود. تارانتینو گفته است در ساخت چیزی که ممکن است آخرین فیلم او باشد، عجله نخواهد کرد. او قصد دارد ابتدا نمایش را به پایان برساند و تنها پس از آن، تمام تمرکز خود را روی فیلم جدید بگذارد.

زمزمه‌های دیگری هم وجود دارد. گزارش‌هایی مطرح کرده‌اند که یک مینی‌سریال شش قسمتی درباره گانگسترهای دهه ۱۹۳۰، با نگارش مشترک سیلوستر استالونه، روی میز است. هم تارانتینو و هم استالونه از زمان انتشار خبر اولیه سکوت کرده‌اند، بنابراین فعلا این موضوع در حد شایعه‌ای وسوسه‌انگیز باقی مانده است؛ از همان نوع خبرهایی که گفت‌وگوهای صنعت سینما را داغ نگه می‌دارد، اما قطعیتی ارائه نمی‌کند.

در همین حال، حرکت‌های اخیر تارانتینو پیش‌تر موج زیادی به راه انداخته است. دسامبر گذشته، او پس از بازپس‌گیری حقوق از شرکت واینستین، نسخه چهارساعته «بیل را بکش» با عنوان «ماجرای خونین کامل» را منتشر کرد. این نسخه بازسازی‌شده، که شامل یک سکانس کوتاه انیمیشنی بود که پیش‌تر حذف شده بود، امتیاز کم‌نظیر ۱۰۰ درصد را در راتن تومیتوز به دست آورد و فروش جهانی را از مرز ۱۲ میلیون دلار عبور داد. منتقدان تحسین کردند و تماشاگران هم همین‌طور.

جهان تارانتینو همچنان در مسیرهایی غیرمنتظره گسترش پیدا می‌کند. نوامبر امسال شاهد اکران آیمکس «ماجراهای کلیف بوث» خواهیم بود؛ اثری برگرفته از «روزی روزگاری در هالیوود» با محوریت برد پیت که فیلمنامه‌اش را تارانتینو نوشته، اما دیوید فینچر آن را کارگردانی کرده است. این نخستین بار در چند دهه اخیر است که کارگردانی دیگر یکی از فیلمنامه‌های تارانتینو را جلوی دوربین می‌برد. این یک تقاطع کنجکاوی‌برانگیز است: صدای تارانتینو که از لنز یک مؤلف دیگر عبور می‌کند.

مجموعه این رویدادها بیش از آنکه یک برنامه مرتب و سرراست باشد، شبیه یک بازی شطرنج خلاقانه است. یک افتتاحیه در وست اند، پروژه سینمایی به‌تعویق‌افتاده اما حالا دوباره جان‌گرفته، بازگشت یک اثر کلاسیک بازسازی‌شده به چرخه نمایش، و شایعاتی درباره کار تلویزیونی. صبر کردن به بخشی از جذابیت ماجرا تبدیل شده است. تارانتینو به دنبال تازگی است، نه نوستالژی. برای کارگردانی که وعده داده در اوج کنار برود، این رویکرد محتاطانه و تقریبا نمایشی، به شکلی عجیب درست به نظر می‌رسد.

آیا این همان فیلم دهم و نهایی خواهد بود که او قصد دارد از خود به جا بگذارد؟ مهره‌ها در حال قرار گرفتن در جای خود هستند و حالا باید دید او خروجش را چگونه روی صحنه می‌برد.