تام کروز برای چراغ سبز سریع آنها دست زد. چند روز بعد، استودیو آنها را کنار گذاشت. هالیوود سریع حرکت می‌کند و گاهی حتی سریع‌تر از تماس‌های تلفنی‌ای که باید بعد از چنین تصمیم‌هایی برقرار شوند.
بر اساس گزارش مت بلونی در رسانه پاک، دو نفر از شناخته‌شده‌ترین مدیران سینمایی برادران وارنر، مایکل دی‌لوکا و پاملا ابدی، در مجموعه ادغام‌شده پارامونت و وارنر باقی نخواهند ماند. دو منبع صنعتی به پاک گفته‌اند این تصمیم نهایی است، هرچند افراد مطلع می‌گویند در زمان انتشار خبر، دیوید الیسون هنوز شخصا این موضوع را به آنها اعلام نکرده بود و انتظار می‌رفت تماس‌ها تا صبح سه‌شنبه انجام شود.
زمان‌بندی این تصمیم به‌سختی می‌توانست بدتر از این باشد. آخرین اکران گسترده آنها زیر پرچم وارنر، فیلم «دیگر» ساخته الخاندرو گونسالس اینیاریتو بود؛ پروژه‌ای ۱۸۰ میلیون دلاری با بازی تام کروز که با نقدهای سرد روبه‌رو شد و پیش‌بینی افتتاحیه داخلی آن کمتر از ۱۰ میلیون دلار بود. چنین فاصله‌ای میان هزینه تولید و بازگشت اولیه، گفت‌وگوهای اتاق هیئت‌مدیره را پرتنش می‌کند.
اما «دیگر» تمام ماجرا نیست. از سال ۲۰۲۲، دی‌لوکا و ابدی به دلیل حمایت از پروژه‌های جسورانه سینمای مولف، شهرت و تیترهای خبری زیادی به دست آوردند؛ پروژه‌هایی که کمتر مدیر استودیویی حاضر بود در چنین مقیاسی به آنها چراغ سبز بدهد. آنها بودجه‌هایی را در اختیار فیلم‌سازان گذاشتند که به‌ندرت برای ایده‌های شخصی دیده می‌شود: ۸۰ میلیون دلار، ۱۰۰ میلیون دلار و گاهی بیشتر. نام‌های حاضر در این فهرست شبیه مجموعه‌ای از مهم‌ترین مولفان سینمای معاصر است: تاد فیلیپس، بونگ جون هو، بری لوینسن، پل توماس اندرسن، مگی جیلنهال، دیوید رابرت میچل و اینیاریتو.
ریسک. حمایت هنری. ایمان. اینها واژه‌هایی بودند که دوران مدیریت آنها را توصیف می‌کردند. با این حال، وقتی صورت‌حساب نهایی بی‌رحمانه شفاف است، ایمان فقط تا حدی برای شما زمان می‌خرد. تنها پیروزی تجاری روشن در فهرست آثار مولف‌محور آنها، فیلم «گناهکاران» ساخته رایان کوگلر بود؛ فیلمی که نه‌تنها موفق شد، بلکه پس از یک توافق ۲۵ ساله حقوق اثر را به خالقش بازگرداند؛ موفقیتی نادر در فرهنگ مذاکرات استودیویی.
اینجا یک تناقض وجود دارد. استعدادهای سینمایی از دی‌لوکا و ابدی تمجید می‌کردند. در نخستین نمایش «دیگر»، کروز از آمادگی آنها برای ورود سریع به یک پروژه ستایش کرد و گفت: «شما حتی صفحه اول را هم ورق نزدید»، جمله‌ای که نشان می‌داد از سرعت عمل آنها شگفت‌زده شده است. تحسین‌برانگیز بود. پرریسک بود. دوست‌داشتنی بود. اما وقتی زنجیره‌ای از فیلم‌های پرهزینه از نظر مالی به نتیجه نمی‌رسند، تحسین نمی‌تواند صورت‌حساب‌های استودیو را پرداخت کند.
اکنون رهبری تغییر می‌کند. جاش گرینستین و دانا گلدبرگ که در حال حاضر پارامونت را اداره می‌کنند، هدایت هر دو استودیو را به دست خواهند گرفت. نشانه‌های اولیه از چرخشی به سمت مالکیت‌های فکری شناخته‌شده و فرنچایزهای آزموده‌شده خبر می‌دهد، نه شرط‌بندی‌های مولف‌محوری که دی‌لوکا و ابدی در اولویت قرار می‌دادند. تغییر، در نهایت، زمانی که استودیوها به دنبال بازده قابل پیش‌بینی هستند، اغلب شبیه اطمینان به نظر می‌رسد.
برای دوستداران سینما، این اتفاق تلخ است. چه کسی هزینه فیلم شخصی بعدی را که جسورانه و گران‌قیمت است، تامین خواهد کرد؟ استودیوها به مدیرانی نیاز دارند که حاضر باشند روی هنرمندان ریسک‌های بزرگ کنند. اما اقتصاد سینما که چند سال پیش اجازه چنین ریسک‌هایی را می‌داد، تغییر کرده است. صنعت سینما جسارت می‌خواهد، اما هم‌زمان می‌خواهد ببیند گیشه می‌تواند این قمار را توجیه کند.
آینده فیلم‌سازان و مدیرانی که در این منطقه میانی گرفتار شده‌اند، هنوز روشن نیست. چند عنوان پرهزینه و به‌تعویق‌افتاده که در دوران دی‌لوکا و ابدی تایید شده‌اند، از جمله پروژه‌هایی از چهره‌هایی مانند جونا هیل، جی. جی. آبرامز، سم اسماعیل و نانسی مایرز، قرار است سال آینده از راه برسند. این فیلم‌ها می‌توانند نشان دهند آیا مدل قدیمی هنوز توان ادامه دارد یا پرده پایانی بر این دوره خاص از جسارت استودیویی کشیده شده است.
استودیوها دست به دست می‌شوند. راهبردها حتی سریع‌تر تغییر می‌کنند. و تماشاگران، مثل همیشه، داوران نهایی خواهند بود؛ آنها نشان می‌دهند که آیا هنوز اشتهایی برای سینمای جسورانه وجود دارد یا فقط برای آثار آشنا و امن.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.