نیکلاس کیج و چالش هوش مصنوعی در سریال اسپایدر نوآر

نیکلاس کیج روی صحنه کامیک کان نیویورک بی‌پرده صحبت کرد: او از امضای اجازه‌نامه‌ای مرتبط با هوش مصنوعی برای سریال اسپایدر نوآر آمازون خودداری کرده و همین موضع ممکن است همکاری‌های آینده‌اش با این استودیو را به خطر بیندازد. جمله‌ای کوتاه. پیامدی بزرگ.

کیج در یک پنل توضیح داد که به‌سادگی با استفاده از هوش مصنوعی به شیوه‌هایی که بر تصویر یا اجرای بازیگران اثر می‌گذارد، احساس راحتی نمی‌کند. او به اشتیاق آمازون برای این فناوری اشاره کرد، حتی سرمایه‌گذاری پرسروصدای این شرکت در اوپن‌ای‌آی را هم به میان آورد و خط مرز خود را روشن کرد. او گفت: «من بازیگری نیستم که با هوش مصنوعی موافق باشد» و سپس تأکید کرد که فرم رضایت‌نامه اجازه استفاده از هوش مصنوعی در اسپایدر نوآر را امضا نکرده است.

او از امضای مجوزی که استفاده از چهره و شباهتش را در این سریال برای هوش مصنوعی مجاز می‌کرد، خودداری کرد.

جزئیات هنوز اندک است. کیج دقیق توضیح نداد آمازون قصد داشته هوش مصنوعی را چگونه به کار بگیرد، آیا برای بازسازی حالات چهره، تغییر اجرا یا تولید صدای مصنوعی. استودیو نیز پس از گزارش دِرپ واکنش عمومی فوری نداشت. بنابراین جزئیات دقیق هنوز روشن نیست. آنچه می‌دانیم این است که یک بازیگر باسابقه، اصل و باور شخصی را به کاغذبازی اداری ترجیح داد.

خود اسپایدر نوآر نمونه‌ای عجیب و چشمگیر است. کیج نقش بن رایلی را بازی کرد، نسخه‌ای کارآگاهی و بازآفرینی‌شده از اسپایدرمن که داستانش در نیویورک دهه ۱۹۳۰ می‌گذرد. سبک نوآر سریال، لباس‌های دوره‌ای و لحن آمیخته به ژانرهای مختلف، آن را از آثار معمول ابرقهرمانی متمایز می‌کرد. از نظر منتقدان نیز اثر آن‌قدر مورد توجه قرار گرفت که ۱۱ نامزدی امی به دست آورد و طبق داده‌های نیلسن، در شش هفته نخست حدود ۲.۶ میلیارد دقیقه تماشا ثبت کرد. با این حال، پرایم ویدئو تصمیم گرفت فصل دوم آن را دنبال نکند.

کیج به لغو سریال با آرامشی غیرمنتظره واکنش نشان داد. او به طرفداران گفت یک فصل برای روایت این داستان خاص کافی بوده و از جاه‌طلبی سریال تمجید کرد. اما اظهارات او در کامیک کان نیویورک مسیر بحث را از آمار تمدید و لغو سریال جدا کرد و آن را مستقیم وارد مناظره‌ای گسترده‌تر درباره کنترل تصویر بازیگران در عصر یادگیری ماشین و هوش مصنوعی در هالیوود کرد.

بحث‌های هالیوود درباره هوش مصنوعی دیگر فرضی و آینده‌نگرانه نیست. آیا بدل‌های دیجیتال ابزاری برای سهولت تولید هستند یا تهدیدی جدی؟ آیا استودیوها می‌توانند بدون رضایت شفاف و آگاهانه، اجرای یک بازیگر را از نظر اخلاقی بازآفرینی کنند؟ فراتر از ترس جایگزینی، نگرانی‌های ظریف‌تری هم وجود دارد: کنترل بر چهره و شباهت، حق رد استفاده‌های آینده، و این‌که وقتی صورت یا صدای یک بازیگر به‌صورت مصنوعی ساخته می‌شود، دستمزدهای بازپخش یا اعتباردهی چگونه باید محاسبه شود.

برای کیج، این تصمیم هم شخصی بود و هم عمومی. این‌که می‌گوید احتمالا دیگر با آمازون همکاری نخواهد کرد، همان‌قدر که یک پیش‌بینی است، یک موضع‌گیری هم هست. او در را به‌طور قطعی نبست، اما کاملا روشن کرد در کدام سمت ایستاده است.

صنعت سرگرمی این ماجرا را با دقت دنبال خواهد کرد. هم‌زمان با آن‌که پلتفرم‌های استریم و استودیوها تصاویر آرشیوی، بدل‌های دیجیتال و ابزارهای مولد را وارد روند تولید می‌کنند، یک پرسش بزرگ باقی می‌ماند: وقتی هنرمندان مقاومت می‌کنند، استودیوها گوش می‌دهند یا فقط راه خود را ادامه می‌دهند؟ پاسخ این پرسش می‌تواند معامله نانوشته میان بازیگران و شرکت‌هایی را که از چهره آنان برای بازاریابی استفاده می‌کنند، بازتعریف کند.