ضرب‌آهنگی منظم را تصور کنید: سالی یک موشک غول‌پیکر. به گفته رهبر ناسا، همین آهنگ پرتاب همان چیزی است که واشنگتن برای بازپس‌گیری و حفظ حضور انسان روی ماه به آن نیاز دارد.
جرد آیزاکمن، که در مصاحبه‌های اخیر از او به عنوان مدیر این آژانس یاد شده، به اسپیس دات‌کام گفت برنامه آرتمیس باید از نمایش‌های گهگاهی فراتر برود. او استدلال کرد که موفقیت آرتمیس ۲ در آوریل ۲۰۲۶ نشان داد این ایده می‌تواند عملی شود، اما یک موفقیت تنها به معنای داشتن راهبرد نیست. پرواز مستمر سخت‌افزار، تمرین مداوم تیم‌ها و صیقل دادن توان فنی، همان چیزی است که یک برنامه جاه‌طلبانه را به قابلیتی معمول و قابل اتکا تبدیل می‌کند.
آرتمیس یک مأموریت واحد نیست. این برنامه زنجیره‌ای از گام‌های به‌تدریج پیچیده‌تر است. پروازهای بعدی از سامانه پرتاب فضایی ناسا برای انتقال خدمه اورایون به مدارهای نزدیک ماه استفاده خواهند کرد؛ جایی که اتصال‌های مداری با فرودگرهای توسعه‌یافته توسط شرکت‌های تجاری آزمایش می‌شود. آرتمیس ۳ که اکنون بیشتر به عنوان یک تمرین برنامه‌ریزی شده تا فرود واقعی، بررسی خواهد کرد که آیا اورایون می‌تواند با فرودگرهایی مانند استارشیپ اسپیس‌ایکس یا فرودگر پیشنهادی بلو اوریجین ملاقات و اتصال مداری انجام دهد یا نه.
چرا این همه بر تکرار تأکید می‌شود؟ چون پرواز فضایی خطا را نمی‌بخشد و مهارت بدون تمرین افت می‌کند. آیزاکمن این تصور را رد می‌کند که یک پرتاب سالانه صرفا کافی است؛ او آن را حداقل مطلق برای عملیات سرنشین‌دار در اعماق فضا می‌داند. او می‌پذیرد که دیگر در دوران آپولو یا سال‌های آغازین شاتل نیستیم؛ زمانی که نرخ پرتاب‌ها بسیار بالاتر بود. با این حال تأکید دارد ایالات متحده باید از هر مأموریتی که با پول مالیات‌دهندگان انجام می‌شود بیشترین ارزش را استخراج کند و با هر پرواز، حافظه عملیاتی خود را تقویت کند.
به گفته او، هدف ناسا این است که یک پیروزی واحد را به قابلیتی پایدار تبدیل کند: پرتاب‌های منظم، توسعه فنی پیوسته و در نهایت حضور بادوام انسان روی ماه.
در پس این فوریت، یک واقعیت ژئوپلیتیکی قرار دارد. جدول زمانی آرتمیس، که براساس امید ناسا بازگشت فضانوردان به سطح ماه را حدود مأموریت آرتمیس ۴ در سال ۲۰۲۸ دنبال می‌کند، اکنون با برنامه‌های ماه‌نوردی چین هم‌زمان شده است؛ برنامه‌هایی که پکن به‌طور علنی اواخر دهه ۲۰۲۰ را برای آن هدف گرفته است. آیزاکمن هشدار داد که این رقابت صرفا یک مسابقه محدود برای نصب پرچم نیست؛ هر کشوری که دسترسی قابل اعتماد به ماه را برقرار کند، اعتماد جهانی به فناوری‌ها و شراکت‌های امنیتی را در بخش‌های گوناگون شکل خواهد داد.
او یادآور شد که چین نمونه‌های اولیه فرودگرها، ماه‌نوردها و لباس‌های فضایی را به نمایش گذاشته و مأموریت‌های سرنشین‌دار خود را بر پایه معماری‌های قابل استفاده مجدد و رویکردهای چندپرتابی طراحی می‌کند. این پیشرفت فنی، حاشیه برتری‌ای را که ایالات متحده زمانی از آن برخوردار بود کاهش می‌دهد. اهمیت موضوع فراتر از اکتشاف فضایی است و حوزه‌هایی مانند هوش مصنوعی، رایانش، حمل‌ونقل و سکوهای دفاعی را نیز در بر می‌گیرد؛ عرصه‌هایی که مشتریان و متحدان آینده در آن تصمیم می‌گیرند به کدام زیست‌بوم فناوری اعتماد کنند.
بنابراین، به گفته آیزاکمن، پاسخ ناسا حفظ آهنگ منظم پرتاب‌ها و آماده نگه داشتن توان مهندسی است. این آژانس پروازهای سامانه پرتاب فضایی، همکاری‌های تجاری برای فرودگرهای ماه و آزمایش‌های مرحله‌به‌مرحله‌ای را ادامه خواهد داد که فرود روی ماه را از یک تیتر کوتاه خبری به قابلیتی واقعی تبدیل می‌کند. رقابت شدید خواهد بود. زمان‌بندی فشرده خواهد ماند. و کار، برای همه کسانی که درگیر آن هستند، تازه آغاز شده است.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.