بوگاتی دستریر؛ بولایدی یکتا با زره شوالیه های قرون وسطی

تصور کنید بولاید دوباره متولد شده باشد، اما این بار مانند مرکب یک شوالیه: همان قلب خشمگین و بی‌رحم، ولی به جای آیرودینامیک عریان، در پوششی شبیه زره. این تصویر، دستریر را بهتر از هر برگه مشخصات فنی توضیح می‌دهد. این خودرو بخشی مجسمه است، بخشی خودروی مسابقه‌ای و از هر زاویه، بی‌تردید یک بوگاتی.

زره و تبار

دستریر سومین ساخته برنامه سولیتیر بوگاتی است و پس از برویار و اف‌کی‌پی هومَژ معرفی می‌شود. اما این یکی حال و هوای یک بیانیه را دارد. یک کلکسیونر ناشناس از کارخانه خواست بولاید مخصوص پیست را بردارد و آن را بدون برجستگی‌ها، بال‌ها و دریچه‌های همیشگی بازتفسیر کند؛ خودرویی که کمتر درگیر کم کردن چند دهم ثانیه باشد و بیشتر زبان بصری تازه‌ای را نشان دهد که شاید در مدل‌های آینده بوگاتی هم طنین‌انداز شود.

نام خودرو کاملا حساب‌شده انتخاب شده است. دستریر در قرون وسطی به اسب جنگی ارزشمند شوالیه‌ها گفته می‌شد: نیرومند، کمیاب و ساخته‌شده برای نمایش شکوه. بوگاتی نیز همین میراث را جدی گرفته و دور محفظه پیشرانه از قطعات فلزی چکش‌کاری‌شده و درخشان استفاده کرده است؛ قطعاتی که وقتی نور به آن‌ها می‌تابد، شبیه صفحات زره دیده می‌شوند. نتیجه نمایشی، چشمگیر و به شکلی غیرمنتظره شاعرانه است.

رنگ بدنه هم نقش مهمی دارد. بدنه در بلندترین نقطه فقط یک متر از زمین فاصله دارد و با رنگ اختصاصی سفایر سلست پوشیده شده است؛ آبی‌ای با درخششی شبیه الماس که ادای احترامی به تایپ ۵۷اس‌سی آتلانتیک مشهور محسوب می‌شود. این اشاره تاریخی با یک پلاک حکاکی‌شده دستی با لیزر در بالای شیشه جلو تقویت شده است؛ پلاکی که تایپ ۵۷جی تانک و آتلانتیک را به تصویر می‌کشد و گذشته و امروز را در فلز و رنگ به هم پیوند می‌دهد.

تمام استخوان‌بندی مکانیکی دست‌نخورده باقی مانده است. دستریر همچنان از مونوکوک فیبرکربنی بولاید و پیشرانه ۸.۰ لیتری دبلیو۱۶ چهار توربوشارژ استفاده می‌کند که ۱,۵۷۸ اسب بخار قدرت دارد. پس بله، همان شتاب و ضربه خام و درونی پابرجاست. اما هدف تغییر کرده است. جایی که بولاید برای ثبت زمان دور پیست فریاد می‌زند، دستریر برای مسحور کردن طراحی شده است؛ شیئی که به همان اندازه که عملکرد دارد، اغواگر هم هست.

فراتر از زره، تفاوت‌های بصری دیگری هم دیده می‌شود. جلوپنجره نعل‌اسبی از نمونه بولاید پهن‌تر است؛ بخش عقب در یک عنصر پیکره‌وار شبیه بال ادغام می‌شود که یادآور شیرون پروفیله است. اندازه چرخ‌ها نیز از چیدمان کاملا پیست‌محور بولاید فاصله گرفته و به حالتی متعادل‌تر رسیده است: ۲۰ اینچ در جلو و ۲۱ اینچ در عقب. بزرگ از نظر تناسبات، و کاملا عامدانه.

کابین هم به هیچ وجه بخش فرعی ماجرا نیست. بوگاتی خشکی و ریاضت خودروی مسابقه‌ای را کنار گذاشته و فضای داخلی را با سه متریال چرم، نوبوک و پارچه سه‌بعدی بافتنی آراسته است؛ درست مانند یک اثر اوت کوتور. نخ‌های مسی طرحی هاله‌مانند می‌سازند، دوخت‌های متضاد روی پشت‌سری‌ها و کنسول میانی تاکید بصری ایجاد می‌کنند و جزئیات فلزی چکش‌کاری‌شده روی دستگیره بازکننده در، دریچه‌های هوا و مرکز فرمان به‌نرمی می‌درخشند. یک پرچم کوچک فرانسه هم در تریم دوخته شده است؛ امضایی ظریف که ریشه و تبار خودرو را تثبیت می‌کند.

دستریر به‌صورت واقعی و فلزی در هفته خودرویی مونتری رونمایی خواهد شد، اما بوگاتی از همین حالا تصاویری منتشر کرده که به شکوه نمایشی این هایپرکار خاص حق مطلب را ادا می‌کند. یک راز همچنان باقی است: قیمت. باید انتظار عددی قطعی در محدوده چند میلیون یورویی بالا و نزدیک به هشت رقم ابتدایی داشت، هرچند بوگاتی مبلغ دقیق را محرمانه نگه داشته است.

کمتر پیش می‌آید هایپرکاری ببینیم که روایت و شخصیت را بر افزایش صرف عملکرد ترجیح دهد. دستریر دقیقا همین کار را می‌کند؛ یک شاهکار مهندسی‌شده با زرهی باشکوه، ساخته شده تا مدت‌ها پس از محو شدن پرچم‌های شطرنجی در حافظه بماند.