هیچ‌کس یک کلاسیک از استیون کینگ را بی‌سروصدا بازسازی نمی‌کند. نسخه تلویزیونی «کری» ساخته مایک فلنگن با زخمی آشنا وارد می‌شود؛ خشم دورجنبانی، بی‌رحمی شهر کوچک، اما در کنار آن بر نوعی لطافت و همدلی پافشاری می‌کند که عمدا تازه و متفاوت به نظر می‌رسد.
این مینی‌سریال آمازون ام‌جی‌ام، نخستین اقتباس تلویزیونی از رمان سال ۱۹۷۴ کینگ و چهارمین اقتباس کلی از آن، داستان نوجوانی آزار‌دیده را دنبال می‌کند که قدرت‌های فراطبیعی رو به رشدش با فشارهای خانه و دبیرستان برخورد می‌کنند. فلنگن، که پیش‌تر با اقتباس‌های ترسناک ادبی شناخته شده، این قصه را برای دوران صفحه‌نمایش‌ها و شبکه‌های اجتماعی بازخوانی می‌کند، بی‌آنکه کبودی‌های نسخه اصلی را پاک کند.
آنچه بلافاصله جلب توجه می‌کند، انتخاب لحن است. فلنگن به کری فرصت نفس کشیدن می‌دهد. او بر همدلی تکیه می‌کند. سریال گاهی آرام و تقریبا خانگی است، و بعد ناگهان به وحشتی تمام‌عیار می‌رسد. موسیقی متن هر دو حال‌وهوا را پشتیبانی می‌کند؛ وقتی باید سکوت کند خلوت و کمینه است، و وقتی باید ضربه بزند، قدرتمند و کوبنده می‌شود.
منتقدان در مجموع از این تجربه استقبال کرده‌اند. راتن تومیتوز بر اساس ۵۴ نقد امتیاز ۸۵ درصدی منتقدان را نشان می‌دهد، در حالی که متاکریتیک با ۱۸ نقد میانگین ۷۱ از ۱۰۰ را ثبت کرده است. این اعداد نشان می‌دهند که با یک پیروزی کاملا یکدست روبه‌رو نیستیم، اما قطعا شکست هم نیست.
برخی منتقدان این به‌روزرسانی را ستوده‌اند. دِ رپ امتیاز ۹۰ از ۱۰۰ داده و از این گفته که فلنگن چگونه «کری» را مدرن می‌کند بی‌آنکه هسته احساسی رمان را از دست بدهد؛ موسیقی و اضطراب نوجوانانه نیز به عنوان نقاط قوت اصلی برجسته شده‌اند. کولایدر نیز با امتیاز ۹۰، دو قسمت پایانی را تحسین کرده و نوشته است که هر صحنه و هر دقیقه اضافه در آن‌ها اهمیت پیدا می‌کند و جزئیات پایانی را به فینالی قدرتمندتر تبدیل می‌سازد.
گروهی دیگر بیشترین امتیاز را به بازی‌ها داده‌اند. پلی‌لیست با امتیاز ۸۳ از ۱۰۰ و امپایر با امتیاز ۸۰ از ۱۰۰ بر گروه بازیگران تاکید کرده‌اند و کار جمعی آن‌ها را یکی از دلایل اصلی موفقیت اقتباس دانسته‌اند. چند رسانه نیز به طور ویژه از سامر اچ. هاول، بازیگر نقش اصلی، نام برده‌اند؛ اجرایی باورپذیر و همدلانه که حتی زمانی که داستان ریسک می‌کند، ستون اصلی سریال باقی می‌ماند.
با این حال، همه انتخاب‌ها به هدف نمی‌زنند. آی‌جی‌ان با امتیاز ۸۰ از ۱۰۰ و کولایدر با امتیاز ۷۰ از ۱۰۰ اشاره کرده‌اند که خرده‌داستان‌های اضافه و شخصیت‌های تازه گاهی روایت را سنگین می‌کنند؛ جهان‌سازی سریال در بعضی لحظه‌ها تمرکز را از وحشت صمیمی و فشرده‌ای می‌گیرد که نسخه اصلی را تا این اندازه اثرگذار کرده بود. اسلش‌فیلم و هالیوود ریپورتر، هر دو با امتیازهایی حدود ۶۰ از ۱۰۰، معتقدند سریال در نهایت کمتر از آنچه می‌خواهد ترسناک است و بخشی از دلهره را با احساسات‌گرایی عوض می‌کند.
صداهای منتقدتر نگران لحن و پیام سریال‌اند. ایندی‌وایر با امتیاز ۵۸ از ۱۰۰ می‌گوید سریال اغلب بیشتر شبیه نگاه یک والد به آسیب‌های دوران جوانی است تا فریادی خام و نوجوانانه. تلگراف نیز با امتیاز ۴۰ از ۱۰۰ این اقتباس را متهم می‌کند که ابهام‌های رمان را به گزاره‌هایی مستقیم درباره مادری و فمینیسم تقلیل داده و در این مسیر، تیزی و گزندگی داستان را از دست داده است.
همین اصطکاک، اصل ماجرای بازسازی یک متن محبوب است: یا اسطوره را عمیق‌تر می‌کنی یا آن را می‌شکنی. فلنگن راه گسترش را انتخاب می‌کند؛ افزودن زمینه، اضطراب‌های معاصر و فرصت بیشتر برای پرداخت شخصیت‌ها. برای بسیاری از منتقدان، این گسترش افسانه «کری» را غنی‌تر می‌کند؛ برای بعضی دیگر، از شدت وحشت آن می‌کاهد.
اگر برای جامپ‌اسکر آمده‌اید، شاید کم‌حوصله شوید. اگر برای نگاهی تازه به زخمی قدیمی آمده‌اید، احتمال زیادی وجود دارد که «کری» فلنگن غافلگیرتان کند. شما در کدام سمت خواهید ایستاد؟
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.