بعضی فیلم‌ها مثل آتش‌بازی از راه می‌رسند: پرصدا، فوری و غیرقابل چشم‌پوشی. «هیولا» دقیقا از همین جنس است، یک اکشن سیاسی بی‌پرده و تهاجمی که ترجیح می‌دهد نه با ظرافت، بلکه با هیجان و ضرباهنگش قضاوت شود.
این فیلم به کارگردانی رنی هارلین و نویسندگی امیر علیم ساخته شده و گروه بازیگرانی را کنار هم می‌گذارد که قرار است هم اعتبار بیاورند و هم ضربه اکشن را محکم‌تر کنند. ساموئل ال. جکسون نقش رئیس‌جمهور ایالات متحده را بازی می‌کند و یوئل کینامان در نقش ماموری ظاهر می‌شود که وظیفه حفاظت از او را بر عهده دارد. کالین مورگان و گای برنت نیز به این ترکیب چهره‌های آشنا اضافه می‌کنند، ترکیبی که برای خشونت پرریسک و تعلیق تقریبا بی‌وقفه طراحی شده است. اگر برای ضرباهنگ‌های اکشن کلاسیک آمده‌اید، از درگیری‌های مسلحانه نزدیک گرفته تا صحنه‌های فروپاشی و موسیقی متنی که ضربان قلب را بالا نگه می‌دارد، اینجا چیزهای زیادی برای تماشا پیدا می‌کنید.
با این حال، منتقدان واکنش یکدستی نداشته‌اند. راتن تومیتوز بر اساس ۱۹ نقد، امتیاز تازگی ۵۳ درصد را ثبت کرده و متاکریتیک نیز با احتساب نظر چهار منتقد، نمره ۴۷ از ۱۰۰ را نشان می‌دهد. چنین اعدادی می‌گویند فیلم نزد منتقدان فرود کاملا نرمی نداشته است: بعضی‌ها از این سواری پرسرعت لذت برده‌اند و بعضی دیگر دست‌اندازهای مسیر را بیشتر دیده‌اند.
آی‌جی‌ان به فیلم نمره قابل قبول ۷۰ از ۱۰۰ داده و «هیولا» را اثری سرگرم‌کننده و پرانرژی دانسته است، ادای دینی مدرن به فیلم‌های اکشن کلاسیک با سکانس‌هایی بلندپروازانه و داستانی که مدام رو به جلو حرکت می‌کند. نیویورک تایمز نیز با نمره ۷۰ تاکید کرده که این نقش به جکسون امکان می‌دهد دامنه بازیگری خود را به نمایش بگذارد: او میان فوران‌های خشم‌آلود و لحظات آرام‌تر و کنترل‌شده جابه‌جا می‌شود، تعادلی که اغلب فیلم را روی زمین نگه می‌دارد، حتی وقتی صحنه‌های اکشن می‌خواهند همه چیز را زیر سایه خود ببرند.
اما همه منتقدان قانع نشده‌اند. نگاه هالیوود ریپورتر که با نمره ۵۰ از ۱۰۰ همراه شده، به راحتی هارلین در اجرای جلوه‌های تماشایی اشاره می‌کند، صحنه‌های اکشن فیلم بی‌تردید خوش‌ساخت‌اند، اما همزمان استدلال می‌کند که مهارت کارگردانی نمی‌تواند ضعف فیلمنامه‌ای را بپوشاند که گاهی بیش از حد حرف می‌زند و به ریتمی شبیه بازی‌های ویدیویی نزدیک می‌شود. راجرایبرت دات کام سخت‌گیرانه‌تر برخورد کرده و با نمره ۲۵ از ۱۰۰، بخش زیادی از فیلم را کارتونی و تقلیدی خوانده است؛ از نگاه این نقد، نوستالژی همکاری دوباره جکسون و هارلین برای نجات مخاطبانی که در کنار انفجارها دنبال عمق هم هستند، کافی نخواهد بود.
پس جمع‌بندی چیست؟ «هیولا» ماشینی است که برای تاثیر فیزیکی و حسی ساخته شده: تدوین تند، روایت کوبنده و ستاره‌ای مرکزی که به فیلم وزن می‌دهد. اگر فیلم‌ها را با معیار فضا، هیجان و آدرنالین می‌سنجید، شاید ارزش خرید بلیت را داشته باشد. اگر ظرافت و لایه‌های روایی را ترجیح می‌دهید، احتمالا در پایان چیزی فراتر از دود و نمایش طلب خواهید کرد. در هر صورت، سخت است از چنین فیلمی بیرون بیایید و نظری نداشته باشید، شما در کدام سمت می‌ایستید؟
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.