تعویق تلاش مداری استارشیپ؛ پرتاب به ۲۸ سپتامبر موکول شد

اسپیس‌ایکس نخستین تلاش مداری استارشیپ را حدود یک هفته عقب انداخت و تاریخ پرتاب را از ۲۲ سپتامبر به ۲۸ سپتامبر موکول کرد. هیچ توضیحی ارائه نشد. اطلاع‌رسانی کوتاه بود، اما پیامدهای آن بزرگ است.

در هر صورت، این رویداد می‌توانست به یکی از سطرهای مهم تاریخ فضانوردی تبدیل شود. اما فعلا به فصلی به تعویق‌افتاده بدل شده است. چهاردهمین پرواز آزمایشی استارشیپ صرفا یک پرش آزمایشی دیگر نیست؛ این نخستین باری است که سامانه ۱۲۴ متری پس از ۱۳ پرواز زیرمداری، برای رسیدن به مدار تلاش می‌کند. موفقیت در این ماموریت می‌تواند نقطه عطفی برای موشکی باشد که با هدف استفاده مجدد کامل و انتقال انسان و محموله به ماه، مریخ و فراتر از آن طراحی شده است.

این پرتاب از پایگاه استاربیس در جنوب تگزاس انجام خواهد شد. شرکت یک پنجره پرتاب ۷۵ دقیقه‌ای تعیین کرده که از ساعت ۸:۱۵ صبح به وقت شرق آمریکا آغاز می‌شود. اگر قصد تماشای این پرتاب استارشیپ را دارید، بهتر است از همان لحظه آغاز پنجره آماده باشید.

اگر برنامه طبق انتظار پیش برود، استارشیپ دقیقا چه خواهد کرد؟ مرحله بالایی ۵۲ متری که معمولا «شیپ» نامیده می‌شود، قرار است در مداری در ارتفاع تقریبی ۲۷۵ کیلومتری زمین قرار بگیرد و شش دور کامل به دور سیاره بزند. پس از این گردش‌های مداری، مسیر خود را پایین می‌آورد و حدود ده ساعت پس از برخاستن، در اقیانوس آرام در غرب شیلی فرود آبی خواهد داشت. در همین حال، بوستر سوپر هوی یک فرود آشنای هفت دقیقه‌ای را انجام می‌دهد و هدف آن فرود در خلیج مکزیک است؛ درست همان‌طور که در چند پرواز اخیر انجام داده است.

این ماموریت همچنین حامل محموله است: تا ۲۶ ماهواره جدید استارلینک نسخه ۳. این ماهواره‌های بزرگ‌تر و توانمندتر تنها می‌توانند زیر پوشش عظیم استارشیپ به فضا منتقل شوند. اسپیس‌ایکس می‌گوید سه عدد از این ماهواره‌ها به دوربین‌های داخلی مجهز شده‌اند که وظیفه دارند پس از استقرار، از سپر حرارتی شیپ تصویربرداری کنند. مهندسان این تصاویر را بررسی خواهند کرد تا عملکرد سامانه حفاظت حرارتی در هنگام ورود دوباره به جو را ارزیابی کنند و مسیر بهبودهای طراحی را مشخص سازند.

چرا همه این‌ها اهمیت دارد؟ چون رسیدن به مدار همه چیز را تغییر می‌دهد. پرش‌های زیرمداری برای اعتبارسنجی موتورها، سازه و کنترل پایه پرواز مفید هستند. اما رسیدن پایدار به مدار، و سپس بازیابی و استفاده مجدد سریع از سخت‌افزار، دروازه دسترسی ارزان و منظم به فضاست. اسپیس‌ایکس تاکنون سه بار گرفتن بوستر سوپر هوی با بازوهای برج پرتاب را به نمایش گذاشته است. اما گرفتن خود شیپ با بازوهای موسوم به «چاپستیک» هنوز اثبات نشده است. سوخت‌گیری مداری شیپ نیز، که یکی دیگر از قابلیت‌های حیاتی برای ماموریت‌های ماه و مریخ به شمار می‌رود، همچنان در نقشه راه قرار دارد.

استارلینک لایه دیگری از این داستان است. منظومه اینترنت ماهواره‌ای اسپیس‌ایکس هم‌اکنون بیش از ۱۱ هزار فضاپیمای فعال دارد، اما هیچ‌کدام از آن‌ها ماهواره‌های تقویت‌شده نسخه ۳ نیستند که برای این پرواز برنامه‌ریزی شده‌اند. ایلان ماسک بارها گفته است هدف، گسترش استارلینک با ده‌ها هزار ماهواره نسخه ۳ است؛ او حتی از ارقامی تا ۱۰۰ هزار ماهواره نیز سخن گفته تا ظرفیت پهنای باند جهانی و پایداری شبکه افزایش یابد.

بنابراین این پرواز آزمایشی هم‌زمان آزمون چندین موضوع مهم است: تزریق مداری، دوام مرحله بالایی، استقرار انبوه ماهواره‌های اینترنتی بزرگ‌تر و یک گام نزدیک‌تر شدن به استفاده مجدد روتین. برخی نقاط عطف باید منتظر بمانند. گرفتن شیپ با برج پرتاب. سوخت‌گیری در مدار. اگر این پرواز به‌خوبی پیش برود، آن‌ها در ماموریت‌های بعدی از راه خواهند رسید.

تاخیر بخشی از مسیر پیشگامی است. این تاخیرها زمان لازم برای بررسی‌ها و اصلاحات لحظه آخری را فراهم می‌کنند. با این حال، جهان هنگام روشن شدن دوباره موتورهای استارشیپ چشم به آن خواهد دوخت؛ زیرا وقتی این غول فضایی همان‌طور که طراحی شده عمل کند، شیوه رسیدن ما به فضا را دگرگون خواهد کرد.