وویجر ۲ با مانور تازه ناسا یک سال دیگر زنده می ماند

مهندسان ناسا با مانور «انفجار بزرگ» مصرف برق وویجر ۲ را کاهش دادند تا سه ابزار علمی باقی‌مانده این کاوشگر در فضای میان‌ستاره‌ای دست‌کم یک سال دیگر داده بفرستند.

.2 دیدگاه
وویجر ۲ با مانور تازه ناسا یک سال دیگر زنده می ماند

2 دقیقه

دنبال کردن در گوگل

نیم قرن پس از آغاز سفر آرامش به آن سوی سیاره‌ها، وویجر ۲ یاد می‌گیرد با جیره‌ای از وات‌ها به حیات خود ادامه دهد. تغییراتی کوچک. پیامدهایی بزرگ.

مهندسان آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا عملیاتی دقیق و زمان‌بندی‌شده را با نام مستعار «انفجار بزرگ» اجرا کردند تا مصرف برق این فضاپیما را کاهش دهند. آن‌ها چند سامانه پرمصرف را هم‌زمان خاموش کردند و برخی عملکردها را به گزینه‌هایی با مصرف کمتر منتقل کردند. شاید این کار ساده و خشن به نظر برسد. اما در عمل، بسیار حساب‌شده و ظریف بود. در تمام این مدت، تیم مأموریت باید مراقب گرمای فضاپیما نیز می‌بود تا تجهیزات الکترونیکی یخ نزنند یا از کار نیفتند.

وویجر ۲، مانند همتای دوقلوی خود وویجر ۱، با یک ژنراتور ترموالکتریک رادیوایزوتوپی کار می‌کند؛ دستگاهی که گرمای حاصل از واپاشی پلوتونیوم را به برق تبدیل می‌کند. این گرما به طور پیوسته رو به کاهش است. نتیجه قابل پیش‌بینی است: هر سال حدود چهار وات از توان تولیدی کاسته می‌شود. چهار وات در خانه شاید ناچیز به نظر برسد. اما در اعماق فضا، جایی که هر آمپر اهمیت دارد، همین مقدار مثل ساعت شمارش معکوس برای ابزارهای علمی و تله‌متری عمل می‌کند.

در چند سال گذشته، تیم مأموریت ناچار شده است ابزارهایی را که دیگر ضروری نبودند از مدار خارج کند. از سال ۲۰۲۴، دو حسگر روی هر یک از دو کاوشگر خاموش شدند و ابزارهای بیشتری نیز پس از پروازهای عبوری از کنار سیاره‌ها در دهه‌های گذشته بازنشسته شده بودند. بدون این بازآرایی اخیر در مصرف انرژی، یکی دیگر از ابزارهای وویجر ۲ باید پیش از پایان سال ۲۰۲۶ خاموش می‌شد. اکنون اما انرژی ذخیره‌شده انتظار می‌رود سه ابزار باقی‌مانده فضاپیما را دست‌کم یک سال دیگر قادر به ارسال داده نگه دارد. مانور انفجار بزرگ دست‌کم یک سال دیگر علم و داده از وویجر ۲ می‌خرد.

برای اقدام در این زمان یک دلیل کاملا عملی وجود دارد: هرچه یک کاوشگر دورتر می‌شود، اصلاح مشکلات دشوارتر و رسیدن فرمان‌ها زمان‌برتر می‌شود. وویجر ۱ حتی از وویجر ۲ هم دورتر است و آزمایشگاه پیشرانش جت قصد دارد در ماه‌های آینده همین جابه‌جایی را روی آن نیز انجام دهد.

انتخاب‌های مهندسی کوچک، مأموریتی از عصر طلایی کاوش‌های فضایی را کمی بیشتر امتداد می‌دهند؛ پیام‌رسانی ساخته دست انسان را در پلاسمای رقیق میان ستاره‌ها زنده نگه می‌دارند و یک فصل دیگر از داده‌های میان‌ستاره‌ای را برای بررسی در اختیار دانشمندان می‌گذارند.

فرشاد واحدی
به دنیای علم خوش اومدی! من فرشاد هستم، کنجکاو برای کشف رازهای جهان و نویسنده مقالات علمی برای آدم‌های کنجکاو مثل خودت!

نظر بگذارید

نظرات (2)

مهدی

آیا واقعاً خاموش کردن هم‌زمان چند سیستم ریسک نداره؟ اگه یه خطا پیش بیاد و نتونن فرمان بفرستن چی؟ سریع نوشتم، کمی شک دارم.

آستروف

وای، نیم‌قرن و هنوز زنده‌ست؟ چقدر ظریف و نفس‌گیر. این مهندسی یعنی عشق به علم، کلی ذوق کردم! اما دلم برای اون روزای پرهیجانِ عبورها تنگ شد…