کودک تاونگ و بازنویسی ریشه های انسان در جنوب آفریقا

فسیل کودک تاونگ با تاریخ‌گذاری تازه و بررسی رشد دندان و مغز نشان می‌دهد جنوب آفریقا احتمالاً میزبان چندین گونه خویشاوند انسان بوده، نه یک جمعیت ساده و یکدست.

.3 دیدگاه
کودک تاونگ و بازنویسی ریشه های انسان در جنوب آفریقا

4 دقیقه

دنبال کردن در گوگل

جمجمه‌ای کوچک که در نگاه نخست چندان چشمگیر به نظر نمی‌رسید، آرام‌آرام دانشمندان را وادار کرده است روایت آشنای ما درباره خاستگاه انسان را دوباره بررسی کنند. فسیل کودک تاونگ که یک قرن پیش در آفریقای جنوبی کشف شد، دیگر فقط نمونه‌ای شاخص نیست که آفریقا را به عنوان گهواره بشریت مطرح کرد. اکنون این فسیل به سرنخی تبدیل شده که به واقعیتی بسیار پیچیده‌تر اشاره دارد: چندین خویشاوند اولیه انسان که در چشم‌انداز جنوب آفریقا زندگی می‌کردند، از هم جدا می‌شدند و گاهی نیز با یکدیگر درآمیختگی داشتند.

بازسازی هنری فسیل کودک تاونگ.

زمانی که این فسیل برای نخستین بار توصیف شد، به نمونه معیار گونه استرالوپیتکوس آفریکانوس تبدیل شد و روایتی ساده را تثبیت کرد. اما مقاله‌ای تازه که در نشریه Nature منتشر شده و سرپرستی آن را پروفسور گابریله ماخو از دانشگاه وریه بروکسل بر عهده داشته است، سن کودک تاونگ را بین ۲.۹۶ تا ۳.۰۳ میلیون سال تعیین می‌کند و نشانگرهای رشدی حفظ‌شده در دندان‌ها و ساختار جمجمه مغزی را دوباره بررسی می‌کند. نتیجه این است: بسیاری از فسیل‌های بالغی که مدت‌ها زیر همین نام گونه‌ای قرار داده شده‌اند، از همان الگوی رشدی مشاهده‌شده در نمونه تاونگ پیروی نمی‌کنند.

این تفاوت در شیوه رشد مغز و دندان‌ها هنگام بلوغ افراد دیده می‌شود. چنین تفاوت‌هایی جزئی و کم‌اهمیت نیستند. آن‌ها به مسیرهای رشدی متمایز اشاره دارند و همین موضوع، به نوبه خود، تاریخچه‌های تکاملی جداگانه را نشان می‌دهد. به زبان ساده، جنوب آفریقا شاید میزبان چندین گونه هومینین بوده است، نه یک جمعیت واحد و یکدست.

از دندان‌ها تا خط زمانی تکامل

یک دندان چگونه می‌تواند درباره گونه‌ها به ما اطلاعات بدهد؟ مینای دندان و شکل‌گیری ریشه، سرعت رشد در دوران کودکی را ثبت می‌کنند. وقتی پژوهشگران این الگوها را در میان فسیل‌ها مقایسه می‌کنند، در واقع برنامه‌های رشدی را می‌خوانند که تکامل در ماده معدنی ثبت کرده است. الگوی کودک تاونگ از بسیاری از نمونه‌های متأخری که به استرالوپیتکوس آفریکانوس نسبت داده شده‌اند، متمایز است. داده‌های مربوط به رشد مغز نیز این جدایی را تقویت می‌کند. این گروه پژوهشی استدلال می‌کند که این الگوها با وجود گونه‌های متفاوتی سازگار است که با آشیان‌های بوم‌شناختی مختلف سازگار شده بودند.

این روایت بوم‌شناختی اهمیت زیادی دارد. گرده‌های حفظ‌شده در رسوبات نزدیک محوطه تاونگ نشان می‌دهد که چشم‌انداز آن منطقه مرطوب‌تر و جنگلی‌تر از بخش بزرگی از آفریقای جنوبی امروزی بوده است. در طول میلیون‌ها سال، این منطقه میان دوره‌های مرطوب و دوره‌های خشک‌تر در نوسان بوده است. جنگل‌ها پیشروی می‌کردند. علفزارها گسترش می‌یافتند. جمعیت‌ها جابه‌جا می‌شدند، گاهی منزوی می‌شدند و گاهی دوباره با هم تماس پیدا می‌کردند. انزوا واگرایی را تقویت می‌کند. تماس دوباره زمینه آمیختگی را فراهم می‌سازد. هر دو فرایند ردپای خود را در استخوان‌ها و دندان‌ها بر جا می‌گذارند.

چرا این موضوع برای منشأ انسان اهمیت دارد

ما مدت‌ها تکامل جنس هومو را مانند نردبانی تصور می‌کردیم. پله به پله. منظم و روشن. اما این تصویر در حال فروپاشی است. شواهد به‌دست‌آمده از تاونگ و دیگر فسیل‌های استرک‌فونتین، به جای نردبان، بوته‌ای درهم‌تنیده را نشان می‌دهد. هومینین‌های مختلف ممکن است در فاصله جغرافیایی نزدیک، مسیرهای تکاملی متفاوتی را پیموده باشند. چرخه‌های اقلیمی که باعث تکه‌تکه شدن جمعیت‌ها و سپس پیوند دوباره آن‌ها می‌شد، می‌توانست موج‌هایی از نوآوری، سازگاری‌های محلی و رخدادهای دورگه‌زایی را پدید آورد که به شکل‌گیری تبارهای تازه انجامید.

پروفسور ماخو این تغییر نگاه را چنین خلاصه می‌کند: ما تصور می‌کردیم کودک تاونگ یکی از میان فسیل‌های بسیار مشابه است. داده‌های تازه خلاف این را نشان می‌دهد. درخت خانوادگی انسان یک تنه منفرد نبود. بلکه شبکه‌ای پیچیده بود که دگرگونی‌های محیطی آن را شکل داد.

نکته کلیدی: الگوهای رشد فسیلی و اقلیم دیرینه در کنار هم نشان می‌دهند که تنوع هومینین‌ها در جنوب آفریقا بیش از آن چیزی بوده است که پیش‌تر تصور می‌شد.

  • پیامد نخست: طبقه‌بندی چندین فسیل استرالوپیتکوس شاید به بازنگری نیاز داشته باشد.
  • پیامد دوم: جنس هومو احتمالاً از شبکه‌ای از جمعیت‌های در تعامل پدید آمده است، نه از یک خط نیاکانی واحد.
  • پیامد سوم: دیرینه‌بوم‌شناسی برای درک چگونگی جدایی گونه‌ها و دیدار دوباره آن‌ها ضروری است.

پرونده کودک تاونگ درس گسترده‌تری برای دیرین‌انسان‌شناسی دارد. جزئیات کوچک اهمیت دارند. یک دندان، یک خط رشد، یک دانه گرده. این‌ها در کنار هم زندگی‌ها و چشم‌اندازهای گذشته را بازسازی می‌کنند. گام بعدی، گسترش نمونه‌برداری، دقیق‌تر کردن مدل‌های رشد و بازنگری فسیل‌های کلاسیک دیگر با روش‌های تازه است. تنها در آن صورت است که می‌توانیم پیچیدگی واقعی گذشته بسیار دور خود را ترسیم کنیم.

فرشاد واحدی
به دنیای علم خوش اومدی! من فرشاد هستم، کنجکاو برای کشف رازهای جهان و نویسنده مقالات علمی برای آدم‌های کنجکاو مثل خودت!

نظر بگذارید

نظرات (3)

آرش

یکم اغراقیش کرده باشن هم تعجب نیست، اما داده‌ها جالبه. باید نمونه‌برداری رو گسترش بدن، سریعتر!

دیتاپالس

یعنی واقعا چند گونه هم‌زمان توی جنوب آفریقا؟ شک دارم، باید نمونه بیشتری ببینیم تا قانع شم...

لابکور

واقعا؟ ۳ میلیون سال؟ این یعنی تصویر ما از اجداد آدم داره ریشخند میشه... هیجان زده‌ام و کمی گیج