وویجر ۱ در آستانه رسیدن به فاصله یک روز نوری از زمین

وویجر ۱ در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۶ به فاصله یک روز نوری از زمین می‌رسد؛ رکوردی تاریخی برای دورترین ساخته بشر و فرصتی برای مرور ماموریت ناسا در فضای میان‌ستاره‌ای.

.3 دیدگاه
وویجر ۱ در آستانه رسیدن به فاصله یک روز نوری از زمین

4 دقیقه

دنبال کردن در گوگل

فرداشب، یک ساخته دست بشر به فاصله کامل یک روز نوری از زمین خواهد رسید. وویجر ۱، کوچک، سرسخت و در حال حرکت با سرعت ده‌ها هزار کیلومتر در ساعت، در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۶ ساعت ۱۰:۱۶ به وقت هماهنگ جهانی، برابر با ۲:۱۶ بامداد به وقت اقیانوس آرام، از مرز ۱ روز نوری عبور می‌کند؛ در حالی که حدود ۲۵.۹ میلیارد کیلومتر با سیاره‌ای فاصله دارد که در سال ۱۹۷۷ آن را ترک کرد.

این عدد تا وقتی به معنای واقعی آن برای انسان‌هایی فکر نکنیم که با ماشینی در لبه قلمرو خورشید ارتباط دارند، انتزاعی به نظر می‌رسد. اگر صبح فرمانی بفرستید، تنها صبح روز بعد باید منتظر پاسخ باشید. گفت‌وگوهای دوطرفه به تبادلی آرام و صبورانه تبدیل می‌شوند. اکنون زمان‌بندی اهمیتی پیدا کرده که برای فضاپیماهای نزدیک به زمین هرگز چنین معنایی نداشت.

وویجر ۱ نخستین ساخته بشر خواهد بود که به چنین فاصله‌ای از زمین می‌رسد. این کاوشگر فضایی از زمان گریز گرانشی خود از کنار سیاره‌های غول‌پیکر، با سرعتی حدود ۶۱,۱۰۰ کیلومتر در ساعت، یعنی نزدیک به ۳۸,۰۰۰ مایل در ساعت، به سوی بیرون حرکت کرده است. وویجر ۱ برای بازدید از مشتری و زحل طراحی شده بود. این ماموریت را درخشان انجام داد و سپس به راه خود ادامه داد، از هلیوسفر گذشت و وارد فضای میان‌ستاره‌ای شد؛ جایی که تنها همزادش، وویجر ۲، در کنار آن قدم گذاشته است.

چرا باید یک فاصله را جشن گرفت؟ چون چنین نقاط عطفی معیارهایی از پایداری و نشانه‌ای از صمیمیتی عجیب، آرام و دیرپا میان زمین و فرستادگان مکانیکی آن هستند. وویجر ۱ نزدیک به پنج دهه است که زمزمه‌های الکتریکی کم‌رمق و نجواهای مغناطیسی میان ستارگان را نمونه‌برداری می‌کند. ابزارهای آن زمانی با وظایف فراوانی فعال بودند؛ اکنون فقط تعداد اندکی از آن‌ها زنده مانده‌اند. کنترل‌کنندگان ماموریت، هم‌زمان با کاهش توان مولد گرما برقی رادیوایزوتوپی، سامانه‌ها را یکی‌یکی خاموش کرده‌اند. امروز مغناطیس‌سنج و گیرنده امواج پلاسما بخش اصلی شنیدن‌های این کاوشگر را بر عهده دارند.

ناسا می‌خواهد مردم نیز این لحظه را گرامی بدارند. در شامگاه سه‌شنبه ۱۷ نوامبر، هر کسی می‌تواند تلفن همراه یا چراغ‌قوه‌ای را رو به آسمان بگیرد و پیامی کوچک را با کد مورس چشمک بزند: وی جی آر. یک اپلیکیشن ساده روی تلفن می‌تواند نمایشگر را به چراغ چشمک‌زن تبدیل کند، یا می‌توانید نقطه‌ها و خط‌ها را با دست اجرا کنید. این حرکتی در اندازه انسان است؛ نورهایی کوچک در برابر فاصله‌ای عظیم.

داستان ابزارها و پیام‌های وویجر آمیزه‌ای از علم، جسارت انسانی و محموله‌ای احساسی است. دو کاوشگر وویجر نخستین نماهای نزدیک بشر از سیاره‌های غول‌پیکر و قمرهای آن‌ها را فراهم کردند و وویجر ۲ بعدها از اورانوس و نپتون نیز دیدن کرد. فراتر از تصاویر دیدنی، این کاوشگرها حامل چیزی نمادین‌تر هستند: صفحه‌های طلایی، دیسک‌هایی با روکش طلا که صداها، تصاویر و پیام‌های خوشامدگویی زمین روی آن‌ها حک شده است. این صفحه‌ها موسیقی، صداهای طبیعت، اطلاعات علمی و نقشه‌ای برای یافتن مسیر بازگشت به جهان ما را در خود دارند؛ کارت‌پستالی کیهانی برای هر هوشمندی که شاید روزی آن را رهگیری کند.

در دل این انتخاب‌ها خوش‌بینی خاصی نهفته است. این صفحه صدای یک رئیس‌جمهور و حاصل کار بسیاری از گردآورندگانی را با خود دارد که فقط به داده‌ها فکر نکردند، بلکه امید را هم در نظر گرفتند. وویجر ۱ ممکن است در سال‌های پیش رو، با افت توان منبع انرژی‌اش به زیر آستانه لازم برای راه‌اندازی حتی آخرین آشکارسازها، خاموش شود. مهندسان انتظار دارند تا اوایل دهه ۲۰۳۰، و شاید اگر سامانه‌ها همراهی کنند حتی بیشتر، داده‌های مفید دریافت کنند.

با این حال خاموش کردن ابزارها آنچه وویجر تاکنون انجام داده است را پاک نخواهد کرد. این کاوشگر انتظارات ما را درباره اینکه یک ماموریت منفرد تا چه اندازه دور و تا چه مدت می‌تواند ادامه یابد، بازنویسی کرده است. وویجر دامنه دسترسی بشر را به محیطی گسترش داده که تازه در آغاز شناخت آن هستیم. همچنین به عموم مردم فرصتی داده است تا در آیینی به کوچکی یک چشمک شرکت کنند.

اگر قصد دارید در شب هفدهم به آسمان نگاه کنید، نور خود را رو به بالا بگیرید. وی جی آر را با ضرباهنگ مورس بفرستید. نشانه‌ای آرام را به دل تاریکی روانه کنید و به یاد داشته باشید که شیئی کوچک به اندازه یک خودرو، آن بیرون است و هنوز تپش دوردست سفرهایش را مخابره می‌کند. چه کسی می‌داند کدام چشم‌های آینده شاید سرانجام ردپایی را که پشت سر گذاشته‌ایم ببیند؟

نگار بابایی
من نگارم، عاشق آسمون و کشف ناشناخته‌ها! اگر مثل من از دیدن تلسکوپ و کهکشان‌ها ذوق‌زده می‌شی، مطالب من رو از دست نده!

نظر بگذارید

نظرات (3)

نوا_اسپ

ایده‌ی چشمک مورس خوبه، نمادیه و مردم رو شریک می‌کنه. اما یه جورایی هم نمایشی ـ روانیه؟ معلوم نیست کی این صفحه طلایی رو پیدا کنه، کمی خیال‌پردازی هم هست

مهران

مگه تا این اندازه دور باشی و باز هم سیگنال بیاد؟ واقعا تا اوایل دهه ۳۰ می‌تونن داده بگیرن؟ شایدم رسانه ها کمی اغراق کنن، ولی خوشاینده

آستروست

وای... فکرش هم آدمو می‌لرزونه؛ یه پالس ضعیف از عمق فضا، یه ماشین کوچیک هنوز داره برا ما حرف می‌زنه. حتما شب 17 نگاش می‌کنم، شاید یه چشمک جواب بده، کی می‌دونه