بازگشت احتمالی تویوتا سلیکا با قدرت ۵۰۰ اسب بخار

سلیکا را تصور کنید که بزرگ‌تر شده، به باشگاه رفته و یاد گرفته بدون از دست دادن حس استایل خود غرش کند. این همان تصویری است که هنرمند دیجیتال، آندری آوارواری، در تازه‌ترین بررسی رایانه‌ای خود ارائه می‌دهد؛ تصویری نزدیک به نسخه تولیدی از این‌که تویوتا چگونه می‌تواند نام سلیکا را دوباره زنده کند و آن را مستقیما به سوی علاقه‌مندان خودروهای اسپرت نشانه بگیرد.

برداشتی تازه با نیتی کلاسیک

تویوتا از دنیای عملکرد و هیجان فاصله نگرفته است. این برند هنوز جی‌آر۸۶ و جی‌آر یاریس را عرضه می‌کند و جی‌آر کرولا نیز شعله هاچ‌بک‌های داغ را روشن نگه داشته است. جی‌آر سوپرا به‌زودی به پایان نسل فعلی خود می‌رسد و گازو ریسینگ هم در حال آماده‌سازی پیشرانه هیبریدی هشت‌سیلندر وی‌شکل و چند پروژه شاخص دیگر است. در چنین فضایی، زمزمه‌های احیای تویوتا سلیکا بیشتر منطقی به نظر می‌رسند تا خیال‌پردازانه.

سلیکای جدید را می‌توان یک کوپه اسپرت نزدیک به کلاس میان‌سایز، با موتور جلو و دیفرانسیل عقب دانست؛ برداشتی ژاپنی از مفهوم خودروهای پونی، چابک و خوش‌فرم، اما با نیرویی ذخیره در پس ظاهر خود. چنین جایگاهی به تویوتا فضای کافی می‌دهد تا مدلی بسازد که بالاتر از خانواده جمع‌وجور جی‌آر قرار بگیرد، اما وارد قلمرو بسیار خاص و گران‌قیمت جی‌آر جی‌تی نشود.

اما نیروی آن از کجا تامین می‌شود؟ انتظار می‌رود گزینه‌های تازه‌ای از موتورهای چهارسیلندر توربوشارژ مطرح باشند. گفته می‌شود مهندسان در حال توسعه موتورهای خطی ۱.۵ و ۲.۰ لیتری هستند و تکامل خانواده سه‌سیلندر جی۱۶ئی می‌تواند به تولد نسخه‌ای با نام جی۲۰ئی منجر شود که در تیپ‌های بالاتر حدود ۴۰۰ اسب‌بخار قدرت تولید کند. اگر تاریخ چیزی به ما آموخته باشد، این است که تویوتا توان موتور را با قابلیت رانندگی روزمره و تنظیم دقیق شاسی ترکیب می‌کند؛ چیزی که راننده ماهر را پاداش می‌دهد.

زمزمه‌هایی درباره یک نسخه هیبریدی هم شنیده می‌شود. عددی در حدود ۵۰۰ اسب‌بخار در فضای آنلاین مطرح شده، اما تویوتا احتمالا از خروجی‌های بسیار بالا که بیش از حد به جی‌آر جی‌تی نزدیک شوند پرهیز خواهد کرد. یک هاچ یا کوپه هیبریدی پرانرژی می‌تواند به تویوتا امکان دهد گشتاور آنی، سامانه چهارچرخ محرک قابل انتخاب و جذابیت گسترده‌تر را اضافه کند، بدون آن‌که فروش خودروهای پرچم‌دار و هاله‌دار برند را تحت تاثیر قرار دهد.

گزینه‌های گیربکس نیز می‌توانند از راهبردی گسترده پیروی کنند: جعبه‌دنده دستی برای طرفداران رانندگی ناب، گیربکس خودکار برای راحتی بیشتر و شاید سامانه چهارچرخ محرک قابل انتخاب به‌عنوان یک آپشن برای گسترش ماموریت خودرو. این انعطاف‌پذیری به سلیکا اجازه می‌دهد در بازارهایی که خودروهای پونی فروش خوبی دارند، با مدل‌های اکوبوست و جی‌تی فورد رقابت کند، در حالی که شخصیت کاملا ژاپنی خود را حفظ می‌کند.

تصاویر رندر آوارواری مفهوم را به‌خوبی جا می‌اندازند. گلگیرهای عضلانی، کاپوت کشیده و کابین جمع‌وجور، همگی در کنار هم دیده می‌شوند. خودرو شبیه یک کلاسیک مدرن است؛ خطوطی آشنا که با تناسبات امروزی بازآفرینی شده‌اند. این یک سناریوی چه می‌شود اگر است که بیشتر از آن‌که وعده بدهد، کنجکاوی ایجاد می‌کند؛ با این حال نشانه‌های طراحی آن برای نامی که زمانی میان اسپرت‌بودن و کاربری روزمره تعادل برقرار می‌کرد، کاملا منطقی به نظر می‌رسند.

البته هنرمندان فقط تا حدی می‌توانند پیش بروند. مشاهده نمونه‌های آزمایشی در ژاپن نشان می‌دهد تویوتا احتمالا در حال آزمایش یک جانشین است و همین موضوع این تصاویر رایانه‌ای را از خیال‌پردازی محض به پیش‌نمایشی قابل تصور نزدیک‌تر می‌کند. با این حال، جزئیات رسمی کارخانه، قیمت‌گذاری و زمان عرضه هنوز تایید نشده‌اند.

آیا تویوتا واقعا سلیکا را به‌عنوان رقیبی با قدرت ۴۰۰ تا ۵۰۰ اسب‌بخار بازمی‌گرداند؟ پاسخ به راهبرد برند، اشتهای بازار و شیوه‌ای بستگی دارد که گازو ریسینگ برای جایگاه‌گذاری محصولات خود انتخاب می‌کند. برای طرفداران نام‌های کلاسیک و خودروهای اسپرت جمع‌وجور، این ایده بسیار وسوسه‌کننده است. برای تویوتا نیز می‌تواند ریسکی درست در زمانی باشد که بسیاری از خودروسازان از کوپه‌های اسپرت دودر فاصله گرفته‌اند.

پس آیا این رندرها همان چیزی را نشان می‌دهند که یک سلیکای مدرن باید باشد؟ بی‌تردید استدلالی قوی ارائه می‌کنند. اگر تویوتا این مسیر را ادامه دهد، باید منتظر خودرویی بود که روح ژاپنی را با نگاه امروزی به عملکرد و مهندسی خودرو ترکیب می‌کند.