آنها در چشمبرهمزدنی به هم میکوبند، چگالتر از هسته اتم، سردتر از کوره، و از نظر گرانشی با صدایی تصورناپذیر. دو ستاره نوترونی با هم برخورد میکنند و برای چند میلیثانیه آشوبناک، فیزیک تا مرزهای نهایی خود پیش میرود. آنچه بعد رخ میدهد همیشه سیاهچاله نیست؛ گاهی بقایای این برخورد به چیزی شگفتانگیزتر تبدیل میشود: یک مگنتار.
پژوهشگران با استفاده از ابررایانه فوگاکو ژاپن، چنین برخوردی را با جزئیاتی کمسابقه بازسازی کردند. هر یک از ستارههای شبیهسازیشده جرمی برابر با ۱٫۳۵ جرم خورشیدی داشت. این محاسبه ساختارهایی تا مقیاس ۶٫۲۵ متر را تفکیک کرد؛ آنقدر کوچک که بتواند گردابههای آشفتهای را ثبت کند که شبیهسازیهای معمولی از دست میدهند. میدان مغناطیسی اولیه حدود ۳٫۱۶ تریلیون گاوس بود، در حد قویترین تپاخترهای دوتایی. سپس آشفتگی همهچیز را در دست گرفت.
وقتی ستارهها با هم تماس پیدا میکنند، برش میان لایهها جریان را از هم میدرد. این وضعیت ناپایداری کلوین-هلمهولتز را فعال میکند؛ نوعی طغیان سیالی که خطوط میدان مغناطیسی را مانند خمیر میکشد و تا میزند. در مقیاسهای زیرمتری، قدرت میدان ناگهان جهش میکند و طی چند میلیثانیه این آشوب به مقیاسهای بزرگتر سرایت میکند و کل بازمانده ادغام را تحت تأثیر قرار میدهد. بخشهایی از جرم ادغامشده برای لحظاتی به حدود ۱۰ کوادریلیون گاوس میرسند، در حالی که میانگین میدان در مقیاس ستارهای طی حدود پنج میلیثانیه به نزدیک یک کوادریلیون گاوس افزایش مییابد.
به زبان ساده: یک مگنتار متولد میشود. این گروه میزان تقویت را نیز اندازهگیری کرده است: آشفتگی، میدان مغناطیسی در مقیاس ستارهای را دستکم ۳۱۶ برابر تقویت میکند و شبیهسازی در حدود ۳ میلیثانیه پس از ادغام، به انرژی اشباع الکترومغناطیسی نزدیک به ۱۰^۵۰ ارگ میرسد. کوتاه. شدید. فاجعهبار.

چرا این موضوع اهمیت دارد؟ مگنتارها غولهای دنیای مغناطیس هستند؛ میدانهای آنها هزار برابر از ستارههای نوترونی معمولی قویتر است و میدان مغناطیسی زمین را تریلیونها برابر پشت سر میگذارد. آنها موتور فورانهای پرانرژی چشمگیرند و از نامزدهای احتمالی منشأ دستکم بخشی از فورانهای رادیویی سریع به شمار میروند. نشان دادن اینکه یک ادغام میتواند چنین میدانی را در مقیاس زمانی میلیثانیهای بسازد، برخوردهای خشن منظومههای دوتایی را به برخی از انفجاریترین پدیدههایی که در آسمان میبینیم پیوند میدهد.
اما این روایت بدون اما و اگر نیست. آشفتگی و اتلافهای میکروفیزیکی در کوچکترین مقیاسها هنوز با عدم قطعیت همراهاند. اگر برونیابیهای شبیهسازی بیش از اندازه خوشبینانه باشند، میدان در مقیاس ستارهای ممکن است تا یک مرتبه بزرگی بیشبرآورد شده باشد؛ با این حال حتی در آن صورت نیز میدانهایی در حدود ۱۰۰ تریلیون گاوس به دست میآید که کاملاً در محدوده مگنتارها قرار میگیرد. نکته پیچیده دیگر این است که میدان تقویتشده در اجرای شبیهسازی عمدتاً پیرامون استوا متمرکز ماند، نه اینکه به شکلی منظم در راستای قطبها سامان بگیرد؛ جایی که میتواند به پرتاب جتهای نسبیتی کمک کند. احتمالاً فرایندهای دیگری، مانند ناپایداری مغناطیسی چرخشی، برای بازآرایی میدان و شکلگیری جتها لازم است.
این محاسبات فقط پرده نخست ماجرا را پوشش میدهند. شبیهسازی، لحظات دردناک تولد را ثبت میکند، نه داستان طولانی زندگی را. آیا مگنتار تازهمتولدشده زنده میماند یا دقایق، ساعتها یا روزها بعد به درون یک سیاهچاله فرو میریزد؟ آیا این میدانهای عظیم میتوانند آتشبازیهای پرتو گاما و رادیویی مشاهدهشده را به حرکت درآورند؟ برای پاسخ به این پرسشها، اجرای شبیهسازیهای طولانیتر و دقیقتر، همراه با رصدهای تکمیلی، ضروری خواهد بود.
با این حال نتیجه چشمگیر است: در شرایطی واقعبینانه، میدانهایی با قدرت مگنتار میتوانند از دل آشوب یک منظومه دوتایی، در زمانی کمتر از یک چشمبرهمزدن رشد کنند. اگر این نتیجه درست باشد، برخی از مغناطیسیترین اجرام جهان هستی وجود خود را مدیون رقصی کوتاه و خشمگین از گرانش و آشفتگیاند؛ کورهای کیهانی که آسمان را روشن میکند و رازهایی ماندگار برای دنبال کردن در اختیار رصدگران میگذارد.
.avif)




نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.