نقد فیلم مدن؛ بیوگرافی ورزشی پرستاره اما آشفته

نقد فیلم مدن ساخته دیوید او. راسل؛ اثری زندگی‌نامه‌ای و ورزشی با بازی نیکلاس کیج که با وجود بازیگران پرستاره، از نظر منتقدان روایتی آشفته و کم‌جان دارد.

.
نقد فیلم مدن؛ بیوگرافی ورزشی پرستاره اما آشفته

4 دقیقه

دنبال کردن در گوگل

بعضی فیلم‌ها حالتان را بهتر می‌کنند و بعضی دیگر شما را از پا می‌اندازند. فیلم مدن، با وجود انبوهی از نام‌های بزرگ، بیشتر در دسته دوم قرار می‌گیرد.

دیوید او. راسل با یک فیلم زندگی‌نامه‌ای ورزشی درباره جان مدن بازگشته است؛ مربی‌ای که بعدها به گزارشگر تبدیل شد و صدا و شخصیتش با فوتبال آمریکایی گره خورد. نیکلاس کیج نقش اصلی را بر عهده دارد و کریستین بیل، کاترین هان، جان برنتال، سینا میلر و شین گیلیس نیز در کنار او بازی می‌کنند. فیلمنامه هم بر پایه نسخه اولیه‌ای از کمبرون کلارک شکل گرفته است. روی کاغذ، چنین ترکیبی نوید یک اثر درخشان را می‌دهد. اما روی پرده، نتیجه آشفته است: بخشی حماسه رختکن، بخشی پرتره خانوادگی، بخشی روایت فرعی درباره فرهنگ فناوری؛ همه در کنار هم دوخته شده‌اند، بی‌آنکه درزهایشان تمیز و یکدست باشد.

منتقدان چندان مهربان نبوده‌اند. راتن تومیتوز ۱۶ نقد و امتیاز ۱۳ درصد را ثبت کرده است. متاکریتیک نیز بر اساس ۱۳ نقد، امتیاز ۳۳ از ۱۰۰ را نشان می‌دهد. این اعداد داستان روشنی می‌گویند: مدن نتوانسته منتقدانی را راضی کند که از کارگردانی با سابقه راسل انتظار بیشتری داشتند.

با این حال، نقدهای جداگانه از فیلمی با تضادهای عجیب خبر می‌دهند. اسلنت مگزین با امتیاز ۶۳ از ۱۰۰ اشاره می‌کند که علاقه راسل به کمدی اغراق‌آمیز، بخش زیادی از گرمای انسانی‌ای را که فیلم‌های او می‌توانند داشته باشند، می‌بلعد. اسکرین رنت با امتیاز ۶۰ از ۱۰۰ مدن را اثری خوش‌ساخت می‌داند که به بهترین آثار راسل نمی‌رسد؛ نه مدعی فصل جوایز است و نه لزوما سزاوار آنکه بی‌سروصدا در قفسه آثار استریمینگ دفن شود. اوون گلیبرمن در ورایتی، با امتیاز ۶۰ از ۱۰۰، فیلم را ترکیبی نامعمول می‌بیند: روایتی فوتبالی که در دل یک داستان عاشقانه خانوادگی قرار گرفته و یک فیلم زندگی‌نامه‌ای که گاهی به سمت میزانسن‌هایی شبیه سینمای اسکورسیزی می‌رود. او همچنین وفاداری فیلم به ویژگی‌های باورنکردنی و خاص شخصیت مدن را ستایش می‌کند.

صداهای دیگر تندترند. کانسیکوئنس با امتیاز ۴۲ از ۱۰۰ استدلال می‌کند که فیلم شایسته قرار گرفتن در مرکز توجه اکران سینمایی نیست و حتی به عنوان یک اثر اختصاصی پخش آنلاین هم به سختی دوام می‌آورد. ایندی‌وایر با امتیاز ۳۳ از ۱۰۰ از افول کارگردانی می‌گوید که زمانی فیلم من عاشق هاکابیز هستم را ساخته بود و این اثر را یکی از بی‌جان‌ترین نمونه‌های مدیریت برند در سینما توصیف می‌کند. باشگاه ای.وی. با امتیاز ۳۳ از ۱۰۰ و هالیوود ریپورتر با امتیاز ۳۰ از ۱۰۰ هر دو به رویکرد آشفته فیلم در لحن اشاره می‌کنند؛ رویکردی که باعث می‌شود فیلم ناخواسته و در بدترین لحظه‌ها خنده‌دار به نظر برسد. منتقدان بارها به پروتزها و گریم سنگین اجرای کیج اشاره کرده‌اند: کنجکاوی‌برانگیز است و شاید تماشاگر را جذب کند، اما برای نجات روایت نابرابر فیلم کافی نیست.

در امتیازهای پایین‌تر، دیلی بیست و دِرپ، هر دو با ۲۵ از ۱۰۰، تندترین حکم‌ها را صادر می‌کنند و تأکید دارند که میراث جان مدن سزاوار ادای احترامی سینمایی، غنی‌تر و منسجم‌تر از این بوده است. برای طرفداران این ورزش و بازیگران حاضر در فیلم، لحظاتی وجود دارد؛ جرقه‌هایی از جذابیت، نشانه‌هایی از شخصیت‌پردازی، اما این لحظات به سختی در قالب یک کل رضایت‌بخش کنار هم می‌نشینند.

مدن از آن دست فاجعه‌هایی نیست که تماشایش ناممکن باشد. مشکل اینجاست که بیش از حد حساب‌شده و همزمان پراکنده به نظر می‌رسد: می‌خواهد چرخه جوایز، هواداران ورزش و مخاطب گسترده پلتفرم‌های استریمینگ را یکجا راضی کند. بخش لباس و گروه انتخاب بازیگران کار خود را انجام داده‌اند. اما قلب فیلم، ظاهرا جایی در اتاق تدوین جا مانده است.

کنجکاوید؟ آن را برای دگرگونی فیزیکی غافلگیرکننده کیج و برای تمایل ادامه‌دار راسل به ریسک کردن در لحن ببینید. یا از آن بگذرید، با این آگاهی که یک زندگی افسانه‌ای سزاوار روایتی روشن‌تر و انسانی‌تر بود. شما در کدام سمت خواهید ایستاد؟

ترانه علوی
من ترانه‌ام، عاشق نوشتن درباره دنیای فیلم و هنر. سعی می‌کنم هر چیزی که به زندگی جذابیت بیشتری بده رو باهات به اشتراک بذارم.

نظر بگذارید

نظرات

هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.