محدودیت زمان غذا و بهبود عملکرد شناختی زنان سالمند

اگر کوتاه کردن ساعت‌های غذا خوردن در طول روز بتواند کاری فراتر از کاهش دور کمر انجام دهد چه؟ یک کارآزمایی بالینی کوچک نشان می‌دهد که چنین احتمالی وجود دارد؛ فشرده کردن وعده‌های روزانه در بازه‌ای حدود هشت ساعت، حتی وقتی میزان کاهش وزن با گروه کنترل یکسان بود، به بهبودهای ظریفی در برخی مهارت‌های فکری زنان سالمند منجر شد.

در این مطالعه، ۴۷ زن ۵۰ تا ۷۹ ساله دارای اضافه‌وزن یا چاقی شرکت کردند و همه آن‌ها تحت یک برنامه کم‌کالری قرار گرفتند، حدود ۵۰۰ کالری کمتر در روز. تفاوت اصلی این بود: از ۲۶ شرکت‌کننده خواسته شد غذای خود را در بازه‌ای کوتاه‌تر از ۹ ساعت مصرف کنند، که بیشتر آن‌ها حدود ساعت ۱۰ صبح تا ۶ عصر را انتخاب کردند، در حالی که بقیه یک پنجره غذایی معمول‌تر ۱۲ ساعته را ادامه دادند. پس از شش ماه، هر دو گروه به طور متوسط حدود ۱۵ پوند وزن کم کردند، اما مغز آن‌ها واکنش یکسانی نشان نداد.

شرکت‌کنندگانی که خوردن غذا را به حدود ۸.۲ ساعت در روز محدود کرده بودند، در آزمون‌های برنامه‌ریزی فضایی و حل مسئله بیش از زنانی که برنامه‌ای حدودا ۱۲.۳ ساعته را ادامه دادند پیشرفت کردند. همچنین آن‌ها تمایل داشتند خطاهای مرتبط با حافظه کمتری داشته باشند، هرچند این روند از نظر آماری معنادار نبود. در زمینه چندوظیفگی یا زمان واکنش ساده تفاوتی مشاهده نشد، بنابراین به نظر می‌رسد این مزیت انتخابی است، نه یک بهبود کلی در همه عملکردهای شناختی.

کاهش چندساعته پنجره غذا خوردن، به ویژه پرهیز از غذا در چهار ساعت پیش از خواب، با بهبودهای modest در حل مسئله روزمره و کاهش خطاهای مرتبط با حافظه و توجه همراه بود.

چرا زمان غذا خوردن ممکن است اهمیت داشته باشد؟ دانشمندان به ساعت زیستی بدن اشاره می‌کنند. غذا خوردن و روزه‌داری به ریتم شبانه‌روزی و مسیرهای حساس به مواد مغذی پیام می‌فرستند؛ مسیرهایی که التهاب، تنظیم قند خون و سایر فرایندهای متابولیک را کنترل می‌کنند. این موج‌های مولکولی می‌توانند به نوبه خود مدارهای مغزی درگیر در برنامه‌ریزی و به‌خاطر سپردن را تحت تأثیر قرار دهند. تیم پژوهشی قصد دارد در گام بعدی این مسیرهای زیستی را دقیق‌تر بررسی کند.

با این حال، محدودیت‌های مهمی وجود دارد. این پژوهش یک کارآزمایی مقدماتی با نمونه‌ای کوچک بود و فقط زنان سالمند دارای اضافه‌وزن را بررسی کرد. نتایج جذاب‌اند، اما قطعی نیستند؛ برای تأیید اینکه تغذیه با محدودیت زمانی می‌تواند به طور قابل اعتماد از عملکرد شناختی محافظت کند یا خطر زوال عقل را کاهش دهد، به مطالعات بزرگ‌تر و طولانی‌تر نیاز است.

با این همه، ایده مطرح‌شده جذاب است: یک تغییر رفتاری ساده و کم‌هزینه، یعنی تغییر زمان غذا خوردن به جای تمرکز صرف بر نوع یا مقدار غذا، شاید بتواند با افزایش سن مزیتی اضافی برای سلامت مغز ایجاد کند. آیا تنظیم ساعت وعده‌های غذایی می‌تواند به بخشی از توصیه‌های رایج برای سلامت شناختی تبدیل شود؟ مطالعات بعدی نشان خواهند داد که این تغییر آرام در عادت روزانه، یک معجزه کوچک است یا تنها نکته‌ای محدود اما قابل توجه.