فعالیت های فرهنگی چگونه روند پیری بدن را کند می کنند؟

آیا یک شب رفتن به سینما یا بازدید از موزه واقعا می‌تواند بدن شما را جوان‌تر نگه دارد؟ تحلیل تازه‌ای از پژوهشگران توکیو نشان می‌دهد پاسخ احتمالا مثبت است. داده‌های آن‌ها نشان می‌دهد مشارکت منظم در فعالیت‌های فرهنگی با سن فیزیولوژیک پایین‌تر ارتباط دارد؛ معیاری که نشان می‌دهد بدن در مقایسه با عددی که روی کیک تولد دیده می‌شود، تا چه اندازه خوب عمل می‌کند.

پژوهشگران چگونه پیری و فرهنگ را اندازه‌گیری کردند

این گروه پژوهشی با داده‌های سلامت ۱٬۸۹۹ بزرگسال کار کرد که اطلاعاتشان دست‌کم دو بار بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹ ثبت شده بود. پرستاران ده نشانگر زیستی معتبر را که معمولا برای برآورد پیری فیزیولوژیک به کار می‌روند، جمع‌آوری کردند. این شاخص‌ها شامل فشار نبض، فشار خون دیاستولیک، معیاری از قدرت بازدم، غلظت هموگلوبین، سطح فیبرینوژن، هموگلوبین گلیکوزیله، کلسترول لیپوپروتئین کم‌چگال، شاخص توده بدنی، قدرت پنجه دست و سرعت راه رفتن بود. ترکیب این مقادیر، یک امتیاز واحد و مرکب ایجاد کرد که سن فیزیولوژیک هر فرد را برآورد می‌کند.

شرکت‌کنندگان همچنین پرسش‌نامه‌ای را درباره میزان حضور خود در مکان‌های فرهنگی تکمیل کردند: سینماها، موزه‌ها، گالری‌های هنری، تئاتر، کنسرت‌ها و اپرا. بسامد حضور از صفر برای هرگز تا پنج برای حضور دو بار در ماه یا بیشتر امتیازدهی شد. امتیازهای شش دسته با هم جمع شد تا برای هر فرد شاخص مشارکت فرهنگی به دست آید؛ شاخصی که از صفر تا پانزده متغیر بود.

نتیجه اصلی روشن و مستقیم بود. افرادی که مشارکت فرهنگی بیشتری داشتند، میانگین سن فیزیولوژیکشان ۶۶٫۹ سال بود. در مقابل، میانگین این شاخص در افرادی با مشارکت کمتر ۶۹٫۹ سال گزارش شد. این تفاوت که حدود سه سال است، پس از آنکه پژوهشگران عوامل جمعیت‌شناختی پایه را در تحلیل خود لحاظ کردند نیز همچنان باقی ماند.

چه چیزی می‌تواند این ارتباط را توضیح دهد؟ نویسندگان مطالعه به سازوکارهایی اشاره می‌کنند که در پژوهش‌های گسترده‌تر سلامت عمومی آشنا هستند: حضور در رویدادهای فرهنگی اغلب پیوندهای اجتماعی را تقویت می‌کند، تحرک بدنی را افزایش می‌دهد و ذهن را به فعالیت وامی‌دارد. همه این عوامل می‌توانند از سلامت قلب و عروق، کنترل متابولیک و عملکرد جسمانی پشتیبانی کنند و در عین حال استرس و افسردگی را کاهش دهند. به بیان ساده، مشارکت در هنر ممکن است مانند مجموعه‌ای از رفتارهای کم‌هزینه و کم‌خطر عمل کند که در کنار هم بر روند پیری بدن اثر می‌گذارند.

زمینه و ملاحظات

اشتباه است اگر این نتیجه را به‌عنوان اثباتی قطعی بخوانیم که شب‌های تئاتر مستقیما ساعت زیستی بدن را به عقب برمی‌گردانند. افرادی که بیشتر در رویدادهای فرهنگی شرکت می‌کردند، به‌طور نامتناسبی بیشتر زن بودند، وضعیت اجتماعی و اقتصادی بالاتری داشتند، احتمال اشتغالشان بیشتر بود و سلامت عمومی بهتری را گزارش می‌کردند. این عوامل می‌توانند نتایج را مخدوش کنند. با این حال، این تحلیل نسبت به بسیاری از مطالعات پیشین یک گام رو به جلو است، زیرا داده‌های مشخص نشانگرهای زیستی را به معیاری عینی از مشارکت فرهنگی پیوند می‌دهد و تنها به گزارش شخصی از احساس تندرستی تکیه نمی‌کند.

مدیکال اکسپرس این مطالعه را پوشش داده است؛ پژوهشی که در نشریه اپیدمیولوژی و سلامت جامعه منتشر شده است. نویسندگان تاکید می‌کنند که مشارکت فرهنگی رفتاری بالقوه قابل تغییر است. از نگاه سلامت عمومی، همین ویژگی آن را به هدفی جذاب تبدیل می‌کند: اگر بتوان با برنامه‌های اجتماعی یا دسترسی بهتر، تعامل منظم با فضاهای هنری را تشویق کرد، پیامدهای بعدی آن می‌تواند شامل پیری سالم‌تر در سطح جمعیت باشد.

جمع‌بندی

این یافته پیچیدگی پیری را به یک علت واحد تقلیل نمی‌دهد و همچنین نمی‌گوید رفتن به اپرا راه‌حلی جادویی است. اما به مجموعه شواهد رو به رشدی اضافه می‌کند که نشان می‌دهد زندگی اجتماعی و فرهنگی برای سلامت جسم اهمیت دارد. بنابراین دفعه بعد که برای خرید بلیت تردید داشتید، این نکته را در نظر بگیرید: یک ساعت مواجهه با هنر ممکن است فقط حال روحی شما را بهتر نکند. شاید سرمایه‌گذاری کوچکی برای بدنی جوان‌تر و سالم‌تر باشد.