صبحگاه کیپ کاناورال شلوغ و سرنوشت‌ساز خواهد بود. تیم‌های ناسا و اسپیس‌ایکس پرتاب ساعت ۱۱:۱۰ صبح به وقت منطقه زمانی شرق آمریکا در روز پنجشنبه، ۱ اکتبر را برای مأموریت کرو-۱۳ هدف‌گذاری کرده‌اند؛ مأموریتی چهار نفره به مقصد ایستگاه فضایی بین‌المللی که ممکن است در کمتر از ۹ ساعت به آن ملحق شود.
ملاقات سریع مداری چگونه انجام می‌شود
همه سفرها به آزمایشگاه مداری یکسان نیستند. در یک ملاقات سریع، تعقیبی که پیش‌تر حدود دو روز طول می‌کشید، به چند دور گردش مداری فشرده می‌شود. این کار به زمان‌بندی بسیار دقیق نیاز دارد: پرتاب، جدایش و مجموعه‌ای از مانورهای موتور با زمان‌بندی حساب‌شده برای بالا بردن مدار دراگون و هم‌راستا کردن آن با مسیر پرواز ایستگاه. فالکون ۹ نیروی اولیه را فراهم می‌کند و سپس دراگون تنظیمات ظریف را بر عهده می‌گیرد تا بتواند به ایستگاه نزدیک شود.
اگر کرو-۱۳ در زمان برنامه‌ریزی‌شده پرتاب شود، برنامه‌ریزان مأموریت انتظار دارند فضاپیما حدود ساعت ۸:۰۰ شب به درگاه جلویی ماژول هارمونی برسد. خدمه توالی نزدیک‌شدن و اتصال را اجرا می‌کنند؛ فرایندی ظریف و دقیق شامل روشن‌سازی پیشرانه‌ها، کنترل وضعیت و سامانه‌های خودکار که در نهایت به اتصال سخت و نهایی با درگاه الحاق ایستگاه منتهی می‌شود. هارمونی یکی از گره‌های اصلی اتصال در ایستگاه فضایی بین‌المللی است و به‌عنوان دروازه‌ای برای فضاپیماهای مهمان عمل می‌کند.
چهار عضو مأموریت کرو-۱۳ اسپیس‌ایکس ناسا به مقصد ایستگاه فضایی بین‌المللی، پلاک مأموریت خود را داخل نمونه آموزشی یک ماژول ایستگاه فضایی نشان می‌دهند. از چپ: فرمانده جسیکا واتکینز و خلبان لوک دلانی، هر دو از ناسا، و متخصصان مأموریت جاشوا کوتریک از آژانس فضایی کانادا و سرگئی تتریاتنیکوف از روسکوسموس.
خدمه، نقش مأموریت و مسیر علمی پیش رو
در این مأموریت، فرمانده جسیکا واتکینز و خلبان لوک دلانی، هر دو از ناسا، حضور دارند و جاشوا کوتریک از آژانس فضایی کانادا و سرگئی تتریاتنیکوف از روسکوسموس نیز به‌عنوان متخصصان مأموریت به آن‌ها می‌پیوندند. پس از اتصال، آن‌ها به اکسپدیشن ۷۵ ملحق می‌شوند و عملیات طولانی‌مدت را آغاز می‌کنند: نگهداری سامانه‌های ایستگاه، انجام پژوهش‌ها و پشتیبانی از آزمایش‌هایی که زیست‌شناسی، علم مواد و رصد زمین را در بر می‌گیرد.
چرا این موضوع فراتر از زمان‌بندی اهمیت دارد؟ الگوهای ملاقات سریع، خستگی خدمه را کاهش می‌دهند و فاصله میان پرتاب و آغاز کار در مدار را کوتاه‌تر می‌کنند. برای آزمایش‌هایی که نمونه‌های زیستی حساس به زمان دارند یا در پنجره‌های عملیاتی محدود انجام می‌شوند، همین تفاوت می‌تواند مرز میان موفقیت و یک مجموعه داده ناقص باشد.
بررسی‌های نهایی در حال انجام است. اعضای خدمه برای کاهش خطر بیماری پیش از پرتاب، در مرکز فضایی جانسون ناسا در قرنطینه بوده‌اند. آن‌ها قرار است روز شنبه، ۲۶ سپتامبر به مرکز فضایی کندی سفر کنند؛ جایی که مهندسان پردازش نهایی موشک فالکون ۹ و فضاپیمای دراگون را کامل کرده و بازبینی‌های جامع آمادگی پرواز را اجرا خواهند کرد.
فالکون ۹ صعود تا مدار و جدایش مرحله‌ای را انجام می‌دهد و پس از آن، دراگون با اجرای مانورهای ورود مداری، خود را در مسیر ایستگاه قرار می‌دهد. حسگرهای ملاقات خودکار هنگام نزدیک‌شدن، فضاپیما را هدایت می‌کنند؛ در همین زمان، خدمه و تیم‌های زمینی توالی عملیات را پایش می‌کنند و در صورت نیاز می‌توانند کنترل دستی را به دست بگیرند.
زمینه عملیاتی و چشم‌اندازها
این مأموریت ادامه روند پروازهای سرنشین‌دار تجاری است که دسترسی قابل اعتماد به مدار پایین زمین را فراهم می‌کنند. دراگون اسپیس‌ایکس به یک وسیله منظم برای انتقال خدمه و انجام علم در ریزگرانش تبدیل شده است و کرو-۱۳ در آزمایش‌هایی مشارکت خواهد کرد که به برنامه‌ریزی مأموریت‌های آینده اعماق فضا و نمایش فناوری‌های نو کمک می‌کند.
اینکه کرو-۱۳ بتواند پروفایل کمتر از ۹ ساعت را کامل کند، به زمان‌بندی دقیق و شرایط مساعد بستگی دارد، اما تیم‌های درگیر این سناریو را به‌طور گسترده تمرین کرده‌اند. اگر جدول زمانی طبق برنامه پیش برود، فضانوردان در کمتر از یک روز از سکوی پرتاب به درگاه الحاق می‌رسند و آماده خواهند بود هفته‌ها پژوهش و نگهداری ایستگاه را آغاز کنند.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.