2 دقیقه
تورهای تبلیغاتی میتوانند فرساینده باشند. تام هالند این را خوب میداند و به شکلی کمسابقه درباره روی دیگر ماشین تبلیغات سینما صریح صحبت کرده است: گاهی بازیگران ناچارند فیلمهایی را تبلیغ کنند که واقعا پشت آنها نمیایستند.
هالند در یکی از قسمتهای اخیر پادکست دیش با اجرای نیک گریمشاو و آنجلا هارتنت گفت حالا لذت نادر تبلیغ فیلمهایی را که واقعا به آنها باور دارد، بیشتر قدر میداند. منظور او «اودیسه» و «مرد عنکبوتی: روزی کاملا نو» است، دو پروژه بزرگ سینمایی که به گفته خودش، نسخه نهایی آنها برایش رضایتبخش بوده است. وقتی به یک فیلم ایمان داشته باشید، پاسخ دادن به پرسشهای سخت خبرنگاران آسانتر میشود. به همین سادگی.
اما همیشه اینطور نبوده است. هالند اعتراف کرد که در سالهای نخست حرفه بازیگریاش پروژههایی وجود داشته که در خلوت به دیگران توصیه میکرده سراغشان نروند. او آن لحظهها را با صراحتی توصیف کرد که در نشستهای خبری سینمایی کمتر شنیده میشود: لبخند میزنید، سر تکان میدهید و در دل فکر میکنید «زحمتش را نکش». خلاصه اینکه او دیگر از تظاهر به هیجان خسته شده است.

این فصل برای او حالوهوای متفاوتی دارد. با دو اکران پرهزینه در راه، هالند مسیر تبلیغات را تقریبا شبیه یک جشن میداند؛ فرصتی برای صحبت درباره آثاری که به آنها افتخار میکند، نه فروختن چیزی که بعدا از آن پشیمان شود. وقتی یک بازیگر به داستانی که روایت میکند باور دارد، لحن مصاحبه تغییر میکند. گفتوگوها جان میگیرند. این تفاوت کاملا پیداست.
نکته غافلگیرکننده دیگر از حضور او در این پادکست، اشاره به نوعی راهنمایی و تجربهآموزی از آن هاتاوی در جریان برنامههای تبلیغاتی «اودیسه» بود. هالند سه روز را کنار هاتاوی گذراند و بعد گفت او در مصاحبهها چقدر منظم، حسابشده و مسلط عمل میکند. او این تجربه را به یک دوره فشرده برای مدیریت رسانه تشبیه کرد؛ درسهای کوچکی درباره زمانبندی، لحن و هدایت گفتوگو بدون اینکه صحبتها تمرینشده و مصنوعی به نظر برسند.
صراحت هالند یادآور این است که سطح براق بازاریابی فیلم و تبلیغات سینمایی گاهی واقعیتهای پیچیدهای را پنهان میکند. با این حال، یک حقیقت ساده را هم پررنگ میسازد: افتخار صادقانه به کاری که انجام دادهاید، کل تجربه را تغییر میدهد؛ هم برای بازیگر و هم برای تماشاگر. میخواهید این تفاوت را خودتان ببینید؟ فیلمهای پیش رو بهزودی نشان میدهند که آیا اشتیاق تازه او بهجا بوده است یا نه.
.avif)



نظر بگذارید
نظرات (2)
این حرفا شاید درست باشه، ولی آیا واقعاً بازیگرها اونقدر اختیار دارن؟ یا همه چیز از بالا تعیین میشه؟ یعنی…
واقعاً خوشحالم که هالند دیگه از تظاهر خسته شده. اینکه فقط جلوی دوربین لبخند بزنی و از ته دل نباشی خستهکنندهس… ادم حسش فرق میکنه وقتی بازیگر با فیلمش همدل باشه.