تصور کنید به یک مزرعه در تگزاس میروید، چون یک مراسم عروسی از هم پاشیده و دو دوست قدیمی به این نتیجه رسیدهاند که بهترین راهحل، همخانه شدن آنها همراه با خانوادههایشان است. همین موقعیت معذبکننده، ترکیبی از کمدی روستایی و بحران میانسالی، ایده اصلی سریال برادران است؛ کمدی تازه اپل تیوی پلاس با بازی متیو مککانهی و وودی هارلسون.
برادران بیشتر شبیه دفترچه خاطراتی نیمهخیالی از شیمی عجیب و خاص دو بازیگر اصلی به نظر میرسد. مککانهی و هارلسون این سریال را همراه با لی آیزنبرگ و دیوید وست رید خلق کردهاند و رابطه راحت و صمیمی آنها قویترین نخ اتصال سریال است: خودمانی، غیرقابل پیشبینی و اغلب دلنشین. با این حال، حتی بهترین شیمی بازیگری هم فقط تا حدی میتواند یک سیتکام را پیش ببرد. سریال روی هرجومرج خانوادگی تکیه میکند، بچهها، همسران سابق و همسایههای عجیبوغریب در یک مزرعه با هم برخورد میکنند و سپس رازی خانوادگی را وارد داستان میکند که ممکن است همه چیز را بازنویسی کند: آیا این دو واقعا برادرند؟
تعادل لحن سریال گاهی میلرزد. در برخی لحظات، برادران مثل یک کمدی گرم و راحت عمل میکند؛ نیم ساعت آن مثل نوشیدنی گازدار و خوشایندی سریع میگذرد. اما در جاهایی دیگر، موتور کمدی از نفس میافتد و صحنههایی باقی میماند که ناپخته یا بیش از حد آشنا به نظر میرسند. آیا سریال با اصرار میخواهد متفاوت و نامتعارف باشد، یا صرفا به قدرت ستارههایش قناعت کرده است؟ نظرها تقریبا درست از وسط دو دسته شدهاند.
واکنش منتقدان در یک نگاه
در راتن تومیتوز، سریال بر اساس هفت نقد امتیاز ۴۳ درصد دارد؛ متاکریتیک نیز بر پایه نظر ۱۲ منتقد، میانگین کمی بهترِ ۵۱ از ۱۰۰ را ثبت کرده است. این اعداد تجمیعی، خود قسمتها را هم بهخوبی بازتاب میدهند: گاهی شوخطبع، گاهی کمجان و اغلب وابسته به اینکه دو بازیگر اصلی بار اصلی کار را به دوش بکشند.
منتقدانی که با برادران همراه شدهاند، گروه بازیگران و لحظات لطیفتر سریال را ستودهاند. رابرت لوید از لسآنجلس تایمز امتیاز ۷۰ از ۱۰۰ داده و اشاره کرده است که هرچند مککانهی و هارلسون مرکز توجهاند، این بچهها، همسران و بازیگران مکمل هستند که به سریال ضربان قلب میدهند. همین بافت انسانی باعث میشود سریال به اثری تکشوخی و صرفا متکی بر یک ایده تبدیل نشود.
برخی دیگر ایده را امیدوارکننده اما اجرای آن را ناهماهنگ دانستهاند. مایکل ساویو در اسلنت با امتیاز ۶۳ از ۱۰۰، آن را کمدی دوستداشتنیای توصیف کرده که ناشیانه میان سیتکام سرراست و کولاژی سوررئال رفتوآمد میکند و معتقد است سریال هرگز بهطور کامل از ایده عجیب و جذابی که وعده میدهد بهره نمیبرد. جک سیل از گاردین با امتیاز ۶۰ از ۱۰۰ جمعبندی دقیقی ارائه کرده است: تلویزیون ضروری نیست، اما شیمی نامعمول میان دو ستاره کاریزماتیک سینما میتواند آنقدر جذاب باشد که کاستیهای دیگر بخشیده شوند.
چند منتقد هم درست در میانه ایستادهاند. ویکتوریا لکسفورد از کولایدر با امتیاز ۶۰ از ۱۰۰، برادران را تلویزیونی راحت و مناسب تماشای پشتسرهم دانسته که بهندرت غافلگیر میکند؛ در حالی که اریک آدامز از ای.وی. کلاب با امتیاز ۵۰ از ۱۰۰، آن را به اثری صیقلی و ستارهمحور تشبیه کرده که فهرست تماشای شما را پر میکند، اما اثر ماندگاری برجا نمیگذارد. اریک گلدمن از آیجیان نیز با امتیاز ۵۰ از ۱۰۰ همین حس را تکرار کرده و گفته سریال هرگز صدایی منسجم برای ایده یا بازیگرانش پیدا نمیکند.
در مقابل، منتقدانی هم بودهاند که چندان با سریال مدارا نکردهاند. بنجی ویلسون از تلگراف با امتیاز ۴۰ از ۱۰۰ و آلیسون هرمن از ورایتی با امتیاز ۴۰ از ۱۰۰ استدلال کردهاند که با وجود شیمی خوب بازیگران، سریال نمیتواند زمانی را که از کمدیهای بهترنوشتهشده میگیرد توجیه کند. اسکرین رنت با امتیاز ۳۰ از ۱۰۰ و هالیوود ریپورتر با امتیاز ۳۰ از ۱۰۰ صریحتر بودهاند: برادران اغلب حتی در خنداندن مخاطب هم مشکل دارد و مقایسه با کمدیهای گروهی فرمولی به نفعش تمام نمیشود.
برادران در بهترین حالت، سیتکامی ملایم، عجیب اما دوستداشتنی است که بر زبان مشترک و جذاب دو دوست قدیمی بنا شده؛ و در بدترین حالت، طرحی خوشظاهر است که هرگز کاملا به یک سریال کامل تبدیل نمیشود.
اگر سراغ تماشای آن میروید، انتظار راحتی و آرامش را داشته باشید، نه طنزی تند و پیشرو. انتظار بداههپردازیهای ستارهمحور، روابط خانوادگی و معمایی آرامسوز درباره هویت را داشته باشید که وعده عمق میدهد، اما همیشه به آن عمل نمیکند. آیا همین کافی است؟ برای بعضی مخاطبان، قطعا. برای گروهی دیگر، این سریال شبیه فرصتی از دسترفته خواهد بود؛ مسیری فرعی و سرگرمکننده، نه مقصدی که ارزش بازگشت داشته باشد.
پس اگر دنبال نیم ساعتی بیتکلف هستید که روی دو بازیگری سوار شده که آشکارا از حضور کنار هم لذت میبرند، برادران ممکن است همان چیزی باشد که میخواهید. اما اگر خندههای تیزتر یا تجربه روایی جسورانهتری میخواهید، این سفر به مزرعه احتمالا شما را با احساس نیاز به چیزی بیشتر رها میکند.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات (4)
با اینکه لبخند میاره، اما انگار از شیمی ستارهها تنبل استفاده شده، جاهایی بیش از حد معمولی، فرصت از دست رفته. یه کم بیشتر تمرین میخواست 😊
آیا اینا واقعا برادرن؟ یا فقط بهانهایه واسه کنجکاوی تماشاگر؟ حس میکنم سریال بیشتر دور خودش میچرخه تا اینکه عمق بده، شاید فصل بعد روشن شه؟
شیمی بازیگرا کارو میکشه جلو، بقیه چیزا تکراری؛ نیم ساعتِ خوب، اما بعدش... کمی خستهکننده و بیجهت کشدار.
وااای، مککانهی و هارلسون کنار هم رو دوست دارم، ولی این سریال یه جاهایی واقعا نصفه و نیمهست... یه حس داغون و خوشایند با هم؛ نمیدونم بخندم یا حسرت بخورم!