تصور کنید جزیره‌ای خودران که آزمایشگاه‌ها، محل اقامت و تجهیزات سنگین را در پهنه اقیانوس جابه‌جا می‌کند. چین برنامه‌ای ۴۱۳ میلیون دلاری را قرارداد بسته تا این تصویر را به واقعیت تبدیل کند: یک جزیره پژوهشی شناور و خودمختار که برای میزبانی از تحقیقات بلندمدت علوم اعماق دریا و مقاومت در برابر شرایط خشن دریایی طراحی شده است.
این سازه یک کشتی معمولی نخواهد بود. مهندسان با ترکیب آرایش کاتاماران دو بدنه و یک بلوک مرکزی نیمه‌غوطه‌ور، در حال ساخت سکویی پایدار و متحرک هستند. این ایده، مانورپذیری یک شناور را با فضای کاری و قابلیت سکونت یک پردیس کوچک دریایی پیوند می‌دهد. چرا؟ چون برخی فرایندهای اقیانوسی را نمی‌توان در سفرهای کوتاه دریایی به‌درستی مطالعه کرد.
دانشگاه جیائو تونگ شانگهای بهره‌برداری از این سکو را بر عهده خواهد داشت و شرکت کشتی‌سازی وایگائوچیائو شانگهای، از زیرمجموعه‌های شرکت دولتی کشتی‌سازی چین، طراحی و ساخت آن را انجام می‌دهد. آغاز کار برای سال ۲۰۲۸ برنامه‌ریزی شده و تحویل آن برای ژوئن ۲۰۳۰ در نظر گرفته شده است. این زمان‌بندی به معماران دریایی و مهندسان سامانه‌ها فرصت می‌دهد محاسبات پیچیده را نهایی کنند و سامانه‌های آزمایشی را در این سازه ادغام کنند.
اندازه در این پروژه اهمیت زیادی دارد. طول سازه حدود ۱۳۸ متر، عرض آن ۸۵ متر و ارتفاع آن تا عرشه اصلی نزدیک به ۴۵ متر خواهد بود. جابه‌جایی آن نیز حدود ۷۴ هزار تن برآورد شده است. بیشینه سرعت پیمایش چندان زیاد نیست: حدود ۱۱ گره دریایی، یعنی نزدیک به ۲۰ کیلومتر بر ساعت. این سکو برای دوام و ماندگاری ساخته می‌شود، نه برای مسابقه سرعت.
هدف اصلی، پایداری است. پیکربندی کاتاماران و مرکز نیمه‌غوطه‌ور، دریامانی بسیار خوبی برای مأموریت‌های طولانی فراهم می‌کند. بر اساس مشخصات اعلام‌شده، این سکو می‌تواند در وضعیت دریایی ۷ فعالیت کند، جایی که ارتفاع موج‌ها به ۶ تا ۹ متر می‌رسد، و برای بقا در توفان‌هایی با بادهایی بیش از ۲۶۵ کیلومتر بر ساعت مهندسی شده است. چنین شرایطی بسیاری از شناورهای تحقیقاتی را زمین‌گیر می‌کند، اما این سازه قرار است در محل مأموریت باقی بماند و به کار ادامه دهد.
ویژگی جسورانه دیگر، تحرک‌پذیری آن است. این جزیره به جای پهلوگیری دائمی، دارای نیروی محرکه خود خواهد بود. این قابلیت به دانشمندان اجازه می‌دهد سکو را مطابق با اهداف پژوهشی در حال تغییر، نیازهای نمونه‌برداری فصلی یا رخدادهای اضطراری جابه‌جا کنند. می‌توان آن را ترکیبی از برد عملیاتی یک کشتی و ماندگاری یک سکوی فراساحلی دانست.
در داخل سازه، شش آزمایشگاه تخصصی از طیف گسترده‌ای از رشته‌ها پشتیبانی خواهند کرد. مهندسان و اقیانوس‌شناسان سامانه‌های سنگین دریایی و فناوری‌های یکپارچه را آزمایش می‌کنند. تیم‌های فعال در مدیریت اضطراری دریایی، واکنش‌ها را در همان محیط واقعی تمرین خواهند کرد. گروه‌های هواشناسی نیز توفان‌ها و تغییرات بلندمدت اقیانوس را پایش می‌کنند. این تأسیسات به‌طور مشخص برای حل چالش‌های مهندسی عملیات آب‌های عمیق و بررسی فرایندهای محیط‌زیستی پیچیده و کندی طراحی شده که سفرهای کوتاه اغلب از ثبت آن‌ها بازمی‌مانند.
ظرفیت اقامت ۲۳۸ نفر، شامل پژوهشگران و خدمه، به این جزیره استقلال عملیاتی واقعی می‌دهد. مأموریت‌ها می‌توانند برای دوره‌های طولانی بدون بازگشت‌های مکرر به بندر برای تعویض نیرو یا تأمین مجدد ادامه پیدا کنند. این ویژگی اجرای برنامه‌های پایش پیوسته و آزمایش‌های میدانی طولانی‌مدت سخت‌افزار را در شرایط واقعی اقیانوس عملی‌تر می‌کند.
فراتر از مشخصات فنی و زمان‌بندی، این پروژه نشانه‌ای از تغییر در شیوه سازمان‌دهی علوم اقیانوسی است. سکوهای متحرک و بلندمدت می‌توانند پدیده‌های فصلی را دنبال کنند، در کنار توفان‌ها حرکت کنند یا برای هفته‌ها بر فراز کوه‌های دریایی مستقر بمانند. آن‌ها به دانشمندان امکان می‌دهند ابزارها را دقیقاً در همان محیط‌هایی آزمایش کنند که حسگرها برای اندازه‌گیری آن‌ها ساخته شده‌اند. البته چنین طرح‌هایی پرسش‌های تازه‌ای را نیز درباره لجستیک، اثرات زیست‌محیطی و دسترسی بین‌المللی به پهنه‌های مشترک اقیانوسی مطرح می‌کنند.
چه آن را جزیره شناور بنامید، چه آزمایشگاه خودران اقیانوسی یا ایستگاه پژوهشی متحرک، این سکو چیزی فراتر از یک طراحی تازه بدنه است. این پروژه آزمایشی درباره شیوه زندگی و کار در دریا برای ماه‌های پیاپی است و همچنین قماری علمی بر این باور که برخی پاسخ‌ها درباره اعماق اقیانوس، فقط با ماندن در همان جایی به دست می‌آیند که رویدادها در حال رخ دادن هستند.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.