بوگاتی دستریر؛ هایپرکار اختصاصی با روح یک اسب جنگی

تصور کنید پرده برداری باشکوهی در فضایی اختصاصی برگزار شده است؛ سالن با زمزمه نام ها پر شده، دوربین ها آماده اند و تنها یک سیلوئت زیر پارچه دیده می شود. سپس پوشش کنار می رود. آنجا همان چیزی ایستاده است که انگار اسب جنگی یک شوالیه را به کربن، چرم و قدرت خام ترجمه کرده اند.

اسب جنگی مدرن، ساخته شده برای دیده شدن

هایپرکار تک ساخت و شایعه شده جدید بوگاتی که ظاهرا دستریر نام دارد، نامی قرون وسطایی را به عاریت گرفته که به معنای اسب جنگی نیرومند است. این انتخاب کاملا حساب شده به نظر می رسد. با یک رنگ تازه روی مدلی موجود روبه رو نیستیم. این خودرو بیشتر شبیه یک بیانیه است؛ یک اثر مجسمه وار سفارشی و کوچ بیلت که قرار است متفاوت بایستد، اما همچنان با زبان طراحی نمادهای اخیر بوگاتی صحبت کند.

تصاویر لو رفته از یک حساب طراحی خودرو کاری را انجام داده اند که تیزرها هرگز به طور کامل از پس آن برنمی آیند: به ما اجازه داده اند نخستین برداشت خود را شکل دهیم. دستریر به نظر می رسد نشانه هایی از تبار شیرون و میسترال را با برداشتی خیابانی و مجاز از قامت نمایشی بولید ترکیب کرده باشد. تناسبات بدنه از حضور یک نیروی سنگین وزن زیر عرشه عقب خبر می دهد. طرفداران از همین حالا روی موتور آشنای دبلیو ۱۶ چهار توربو و عدد خیره کننده ۱٬۵۷۹ اسب بخار شرط بسته اند؛ رقمی که به بخشی از افسانه بوگاتی تبدیل شده است.

آیا این موضوع قطعی است؟ نه. همیشه این احتمال وجود دارد که عکس ها یک جعل بسیار دقیق باشند. با این حال، از نظر سبک طراحی، خودرو کاملا شبیه یک پروژه سولیتِر به نظر می رسد: کوچ بیلت، کمیاب و ساخته شده برای کلکسیونرهایی که چیزی فراتر از انحصار تولید محدود می خواهند.

زبان بدنه تهاجمی اما کنترل شده است. گلگیرهای بزرگ. چراغ های باریک و هدفمند. کانال های هوا و دریچه هایی که کاربردی به نظر می رسند، نه صرفا تزئینی. این طراحی حتی وقتی خودرو پارک شده باشد، وعده سرعت می دهد.

در کابین، خودرو روی تضادها تکیه می کند. صندلی های باکت از کمربند ایمنی پنج نقطه ای استفاده می کنند و پشت سری هایی با نشان دستریر دارند. متریال ها سفارشی و چندلایه به نظر می رسند؛ چرم، فلز نمایان و احتمالا آلکانتارا که روی درها و داشبورد به شکلی پخش شده اند که حس لمسی و واقعی ایجاد می کند، نه حسی صرفا دیجیتال.

این رویکرد لمسی به کنترل ها هم رسیده است. کنسول فلزی مرکزی مجموعه ای از دکمه های فیزیکی و کلید خودرو را در خود جای داده، اما به شکلی چشمگیر از نمایشگر عریض اطلاعات سرگرمی خبری نیست. در عوض، کابین یک نمایشگر بزرگ برای داده های ضروری و چیدمانی راننده محور دارد. فرمان نیز از روند جدید فرمان های یوک شناور پیروی می کند؛ فرمی ورزشی تر از فرمان های آشنا که قرار است راننده را مشارکت کننده تجربه کند، نه صرفا یک سرنشین.

اینجا یک بحث فرهنگی هم وجود دارد. پس از سال ها نمایشگرهای لایه لایه و به روزرسانی های بی پایان نرم افزاری، برخی خریداران به دنبال درگیری ناب تر با خودرو هستند. به نظر می رسد بوگاتی دقیقا به همین خواسته پاسخ می دهد و فناوری پیشرفته را با خویشتن داری آنالوگ متعادل می کند.

گام بعدی چیست؟ زمان بندی ها به هفته خودروی مونتری به عنوان صحنه رونمایی رسمی اشاره دارند. بوگاتی معمولا ترجیح می دهد قطعات سولیتِر را ابتدا پشت درهای بسته نمایش دهد، بنابراین باید انتظار یک پرده برداری برنامه ریزی شده برای کلکسیونرها و سپس معرفی گسترده تری را داشت که پرونده فنی کامل را در اختیار خبرنگاران و علاقه مندان قرار می دهد.

جدا از افشاگری ها، دستریر، اگر همین نام نهایی باشد، در داستان بزرگ تری درباره هایپرکارهای امروز جای می گیرد: بازگشت به روایت های دست ساز و کوچ بیلت، جایی که میراث و نمایش به اندازه زمان ثبت شده در پیست اهمیت دارند. چه قلب دبلیو ۱۶ خود را حفظ کند و چه نشانه ای از آینده ای متفاوت باشد، فصل دیگری پررنگ در تلاش بوگاتی برای پیوند سنت با عملکرد افراطی است.

یک نکته ارزش پیگیری دارد: آیا این خودرو به یک نماد مدرن تبدیل می شود یا فقط یک اثر نمایشی زودگذر خواهد بود؟ با این پیشینه و نشان برنامه سولیتِر، احتمال گزینه اول بیشتر است. در هر صورت، این رونمایی قرار است سر و صدای زیادی به پا کند.