همان لحظهای که نام رابرت پتینسون روی خروجی خبرها رفت، اینترنت همان کاری را کرد که در آن بیرقیب است: میم ساخت. سریع. بیوقفه. خلاقانه. در عرض چند ساعت، شبکههای اجتماعی پر شد از شوخی، ترکیبهای تصویری و واکنشهای ناباورانه، چون خبرهای انتخاب بازیگر بهندرت مثل یک زلزله کوچک فرهنگی فرود میآیند.
پتینسون ۴۰ ساله رسما بهعنوان بازیگر بعدی مأمور دارای مجوز قتل معرفی شده است؛ نقشی که پس از دنیل کریگ به او میرسد. واکنشهای قابل پیشبینی کم بودند و واکنشهای غافلگیرکننده زیاد. طرفداران گرگومیش و بینندگانی که نقشآفرینی او در قامت بروس وین در بتمن را تحسین کرده بودند، تشویقهایی آمیخته به تردید فرستادند. سازندگان میم هم هر چیز دیگری را روانه اینترنت کردند.
استودیو یک کلیپ معرفی کوتاه و موجز ۲۵ ثانیهای منتشر کرد که بیشتر شبیه چشمک و چالش بود. صفحهای سیاه. تم کلاسیک باند که زیر تدوین اوج میگیرد. دستی دستکشپوش و مسلح که از سایه بیرون میآید. سپس پتینسون؛ با تاکسیدو، نگاه خیره و قامتی که انگار ۰۰۷ را مثل کتوشلواری تازه امتحان میکند. کارت پایانی: «جیمز باند بازخواهد گشت.» ساده. سینمایی. و یک زمینه عالی برای گیفهای نیمهشبی.
مردم به دلایلی که حدس زدنشان سخت نیست شوخی میکنند. مسیر حرفهای پتینسون قوسی عجیب و در عین حال رضایتبخش داشته است؛ از ستاره محبوب نوجوانان تا بازیگر محبوب فیلمسازان مؤلف و فضاهای تیره. او عاشقها، قهرمانان رنجکشیده و یک میلیاردر شنلپوش را بازی کرده است. حالا قرار است مشهورترین جاسوس جهان باشد. این انتخاب مثل دعوتی برای بازنویسی قواعد به نظر میرسد. یا دستکم برای نوشتن چند کپشن بسیار بامزه.

خود پتینسون بیش از آنکه حالت تدافعی داشته باشد، هیجانزده به نظر میرسید. او در بیانیهای کوتاه، باند را «یکی از شخصیتهای افسانهای سینما» خواند، از دنی ویلنوو، ایمی، دیوید، تانیا و تیم آمازون امجیام بابت اعتمادشان تشکر کرد و گفت این پروژه «فراتر از یک رویاست». او همچنین گفت مشتاق است کار با تیم خلاق را آغاز کند؛ جملههایی که همزمان هم نگرانیها را آرام میکنند و هم کنجکاوی را شعلهور.
بد نیست صف طولانی پیش از او را به یاد بیاوریم: شان کانری، جرج لازنبی، راجر مور، تیموتی دالتون، پیرس برازنان و دنیل کریگ. هر بازیگر اثر انگشت ویژه خود را بر این نقش گذاشت؛ گاهی آرام و نامحسوس، گاهی پرصدا و قاطع. اثر انگشت پتینسون بیتردید متفاوت خواهد بود؛ در بعضی صحنهها زمختتر، در برخی لحظهها تسخیرشدهتر و شاید هرجا داستان اجازه بدهد، به شکل غیرمنتظرهای بازیگوش.
و چه تیمی برای آزمودن چیزی تازه. دنی ویلنوو، کارگردان حماسههای فشرده و اتمسفریک مثل تلماسه، کارگردانی فیلم را بر عهده خواهد داشت و استیون نایت، خالق پیکی بلایندرز، فیلمنامه را مینویسد. تاریخ اکران برای سال ۲۰۲۸ تعیین شده است؛ فرصتی کافی تا پروژه جا بیفتد، مسیرش را تنظیم کند و برای جیمز باندی آماده شود که هم مدرن باشد و هم اسطورهای.
اما چرا اینهمه میم؟ چون انتخاب بازیگر نوعی آزمون رورشاخ فرهنگی است. مردم تصور میکنند، اغراق میکنند و آن ایده را آنقدر بالا و پایین میبرند تا جایی میان علاقه و پوچی فرود بیاید. مقایسههای کنار هم، تعویض کلاهگیس و ترکیبهایی دیده میشود که پتینسون را در لباسهای جیمز باند در هر دورهای قرار میدهد. عدهای از طرفداران مشتاقاند از این انتخاب دفاع کنند و عدهای دیگر آن را مثل یک شوخی آزاد و عمومی میبینند. نتیجه، گفتوگوست و این برای فرنچایزی که بر نمایش، هیجان و جنجال بنا شده، بهندرت چیز بدی است.
چه آه بکشید و چه لبخند بزنید، این انتخاب توجه را تضمین میکند. فرنچایز جیمز باند را وادار میکند خود را تطبیق دهد و حرکت بعدیاش را نه فقط با بدلکاری، بلکه با انتخابهای لحنی و ریسکهای روایی توجیه کند. آیا این باند همان جاسوس اگزیستانسیالیستی خواهد بود که به نظر میرسد ویلنوو آماده ارائه آن است؟ آیا نقشهای گذشته پتینسون برداشت تاریکتری از ۰۰۷ را شکل میدهند؟ فقط زمان، و شاید یکی دو تریلر، پاسخ خواهد داد.
فعلا شوخیها ادامه دارد و انتظارها بیشتر میشود. آیا آمادهاید رابرت پتینسون را در حال بازتعریف ۰۰۷ ببینید؟
.avif)




نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.