فیبر و پروتئین های گیاهی چگونه روده را سالم تر می کنند

دو مطالعه تازه نشان می‌دهد فیبر و پروتئین‌های گیاهی هضم‌نشدنی با هدایت میکروبیوم روده، تولید متابولیت‌های مفید را تقویت و از سد مخاطی روده محافظت می‌کنند.

.
فیبر و پروتئین های گیاهی چگونه روده را سالم تر می کنند

5 دقیقه

دنبال کردن در گوگل

روده خود را مانند بازاری شلوغ تصور کنید. بعضی دکه‌ها خوراکی‌های مغذی عرضه می‌کنند و بعضی دیگر محصولاتی می‌فروشند که بی‌سروصدا دردسرساز می‌شوند. این‌که چه می‌خورید تعیین می‌کند کدام فروشنده‌ها رونق بگیرند.

دو مطالعه تازه از آزمایشگاه جاشوا رابینوویتز در دانشگاه پرینستون، که با هدایت زیست‌شناس مولکولی جنا ابوسلیم انجام شده، پرده از این برمی‌دارد که فیبر گیاهی و گروهی از پروتئین‌های گیاهی چگونه خروجی شیمیایی روده را جهت‌دهی می‌کنند. این پژوهش‌ها که در پی‌ان‌ای‌اس و نیچر متابولیسم منتشر شده‌اند، بررسی می‌کنند سلول‌های میکروبی و سلول‌های میزبان چگونه مولکول‌های روزمره رژیم غذایی را به متابولیت‌هایی تبدیل می‌کنند که بر سلامت اثر می‌گذارند، هم به شکل مثبت و هم منفی.

وقتی رژیم غذایی شیمی میکروبی را بازنویسی می‌کند

همه متابولیت‌ها ارزش یکسانی ندارند. بعضی به کنترل التهاب و پشتیبانی از سوخت‌وساز طبیعی بدن کمک می‌کنند. برخی دیگر می‌توانند به پوشش روده آسیب بزنند یا به شکل پیام‌های زیان‌آور در گردش خون پخش شوند. گروه‌های پژوهشی پرینستون روی خانواده مشخصی از ترکیبات کوچک به نام متابولیت‌های فنولی تمرکز کردند؛ ترکیباتی که هنگام تجزیه اسیدهای آمینه آروماتیک مانند تیروزین و فنیل‌آلانین به‌وسیله میکروب‌های روده شکل می‌گیرند.

یافته شگفت‌انگیز این بود که مواد اولیه یکسان می‌توانند بسته به این‌که رژیم غذایی فیبر قابل تخمیر و برخی پروتئین‌های گیاهی غیرقابل هضم را فراهم کند یا نه، به مسیرهای متابولیتی بسیار متفاوتی هدایت شوند. پژوهشگران برای یکی از این گروه‌های مغذی یک اصطلاح کاربردی ساختند: پروتئین‌های مقلد فیبر یا پریف. این‌ها پروتئین‌های گیاهی‌ای هستند که در برابر هضم در روده کوچک مقاومت می‌کنند و به روده بزرگ می‌رسند؛ جایی که در تعامل با میکروب‌ها رفتاری شبیه فیبر دارند.

چگونه پریف و فیبر شیمی روده را به‌سوی سلامت سوق می‌دهند

در مطالعات انجام‌شده روی موش‌ها، رژیم‌های غنی از پریف و فیبر، تولید متابولیت‌ها را از فنول‌های مشتق از تیروزین، که با اثرات زیان‌آور مرتبط دانسته شده‌اند، دور کردند و به‌سوی گونه‌های مشتق از فنیل‌آلانین بردند که ظاهرا بی‌خطرتر یا مفیدتر هستند. اینجا جمله‌های کوتاه و روشن بهتر عمل می‌کنند. فیبر به میکروب‌های درست غذا می‌دهد. ترکیبات پریف این اثر را تقویت می‌کنند. این دو در کنار هم آنزیم‌های میکروبی را به تولید متابولیت‌هایی هدایت می‌کنند که با فیزیولوژی سالم‌تر ارتباط دارند.

اما وقتی فیبر تمام می‌شود، اقتصاد میکروبی روده تغییر می‌کند. برخی باکتری‌های روده که از بسترهای غذایی معمول خود محروم شده‌اند، شروع به مصرف مخاطی می‌کنند که دیواره روده را می‌پوشاند. این فرسایش می‌تواند ترکیباتی با ظرفیت آسیب‌زایی آزاد کند یا بسازد. گروه پرینستون دقیقا همین تغییر را مشاهده کرد: کاهش فیبر قابل تخمیر با تولید بیشتر گونه‌های فنولی مسئله‌ساز توسط میکروب‌ها و افزایش جست‌وجوی غذایی در لایه مخاطی همراه بود.

طبق گزارش‌ها، رابینوویتز درباره امکان تنظیم خروجی‌های میکروبیوم می‌گوید: «رژیم غذایی یک اهرم است. اگر بدانیم کدام غذاها کدام محصولات میکروبی را تغییر می‌دهند، می‌توانیم مداخله‌های دقیق‌تری طراحی کنیم.»

متابولیت‌هایی از جاهای غیرمنتظره

قطعه دیگری از این پازل، روایت ساده‌ای را پیچیده‌تر می‌کند که می‌گوید همه متابولیت‌های مهم مرتبط با روده فقط از میکروب‌ها می‌آیند. ابوسلیم و همکارانش دریافتند چندین متابولیت ایندولی اثرگذار، که پیش‌تر عمدتا به فعالیت میکروبی نسبت داده می‌شدند، می‌توانند توسط سلول‌های میزبان در خارج از روده نیز ساخته شوند. آزمایش‌ها روی سلول‌های کشت‌شده موش، رت و انسان، بدون دخالت میکروب‌ها موادی مانند ایندول-۳-لاکتات و ایندول-۳-استات تولید کرد. این موضوع برای تفسیر نتایج اهمیت دارد: سطح خونی این مولکول‌ها ممکن است بازتابی از ترکیب تولید میکروبی و متابولیسم میزبان باشد.

چرا این مسئله فراتر از کنجکاوی علمی اهمیت دارد؟ برای پزشکان و پژوهشگرانی که درمان‌های هدفمند بر میکروبیوم را آزمایش می‌کنند، منشأ یک متابولیت مهم است. اگر یک ترکیب هم توسط بافت‌های میزبان و هم توسط میکروب‌ها ساخته شود، تنظیم جمعیت‌های باکتریایی ممکن است سطح سیستمیک آن را به اندازه انتظار تغییر ندهد. در مقابل، دانستن این‌که تغییرات رژیم غذایی می‌تواند مسیرهای میکروبی مفید را به‌طور انتخابی تقویت کند، راه‌هایی باز می‌کند تا به‌جای تکیه صرف بر دارو، با راهبردهای غذایی نیز این سیستم را به سمت مطلوب هدایت کنیم.

این پژوهش‌ها آینده‌ای کاربردی را نشان می‌دهند. ابوسلیم پیشنهاد می‌کند شاید روزی مقدار پریف، درست کنار فیبر، روی برچسب‌های تغذیه‌ای درج شود تا مصرف‌کنندگان و پزشکانی که می‌خواهند متابولیسم میکروبی سودمند را تقویت کنند، راهنمایی دقیق‌تری داشته باشند.

دیدگاه کارشناس

دکتر لیلا مورنو، دانشمند تغذیه که وابسته به گروه پرینستون نیست، توضیح می‌دهد: «این مطالعات به‌خوبی نشان می‌دهند که مواد مغذی چیزی فراتر از کالری یا درشت‌مغذی‌ها هستند. آن‌ها مانند اطلاعات عمل می‌کنند و به جوامع میکروبی می‌گویند کدام آنزیم‌ها را بیان کنند و کدام متابولیت‌ها را در اولویت بگذارند. برای سلامت عمومی، یعنی باید به پیامدهای شیمیایی غذا فکر کنیم، نه فقط به تجزیه درشت‌مغذی‌ها.»

برداشت‌های کاربردی از همین حالا روشن است. خوردن مجموعه متنوعی از گیاهان، از غلات کامل و حبوبات گرفته تا سبزیجات و میوه‌ها، هم فیبر قابل تخمیر فراهم می‌کند و هم بخش‌هایی از پروتئین را که دست‌نخورده به روده بزرگ می‌رسند. به نظر می‌رسد این تنوع، تولید متابولیت‌های مرتبط با سلامت را تقویت می‌کند و از سد مخاطی که از پوشش روده دفاع می‌کند محافظت به عمل می‌آورد.

جمع‌بندی

این دو مطالعه پیوند میان ترکیب رژیم غذایی، متابولیسم میکروبی و فیزیولوژی میزبان را محکم‌تر می‌کنند. آن‌ها دو نکته مهم را آشکار می‌سازند: نخست، فیبرهای گیاهی و برخی پروتئین‌های گیاهی غیرقابل هضم می‌توانند باکتری‌های روده را به سمت تولید متابولیت‌های مفید سوق دهند؛ دوم، بعضی متابولیت‌هایی که تصور می‌شد منحصرا میکروبی هستند، می‌توانند از سلول‌های میزبان نیز منشأ بگیرند. این یافته‌ها نحوه تفسیر اندازه‌گیری متابولیت‌ها توسط دانشمندان و شیوه به‌کارگیری تغذیه برای پیشگیری از بیماری را دقیق‌تر می‌کند. خلاصه این‌که غذایی که انتخاب می‌کنید فقط ترکیب میکروبیوم شما را شکل نمی‌دهد، بلکه پیام‌های شیمیایی‌ای را نیز تعیین می‌کند که این میکروبیوم در سراسر بدن شما ارسال می‌کند.

نگار بابایی
من نگارم، عاشق آسمون و کشف ناشناخته‌ها! اگر مثل من از دیدن تلسکوپ و کهکشان‌ها ذوق‌زده می‌شی، مطالب من رو از دست نده!

نظر بگذارید

نظرات

هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.