تلفن هوشمند در ۱۲سالگی و افزایش خطر اختلالات خوردن

دادن یک تلفن هوشمند به کودک ۱۲ساله می‌تواند شبیه باز کردن دری به دنیایی تازه باشد. اما گاهی این دنیا فقط برنامه‌ها و بازی‌ها را به همراه نمی‌آورد، بلکه تصاویر، مقایسه‌ها و فشارهایی را وارد زندگی کودک می‌کند که می‌تواند نگاه او به بدنش را تغییر دهد.

یک مطالعه تازه در ایالات متحده روی حدود ۹ هزار نوجوان نشان داده است کودکانی که در ۱۲سالگی تلفن هوشمند شخصی داشته‌اند، تا ۱۴سالگی بیش از همسالانی که گوشی نداشته‌اند، نشانه‌های مرتبط با اختلالات خوردن را گزارش کرده‌اند. حدود ۲۴ درصد از ۱۲ساله‌هایی که گوشی داشتند، تا ۱۴سالگی دست‌کم یک نشانه را تجربه کردند، در حالی که این رقم در میان کودکان بدون گوشی کمتر از ۱۶ درصد بود.

پژوهشگران نشانه‌هایی مانند پرخوری عصبی، اختلال خواب و تلاش برای کنترل وزن با روش‌های آسیب‌زا را بررسی کردند؛ از جمله محدودیت شدید کالری یا ورزش افراطی. نزدیک به ۷۰ درصد از ۱۲ساله‌های حاضر در این داده‌ها از قبل تلفن هوشمند شخصی داشتند؛ موضوعی که نشان می‌دهد مالکیت زودهنگام گوشی تا چه اندازه فراگیر شده است.

از نظر آماری، کودکانی که در ۱۲سالگی گوشی داشتند، تقریبا دو برابر بیشتر احتمال داشت ارزشمندی خود را به وزنشان گره بزنند. همچنین در مقایسه با کودکانی که در آن سن گوشی نداشتند، حدود ۱.۵ برابر بیشتر احتمال داشت گزارش کنند برای کنترل وزن خود به اقدامات افراطی دست زده‌اند.

چه چیزی این ارتباط را توضیح می‌دهد؟ نویسندگان مطالعه به مسئله مواجهه اشاره می‌کنند. تلفن هوشمند فقط یک ابزار سخت‌افزاری نیست؛ بلکه دروازه‌ای به فیدهایی پر از تصاویر انتخاب‌شده، محتوای اینفلوئنسرها و بدن‌های فیلترشده است. برای نوجوانی که در آستانه بلوغ با نوسان‌های جسمی و عاطفی روبه‌روست، این جریان مداوم از محتوای متمرکز بر ظاهر می‌تواند ناامنی‌های ذهنی را تشدید کند و رفتارهای ناسالم را عادی جلوه دهد.

این یافته با الگوی گسترده‌تری همخوان است. پژوهش‌های پیشین دریافت گوشی هوشمند پیش از ۱۲سالگی را با افزایش خطر افسردگی، چاقی و خواب ناکافی مرتبط دانسته‌اند. اختلالات خوردن و رفتارهای تغذیه‌ای ناسالم اغلب آرام و بی‌سروصدا آغاز می‌شوند؛ اشتغال ذهنی با غذا یا وزن، برداشت تحریف‌شده از بدن، محدودیت غذایی یا رفتارهای جبرانی مانند ورزش افراطی یا پاکسازی.

والدین و سرپرستان باید مالکیت زودهنگام گوشی را با نظارت فعال، قوانین روشن و گفت‌وگو درباره محتوای آنلاین و تصویر بدنی همراه کنند.

اقدام‌های عملی پیشنهادی پژوهشگران شامل تعیین قوانین شفاف برای استفاده از دستگاه، گفت‌وگوی صریح درباره انواع محتوایی که کودکان در فضای آنلاین می‌بینند، خارج نگه داشتن گوشی از اتاق خواب در شب، محدود کردن برنامه‌هایی که کودک می‌تواند نصب کند و مشخص کردن زمان‌ها یا مکان‌های بدون گوشی است. این مطالعه به جای تعیین یک سن واحد و قطعی برای واگذاری گوشی، بر مشارکت مستمر والدین و توجه به تغییرات در عادت‌های غذایی یا شیوه صحبت کودک درباره بدن و وزن خود تأکید می‌کند.

این یافته‌ها در جاما نتورک اوپن منتشر شده و رسانه‌هایی از جمله سی‌ان‌ان آن را گزارش کرده‌اند. نتیجه ساده اما نگران‌کننده است: یک شیء کوچک و روزمره می‌تواند محیط دیجیتال کودک را به شکلی تغییر دهد که بر سلامت روان اثر بگذارد؛ بنابراین گفت‌وگو درباره تلفن هوشمند برای نوجوانان کم‌سن‌وسال باید همان‌قدر که به خود دستگاه مربوط است، بر نظارت و تعیین مرزهای روشن نیز متمرکز باشد.