هوش مصنوعی چرا روز کاری کارکنان را طولانی تر می کند

وعده هوش مصنوعی به عنوان ابزاری برای صرفه‌جویی در زمان، با واقعیتی کم‌صداتر روبه‌رو شده است: کارکنانی که در محیط کار از هوش مصنوعی استفاده می‌کنند، ظاهرا روزهای کاری طولانی‌تری دارند. یک تحلیل تازه از رفتار دیجیتال نشان می‌دهد سهولت استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی ممکن است افراد را به پذیرش وظایف بیشتر، جابه‌جایی مکررتر میان اپلیکیشن‌ها و صرف دقایق اضافی برای اصلاح محتوای تولیدشده توسط ماشین سوق دهد.

پژوهشگران اکتیو‌ترک، شرکتی که نرم‌افزار بهره‌وری محیط کار تولید می‌کند، فعالیت دیجیتال بیش از ۹۰۰۰ کارمند را در ۴۶۷ شرکت، از آوریل تا سپتامبر بررسی کردند. اعداد اصلی این گزارش صریح‌اند. کارکنانی که از هوش مصنوعی استفاده می‌کردند، به طور میانگین روزهای کاری بین ۸.۴ تا ۹.۱ ساعت داشتند. همکارانی که از هوش مصنوعی استفاده نمی‌کردند، به میانگین ۷.۶ ساعت می‌رسیدند. این یعنی برای برخی کاربران هوش مصنوعی، نزدیک به یک ساعت حضور بیشتر پشت میز کار.

هزینه غیرمنتظره ابزارهای سریع‌تر

این الگو در میان کاربران پرمصرف هوش مصنوعی نیز دیده می‌شود. کارکنانی که روزانه دست‌کم پنج بار ابزارهای هوش مصنوعی را اجرا می‌کردند و بیش از ۴۵ دقیقه با آن‌ها کار داشتند، در مقایسه با کاربران غیرهوش مصنوعی، معمولا حدود ۱۸ دقیقه پس از پایان ساعات اداری استاندارد هم به کار ادامه می‌دادند. آن‌ها همچنین بیشتر میان اپلیکیشن‌ها جابه‌جا می‌شدند و بازه‌های کوتاه‌تری از تمرکز بدون وقفه را ثبت می‌کردند.

رئیس آزمایشگاه بهره‌وری اکتیو‌ترک در یک بیانیه خبری گفت: «هوش مصنوعی ممکن است به افراد کمک کند وظایف را سریع‌تر تمام کنند، اما پژوهش ما نشان می‌دهد استفاده از آن با روزهای کاری طولانی‌تر، جابه‌جایی بیشتر میان اپلیکیشن‌ها و دوره‌های تمرکز کوتاه‌تر مرتبط است.» جمله ساده است، اما پیامد آن پیچیده به نظر می‌رسد: ابزاری که برخی مراحل مشخص را سرعت می‌بخشد، اگر انتظارات یا جریان‌های کاری را تغییر دهد، همچنان می‌تواند زمان کلی کار را افزایش دهد.

چند توضیح با داده‌ها همخوانی دارد. یک احتمال، سوگیری انتخاب است: کارمندانی که از پیش ساعات طولانی‌تری کار می‌کنند، شاید نخستین افرادی باشند که برای افزایش بهره‌وری سراغ هوش مصنوعی می‌روند. توضیح دیگر، اثر حجم کار است: تکمیل سریع‌تر وظایف می‌تواند هزینه ذهنی پذیرش مسئولیت‌های اضافه را کمتر جلوه دهد. عامل سوم و کاملا عملی، ویرایش است. پیش‌نویس‌های تولیدشده توسط ماشین اغلب به بازبینی و اصلاح دقیق نیاز دارند و همین پاک‌سازی و ویرایش می‌تواند بخشی از زمانی را که در نگارش یا تحلیل صرفه‌جویی شده، خنثی کند.

کارفرمایان و پژوهشگران باید به چه نکاتی توجه کنند

این مطالعه در نقطه تلاقی علوم رفتاری، عوامل انسانی و تحلیل داده قرار می‌گیرد. یافته‌ها با موضوعاتی مانند بار شناختی و تکه‌تکه شدن توجه ارتباط دارد؛ موضوعاتی که برای متخصصان ارگونومی و روان‌شناسان سازمانی آشنا هستند. تغییر زمینه‌های کاری به صورت کوتاه و مکرر، کار عمیق را کاهش می‌دهد و بار ذهنی لازم برای جهت‌گیری دوباره را افزایش می‌دهد. به بیان دیگر، هوش مصنوعی ممکن است زمان انجام هر وظیفه را کاهش دهد، اما هم‌زمان زمان کلی لازم برای مدیریت کار را بیشتر کند.

این یافته‌ها همچنین پیش‌بینی‌های خوش‌بینانه برخی رهبران فناوری را پیچیده‌تر می‌کند؛ افرادی که گفته‌اند هوش مصنوعی می‌تواند هفته‌های کاری را کوتاه‌تر کند یا اوقات فراغت بیشتری به مردم بدهد. بیل گیتس و جنسن هوانگ هر دو گمانه‌زنی کرده‌اند که اتوماسیون می‌تواند هفته کاری را کاهش دهد. این مشاهدات تازه چنین احتمالی را رد نمی‌کند، اما نشان می‌دهد فناوری به تنهایی تضمین‌کننده ساعات کاری کوتاه‌تر نیست. مشوق‌ها اهمیت دارند. سیاست‌های سازمانی درباره حجم کار، شاخص‌های عملکرد و انتظار پاسخ‌گویی پس از ساعات کاری نیز به همان اندازه مهم‌اند.

گام‌های عملی برای سازمان‌ها شامل پایش نه فقط خروجی کار، بلکه تجربه کارکنان، بازطراحی جریان‌های کاری برای محدود کردن جابه‌جایی غیرضروری میان اپلیکیشن‌ها و سرمایه‌گذاری در آموزش است تا کارکنان بتوانند از هوش مصنوعی کارآمدتر استفاده کنند. کارفرمایان همچنین می‌توانند سیاست‌هایی را به صورت آزمایشی اجرا کنند که کار پس از ساعات اداری را محدود کند یا بلوک‌های زمانی تک‌وظیفه‌ای را برای حفظ زمان تمرکز عمیق تشویق کند. از منظر پژوهشی، مطالعات طولی که کارکنان را پیش و پس از پذیرش هوش مصنوعی دنبال کنند، می‌تواند رابطه علت و معلول را روشن‌تر کند.

هوش مصنوعی در حال تغییر شیوه انجام کار است. این ابزارها قدرتمندند. اما نظام‌های انسانی پیرامون این ابزارها تعیین می‌کنند که آیا زمان را آزاد می‌کنند یا صرفا تلاش را به شکل دیگری توزیع می‌کنند. تحلیل اکتیو‌ترک پرسشی روشن را پیش روی مدیران، فناوران و سیاست‌گذاران می‌گذارد: اگر ابزارهای سریع‌تر به روزهای کاری طولانی‌تر منجر می‌شوند، چه تغییراتی واقعا می‌تواند هفته‌های کاری کوتاه‌تر و انسانی‌تری را که بسیاری وعده داده‌اند، محقق کند؟