ربات های انسان نمای میتسوبیشی در خط تولید خودرو ژاپن

خط تولیدی را تصور کنید که ماشین‌ها در آن به اطراف نگاه می‌کنند. نه بازوهای رباتیک، بلکه دستیارانی ایستاده و انسان‌نما که در راهروهایی حرکت می‌کنند که روزی پر از کارگران بود. این تصویر اکنون در حال تبدیل شدن به برنامه میتسوبیشی است.

بازراه‌اندازی کف کارخانه

خودروساز ژاپنی در مواجهه با کاهش نیروی کار و فشار برای نوسازی، بی‌سروصدا با هایلندرز، شرکت زایشی دانشگاه توکیو، همکاری کرده است تا ربات‌های انسان‌نما را توسعه دهد و به تولید انبوه برساند. میتسوبیشی تاکنون در این استارتاپ سرمایه‌گذاری کرده و می‌گوید با پیشرفت توسعه، احتمال تزریق سرمایه بیشتر نیز وجود دارد.

این عرضه بسیار بلندپروازانه است. تولید از سال ۲۰۲۷ در بخش‌های خالی کارخانه موتور میتسوبیشی در کیوتو آغاز می‌شود و هدف اولیه، ساخت ۱۰۰۰ دستگاه در ماه است. نسل نخست ربات‌ها کارهایی را انجام می‌دهد که به قدرت تکرارشونده و دقت پایدار نیاز دارند: جابه‌جایی قطعات، جوشکاری و مونتاژ موتور. شاید کارهایی ساده به نظر برسند، اما بی‌تردید حیاتی هستند.

چرا فرم انسان‌نما؟ نخست اینکه این ربات‌ها می‌توانند بدون نیاز به بازطراحی پرهزینه کارخانه، در فضاهایی حرکت کنند که برای انسان طراحی شده‌اند. یک ربات انسان‌نما می‌تواند از پله‌ها بالا برود، به داخل فیکسچرهای موجود دسترسی داشته باشد و طبیعی‌تر از یک بازوی رباتیک ثابت در کنار همکاران انسانی کار کند. این انتخابی کاربردی است، نه یک نمایش تازه و صرفا جذاب.

تاکائو کاتو، مدیرعامل میتسوبیشی، این پروژه را فرصتی برای ساخت یک پلتفرم صنعتی تازه توصیف کرده است؛ جایی که انسان‌ها و ربات‌ها شانه به شانه کار می‌کنند. او این حرکت را فرصتی برای تعمیق دانش فنی و تجاری شرکت در حوزه رباتیک انسان‌نما می‌داند، در حالی که همزمان گلوگاه‌های واقعی تولید در داخل شرکت نیز برطرف می‌شود.

اگر این ماشین‌ها در خطوط تولید میتسوبیشی موفق شوند، این شرکت فروش آن‌ها به دیگر تولیدکنندگان را نیز بررسی خواهد کرد.

همین جنبه فروش اهمیت زیادی دارد. میتسوبیشی می‌گوید این نخستین همکاری شناخته‌شده میان یک خودروساز و یک شرکت رباتیک است که به طور مشخص با هدف تولید انبوه نیروی کار انسان‌نما شکل گرفته است. برخلاف برخی رقبا، این خودروساز قصد دارد تولید را در داخل مجموعه خود نگه دارد و برای افزایش مقیاس تولید، از زنجیره تامین موجود در صنعت خودرو بهره بگیرد.

البته پرسش‌هایی هم وجود دارد. وقتی ربات‌های دوپا فضای کاری را با انسان‌ها شریک می‌شوند، پروتکل‌های ایمنی چگونه تغییر خواهند کرد؟ نگهداری، به‌روزرسانی نرم‌افزار و قابلیت اطمینان بلندمدت در محیط سخت کارخانه چه وضعی خواهد داشت؟ میتسوبیشی و هایلندرز باید پیش از عبور ربات‌ها از مرحله آزمایشی به استقرار کامل، به همه این پرسش‌ها پاسخ دهند.

با این حال، این پروژه نشانه روندی گسترده‌تر است: خودروسازان دیگر فقط خودرو نمی‌سازند. آن‌ها در حال بازاندیشی ابزارها و نیروی کاری هستند که پشت تولید هر خودرو قرار دارد. اگر شرط‌بندی میتسوبیشی نتیجه بدهد، شاید به‌زودی خطوط مونتاژ آشنا را ببینیم که موجوداتی تقریبا شبیه انسان در آن‌ها حضور دارند؛ موجوداتی که کارهای سنگین را انجام می‌دهند و انسان‌ها بیشتر به نظارت، کنترل کیفیت و کارهای تخصصی‌تر می‌پردازند.

و این پرسش دیگری را مطرح می‌کند: وقتی این دستیار از کارخانه بیرون برود، آینده تولید صنعتی چه شکلی خواهد داشت؟