نقد فیلم وریتی؛ هیجان روان شناختی پرستاره اما سرد

فیلم وریتی با بازی ان هتوی و داکوتا جانسون نقدهای متفاوتی گرفته است؛ تریلری روان‌شناختی با ظاهر جذاب، بازی‌های قوی و روایتی که از نگاه بسیاری از منتقدان به اوج نمی‌رسد.

.
نقد فیلم وریتی؛ هیجان روان شناختی پرستاره اما سرد

4 دقیقه

دنبال کردن در گوگل

دو ستاره باسابقه. یک تریلر روان‌شناختی براق و پرزرق‌وبرق. و موجی از منتقدانی که انتظار بیشتری داشتند. وریتی به عنوان اقتباسی شیک از یک رمان پرفروش و مناسب خواندن در سفر از راه رسیده است؛ با ان هتوی و داکوتا جانسون در نقش‌های اصلی، اما واکنش‌ها هنگام اکران بیشتر به سردی گراییده‌اند.

این فیلم به کارگردانی مایکل شوالتر و بر اساس فیلمنامه‌ای از نیک آنتوسکا ساخته شده و اقتباسی از رمان پرفروش کالین هوور است. وریتی داستان نویسنده‌ای کم‌حاشیه به نام لوون اشلی را دنبال می‌کند که برای تکمیل مجموعه ناتمام یک نویسنده مشهور استخدام می‌شود. همسر نویسنده، جرمی کرافورد، این پیشنهاد کاری را مطرح می‌کند. اما آنچه لوون میان صفحات پیش‌نویس پیدا می‌کند فقط چند نکته داستانی نیست، بلکه دست‌نوشته‌ای است که به کابوس‌ها و رازهای خصوصی یک خانواده راه پیدا می‌کند. مرز میان واقعیت، خیال و وسواس کم‌کم محو می‌شود.

این ایده روی کاغذ برای طرفداران تریلر مثل یک رؤیاست. تعلیق، روایت غیرقابل اعتماد و هراس خانگی، همه در یک بسته. اما در عمل، منتقدان معتقدند فیلم فقط گاهی موفق می‌شود چنین هیجانی را به دست آورد. راتن تومیتوز با ثبت 88 نقد، امتیاز 41 درصدی منتقدان را برای فیلم نشان داد. متاکریتیک نیز 28 نقد را گردآوری کرده و امتیاز 45 از 100 را ثبت کرده است. چنین اعدادی نشان می‌دهد با فیلمی روبه‌رو هستیم که لحظات بحث‌برانگیز دارد، نه اثری که به اجماع تحسین‌آمیز برسد.

برخی منتقدان نکات مثبتی در فیلم دیدند. اسکرین رنت به وریتی امتیاز 80 از 100 داد و آن را اثری سرگرم‌کننده توصیف کرد؛ به اندازه کافی خونین برای ایجاد بی‌قراری، اما نه بی‌دلیل خشن، و به شکلی عجیب نسبت به ریشه خود به عنوان یک رمان عاشقانه تاریک خودآگاه. راجرایبرت دات کام نیز امتیاز 75 را ثبت کرد و نوشت فیلم گاهی بیش از حد برای نفع خودش زیرک به نظر می‌رسد؛ باهوش است، اما نه همیشه آن‌قدر باهوش که بتواند از این زیرکی بهره کامل ببرد.

با این حال، دامنه تحسین خیلی زود کم‌رنگ می‌شود. نقد 67 از 100 ایندی‌وایر به تریلری شیشه‌ای و ساختگی اشاره دارد که به لذت‌های مهندسی‌شده و آمادگی مخاطب برای پذیرفتن دلالت‌های تلخش درباره زنان موفق تکیه می‌کند. چند رسانه دیگر، از جمله کولایدر، پالیگان و د رپ، حوالی امتیاز 60 قرار گرفتند؛ آن‌ها با مهارت فنی فیلم و جذابیت بازیگرانش همراهی نشان دادند، اما از این انتقاد کردند که فیلم برای رفتن کامل به مسیر تاریک‌تری که داستان وعده می‌دهد، تردید دارد.

در سوی پایین‌تر جدول، منتقدان صریح‌تر بودند. گاردین و تلگراف حوالی امتیاز 40 از 100 ایستادند و نوشتند سکانس آغازین تحریک‌کننده فیلم در پرده سوم به مجموعه‌ای از خرده‌داستان‌های کم‌جان و نامتقاعدکننده فرو می‌پاشد. امپایر و اسلنت نیز دیدگاه‌هایی مشابه داشتند: بازی‌های قدرتمند، چیزی را بالا می‌کشند که در غیر این صورت بیشتر شبیه ملودرامی است که بیش از حد کش آمده. ورایتی و اسلش‌فیلم تندتر برخورد کردند و فیلم را متهم کردند که به قدرت ستاره‌هایش تکیه می‌کند، بی‌آنکه بتواند وزن عاطفی منسجم یا پیشروی روایی قانع‌کننده‌ای ارائه دهد.

پس جایگاه وریتی کجاست؟ این فیلم با تضادها زندگی می‌کند. تولید آن براق و خوش‌ظاهر است. بازی‌ها، به‌ویژه بازی ان هتوی و داکوتا جانسون، به متن بافت و حضور می‌دهند. فیلمبرداری و اشاره‌ها به شکوه بصری به سبک دیوید لینچ/برایان دی پالما، سطحی وسوسه‌انگیز به فیلم می‌بخشند. اما برخی منتقدان احساس کردند هسته اثر هرگز کاملا شکل نمی‌گیرد: تعلیقی که باید به چیزی واقعا آزاردهنده و دلهره‌آور تبدیل شود، در نهایت به ملودرام و پیرنگی وصله‌پینه‌شده فروکش می‌کند.

به بیان دیگر، وریتی اغلب تماشایی است، گاهی نفس‌گیر می‌شود و بعضی وقت‌ها خشم‌برانگیز. فیلم لحظاتی دارد که در ذهن می‌مانند؛ خواندن صفحه‌ای هولناک، یا صحنه‌ای از صمیمیتِ طراحی‌شده که به شکلی خطرناک ملموس حس می‌شود. اما از نگاه بسیاری از منتقدان، این اوج‌ها جزیره‌هایی پراکنده در مه روایی هستند. آیا فیلم در انتخاب‌هایش بیش از حد محتاط است؟ بسیاری می‌گویند بله. آیا قدرت ستاره‌هایش آن را شایسته خرید بلیت آخر هفته یا تماشا در پلتفرم‌های آنلاین می‌کند؟ پاسخ بستگی دارد به اینکه بازی و اتمسفر را بیشتر می‌پسندید یا پیرنگی محکم و دقیق را.

اگر به دنبال اقتباسی وفادار از رمان هوور یا سقوطی فشرده و بی‌امان به دل وحشت روان‌شناختی هستید، وریتی ممکن است شما را ناامید کند. اگر در جست‌وجوی یک تریلر پرزرق‌وبرق زن‌محور هستید که با حس اضطراب بازی می‌کند و به لطف بازیگران کاریزماتیکش سرپا می‌ماند، شاید آن‌قدر راضی‌تان کند که آن را اثری دو قطبی بدانید، نه یک شکست کامل. در سینما، همان‌طور که در شایعه‌ها، نمایش گاهی از محتوا پیشی می‌گیرد؛ اما هر از گاهی همین نمایش هنوز می‌تواند گفت‌وگو به راه بیندازد.

کیان جلیلی
سلام! من کیانم، منتقد فیلم، گیمر و کسی که از تماشای یه سریال خوب لذت می‌بره. اینجا براتون از بهترین فیلم‌ها، سریال‌ها و بازی‌های روز دنیا می‌نویسم.

نظر بگذارید

نظرات

هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.