چیزی آتش‌زا پشت کت‌وشلوارهای اتوکشیده و اتاق‌های هیئت‌مدیره چوب ماهون در سریال وار پنهان شده است. یک پرونده طلاق به نارنجکی تبدیل می‌شود که آرام‌آرام آماده انفجار است. دومینیک وست و سیه‌نا میلر تنها با یک نگاه شما را درگیر می‌کنند. گاهی یک سریال وکالتی برای اثرگذاری به همین اندازه نیاز دارد.
سریال وار که جورج کی آن را برای اچ‌بی‌او و اسکای ساخته، مخاطب را به مدار حقوقی نخبگان لندن می‌برد؛ جایی که دو مؤسسه حقوقی بزرگ، تیلور اند برن و رقبای دیرینه‌شان، بر سر جدایی پرسر و صدای یک غول فناوری از همسر ستاره سینمایش مقابل هم قرار می‌گیرند. در نگاه اول با یک کشمکش حقوقی روبه‌رو هستیم. اما این اختلاف خیلی زود لایه‌هایی از جاه‌طلبی، فضاسازی رسانه‌ای و گذشته‌های شخصی زخمی را آشکار می‌کند. جدال‌های دادگاهی در کنار پچ‌پچ‌های راهروها پیش می‌رود. بازی‌های قدرت. کینه‌های خصوصی. همه چیز پرونده را تیره‌تر می‌کند.
منتقدان تا حد زیادی در جبهه دفاع ایستاده‌اند. راتن تومیتوز در حال حاضر 25 نقد را گردآوری کرده و امتیاز 84٪ منتقدان را نشان می‌دهد، در حالی که متاکریتیک با 21 نقد به میانگین 73 از 100 رسیده است. اما این اعداد کلی، طیفی گسترده را پنهان می‌کنند: از ستایش‌های نزدیک به شور و هیجان کامل تا ناامیدی‌های صریح. پس جایگاه واقعی وار کجاست؟
برخی منتقدان آن را اثری واقعاً سنگین‌وزن می‌دانند. اسکرین رنت امتیاز 90 از 100 داده و نوشته فصل اول استثنایی است؛ آن‌قدر قدرتمند که اگر این کیفیت تکرار شود، سریال می‌تواند به رده بالای ژانر خود برسد. ورایتی نیز امتیاز بالای مشابه، 90 از 100، داده و سریال را به‌خاطر عبور از کلیشه‌های درام‌های رویه‌ای و یافتن لحظه‌های کوچک و انسانی میان خیانت و مانورهای شبیه شطرنج تحسین کرده است؛ به نوشته ورایتی، وست و میلر در نقش عاشقان سابقی که حالا در دو سوی میدان نبرد ایستاده‌اند، کاملاً زیسته و باورپذیر به نظر می‌رسند.
درباره بازی‌ها نوعی اجماع وجود دارد. نقد 80 از 100 آی‌جی‌ان، وست و میلر را تجسم‌هایی درخشان از ثروتمندانی می‌داند که برای جنگ آماده می‌شوند. این نقد اضافه می‌کند که آرچی رنو نیز مکمل قدرتمندی برای آن‌هاست؛ وکیل جوان، گرسنه و جاه‌طلبی که با انرژی پرتحرکش مسیر خود را باز می‌کند و برای مخاطبانی که می‌خواهند بدانند انسان‌ها برای پیروزی تا کجا خطر می‌کنند، نقش تکیه‌گاه را دارد.
رسانه‌های دیگر نیز مشتاق اما محتاط‌اند. ای.وی. کلاب با امتیاز 83 از 100، وار را درامی سرزنده و خوش‌ساخت می‌نامد که از جلوه و جدیت تلویزیون ممتاز بهره می‌گیرد. هالیوود ریپورتر با امتیاز 80 از 100 به نکته‌ای مهم اشاره می‌کند: گاهی کشش احساسی یک داستان از پاکی اخلاقی آن مهم‌تر است؛ اگر روایت بتواند شما را درگیر کند، کارش را انجام داده است. تلگراف با امتیاز 80 از 100 شروع پرکشش سریال را پسندیده، اما این پرسش را مطرح کرده که آیا شتاب اثر پس از قسمت اول کمی افت نمی‌کند؛ طوری که بیننده خواهان حضور بیشتر وست و میلر و کمی صحنه‌های حقوقی پشت درهای بسته کمتر باشد.
همه منتقدان این مجموعه را نپذیرفته‌اند. دِرَپ با امتیاز 70 از 100 سریال را در ابتدا برق‌آسا و هیجان‌انگیز دانسته، اما معتقد است بعداً بیش از حد گسترده می‌شود؛ مجموعه‌ای از خرده‌داستان‌ها و چهره‌های تازه که گاهی تنش اصلی را پخش و کم‌رنگ می‌کنند. راجر ایبرت دات کام با امتیاز 60 از 100 نوشته سریال هرچه جلوتر می‌رود قوی‌تر می‌شود، اما از زمانی که برای رسیدن به هویت واقعی خود صرف می‌کند انتقاد کرده است؛ به نظر این نقد، نتیجه نهایی شاید بیشتر وعده‌ای برای فصل دوم باشد تا قطعیتی برای فصل اول.
در بخش پایین‌تر این طیف، تی‌وی گاید با امتیاز 54 از 100 از نوعی تهی‌بودن عجیب سخن گفته است: عناصر لازم برای یک درام حقوقی جذاب حاضرند، اما سریال گاهی از لحظه‌ای عبور می‌کند که بینندگان می‌توانند پیوندی ماندگار با مخاطرات داستان بسازند. دیلی بیست با امتیاز 50 از 100 و کولایدر نیز با امتیاز 50 از 100 هر دو گفته‌اند وار گاهی به کلیشه‌ها و هیجان‌های سطحی تکیه می‌کند؛ کنجکاوی درباره خطاهای چهره‌های مشهور را تحریک می‌کند، اما از واکاوی عمیق‌تر بازمی‌ماند. ایندی‌وایر سخت‌گیرانه‌ترین نظر را داشته و با امتیاز 33 از 100 استدلال کرده که وار در ساخت شخصیت‌هایی که بتوانند چند فصل را دوام بیاورند، دچار مشکل است.
پس این منشور رنگارنگ نقدها برای شما، به‌عنوان بیننده، چه معنایی دارد؟ اگر به بازی‌های تیز و خیره‌کننده و برخورد مست‌کننده امتیاز طبقاتی با مهارت حقوقی علاقه دارید، وار احتمالاً شما را راضی می‌کند. اگر یک درام رویه‌ای فشرده و هدفمند می‌خواهید که هر خرده‌داستان در آن کوتاه، دقیق و اثرگذار باشد، شاید گاهی آن را پراکنده بیابید. بیشتر نظرها در میانه قرار می‌گیرند: یک درام حقوقی براق و اغلب هیجان‌انگیز که گاهی اجازه می‌دهد سبک بر محتوا پیشی بگیرد.
اگر وار نقاط قوت خود را حفظ کند، یعنی شخصیت‌پردازی، اصطکاک اخلاقی و آن رویارویی‌های پرانرژی، می‌تواند به یکی از سریال‌های حقوقی دیدنی فصل تبدیل شود.
در هر صورت، سریال همان پرسشی را پیش می‌کشد که منتقدان مدام به آن بازمی‌گردند: وقتی قانون به نمایش تبدیل می‌شود، چه کسی برنده است و چه کسی فقط از این نمایش جان سالم به در می‌برد؟
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.