غذا خوردن با عزیزان قند خون را بهتر کنترل می کند

آخرین وعده غذایی را که با کسی که برایتان عزیز است شریک شدید به یاد بیاورید. آیا خوش‌طعم‌تر به نظر می‌رسید؟ پژوهش تازه نشان می‌دهد شاید همان وعده برای قند خون شما هم بهتر بوده باشد.

دانشمندان به داوطلبان یک وعده غذایی استاندارد و سرشار از کربوهیدرات دادند و پاسخ قند خون آن‌ها را در دو حالت مقایسه کردند: زمانی که همان افراد تنها غذا خوردند و زمانی که در کنار فردی نزدیک و آشنا غذا را صرف کردند. نتیجه چشمگیر بود: غذا خوردن با همراهی آشنا باعث افزایش‌های کوچک‌تر قند خون و بازگشت سریع‌تر آن به سطح پایه شد، در مقایسه با زمانی که فرد تنها غذا می‌خورد.

پژوهشگران این نتیجه را با مفهوم «فیزیولوژی اجتماعی» توضیح می‌دهند؛ این ایده که بدن ما صرفا یک سیستم کنترلی جداافتاده نیست، بلکه تنظیمات زیستی آن بسته به محیط اجتماعی تغییر می‌کند. به بیان دیگر، اینکه چه کسی روبه‌روی شما پشت میز نشسته است، می‌تواند بر کارایی بدن در مدیریت گلوکز اثر بگذارد.

به نظر می‌رسد حضور افراد نزدیک، خودتنظیمی بدن را آسان‌تر می‌کند.

این اثر اجتماعی فراتر از گلوکز بود. تیم پژوهش به مطالعات پیشین اشاره می‌کند که نشان داده‌اند نزدیکی اجتماعی می‌تواند تنظیم دمای بدن را در شرایط سرد بهبود دهد و واکنش‌های استرس را هم در بزرگسالان و هم در نوزادان کاهش دهد. جالب اینکه این مزایا حتی بدون تماس فیزیکی مشاهده شده‌اند؛ بنابراین سازوکار احتمالی فراتر از آرامش ساده ناشی از لمس است.

آیا موضوع فقط کاهش استرس است؟ نویسندگان می‌گویند نه کاملا. هرچند استرس کمتر قطعا به کنترل متابولیک کمک می‌کند، الگوی داده‌ها نشان می‌دهد مسیرهای دیگری نیز وجود دارند که از طریق آن‌ها ارتباط اجتماعی فرایندهای فیزیولوژیک بدن را تنظیم می‌کند.

این یافته‌ها با مجموعه رو به رشدی از شواهد همخوان است. یک تحلیل جمعیتی در سال 2023 گزارش کرد افرادی در سن 50 سال و بالاتر که با شریک زندگی خود زندگی می‌کردند، معمولا میانگین قند خون پایین‌تری داشتند؛ ارتباطی که ظاهرا فارغ از خوشایند یا پرتنش بودن رابطه دیده می‌شد. همچنین مطالعه‌ای در سال 2021 از دانشگاه آزاد کاتالونیا نشان داد نوجوانانی که به طور منظم با خانواده، بدون استفاده از دستگاه‌های دیجیتال و با ریتمی آرام غذا می‌خوردند، در تشخیص احساس سیری توانمندتر بودند؛ مهارتی که با کنترل سالم‌تر وزن ارتباط دارد.

پیام این پژوهش یک نسخه پزشکی قطعی نیست. ارتباط اجتماعی جایگزین مراقبت پزشکی مناسب، تغذیه سالم یا ورزش نمی‌شود. در عوض، این کار پژوهشی بر عاملی کمتر دیده‌شده در سلامت متابولیک تاکید می‌کند: آدم‌های دیگر. روابط ما ممکن است نقشی فعال و زیستی در شکل دادن به نحوه عملکرد سامانه‌های اصلی بدن داشته باشند.

این مطالعه که در نشریه ساینس ادونسز منتشر شده، پرسش‌های تازه‌ای را مطرح می‌کند. انواع مختلف پیوندهای اجتماعی، مانند دوستان، غریبه‌ها و شریک عاطفی، در مقایسه با هم چه اثری دارند؟ آیا تغییرات ساده در عادت‌های زمان غذا می‌تواند برای جمعیت‌های در معرض خطر بیماری‌های متابولیک فواید قابل اندازه‌گیری داشته باشد؟ پاسخ این پرسش‌ها مهم خواهد بود اگر بخواهیم مداخلات سبک زندگی را طوری طراحی کنیم که واقعا بازتاب‌دهنده شیوه زندگی انسان‌ها باشد: در کنار دیگران، نه در انزوا.