او صدایی داشت که به اتاق‌های نشیمن در سراسر آمریکا راه پیدا می‌کرد و حضوری که برنامه‌های واریته را به تماشایی‌ترین لحظه‌های تلویزیون تبدیل می‌کرد. پگی کینگ، خواننده و بازیگری که بیشتر با درخشش مداومش در تلویزیون دهه ۱۹۵۰ شناخته می‌شد، در ۹۶ سالگی درگذشت. خانواده و سخنگوی او تأیید کردند که او در ۲۵ اکتبر ۲۰۲۶، پس از سال‌ها مبارزه با بیماری آلزایمر، در مرکز ساندرز هاوس در وین‌وود پنسیلوانیا چشم از جهان فروبست.
کمتر هنرمندی مانند کینگ توانست فاصله میان صفحه‌های موسیقی، رادیو و تلویزیون را با چنین طبیعی بودن و مهارتی پر کند. قرارداد با استودیوی ام‌جی‌ام در سال ۱۹۵۲ راه او را به هالیوود باز کرد، اما حضور پیوسته‌اش در برنامه «نمایش جورج گوبل» از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۷ بود که نامش را به خانه‌های مردم برد. او برای بینندگانی که آواز شفاف و جذابیت شوخ‌طبعانه‌اش را دوست داشتند، به «پگی کینگ زیبا و سرزنده» تبدیل شد. این لقب ماندگار شد و تحسین‌ها هم ادامه یافت: نامزدی جایزه امی برای بهترین خواننده زن در سال ۱۹۵۵ و افتخار اجرای مراسم تلویزیونی امی در سال ۱۹۵۸.
کارنامه او مانند راهنمایی فشرده برای شناخت سرگرمی آمریکایی در میانه قرن بیستم است. کینگ در «برنامه جک بنی»، «نمایش پری کومو»، «نمایش گری مور»، «نمایش استیو آلن» و «برنامه امشب با اجرای جانی کارسون» حضور یافت. مسابقه‌های تلویزیونی و برنامه‌های موسیقی نیز از او استقبال می‌کردند؛ «رقصگاه آمریکایی»، «خط کار من چیست» و «تالار موسیقی کرافت با میلتون برل» او را در میان مهمانان ثابت و محبوب خود داشتند. هر حضور، تصویر هنرمندی را تقویت می‌کرد که هم در آواز مهارت داشت و هم در اجرای صحنه‌ای.
نقش‌های هالیوودی نیز هم‌زمان با فعالیت تلویزیونی او از راه رسیدند. او در موسیقی متن درام تحسین‌شده وینسنت مینلی، «بد و زیبا»، آواز خواند و در آثار سبک‌دلانه‌ای مانند «ابوت و کاستلو با مومیایی ملاقات می‌کنند» محصول ۱۹۵۵ روی پرده ظاهر شد. در سال ۱۹۵۷ در فیلم «ساعت صفر» نقش یک مهماندار هواپیما را بازی کرد؛ تریلری پرتنش با بازی دانا اندروز و لیندا دارنل که بعدها به‌عنوان یکی از میراث‌های عجیب و کوچک سینما شناخته شد و منبع الهام کمدی «هواپیما!» در سال ۱۹۸۰ دانسته شد. نقش‌ها کوچک بودند، بله، اما هرکدام رد و نشانی از خود بر جا گذاشتند.
جوایز و افتخارها در دهه‌های بعد نیز از پی او آمدند. نشریه‌های بیلبورد و داون‌بیت در سال ۱۹۵۶ او را بهترین خواننده تازه‌وارد نامیدند. ستاره او بر پیاده‌روی مشاهیر هالیوود نقش بسته است. پیشگامان پخش فیلادلفیا نیز در سال ۲۰۱۰، به پاس سهم او در رادیو و تلویزیون، نامش را وارد تالار مشاهیر خود کردند. چنین قدردانی‌هایی یادآوری می‌کند که چه شمار زیادی از چهره‌های دوران طلایی تلویزیون، آنچه امروز بدیهی می‌دانیم را بنیان گذاشتند.
آنچه پگی کینگ را ویژه می‌کرد فقط صدای زیبا نبود، هرچند از آن به‌وفور برخوردار بود، بلکه حس دقیق زمان‌بندی و شخصیتی بود که در قالب‌های گوناگون به‌خوبی منتقل می‌شد. در برنامه‌های واریته می‌توانست یک بالاد را با احساس اجرا کند و لحظه‌ای بعد با زمان‌بندی کمیک، فضا را از خنده پر کند. روی پرده آرامش و تسلط داشت و در ضبط‌های موسیقی، گرمایی فوری و صمیمی احساس می‌شد. مخاطبانی که با اجراهای او بزرگ شدند، هنرمندی را به یاد دارند که هم درخشان به نظر می‌رسید و هم کاملا انسانی.
آلزایمر سال‌ها پیش از آخرین پرده زندگی، چهره عمومی این بازیگر را از او گرفت. با این حال، ضبط‌ها باقی مانده‌اند. کلیپ‌های تلویزیونی هنوز زنده‌اند. ستاره او در بلوار هالیوود جای خود را حفظ خواهد کرد. برای دوستداران تلویزیون کلاسیک و پاپ میانه قرن بیستم، کارنامه پگی کینگ آرشیوی منظم از دورانی است که یک هنرمند می‌توانست هم‌زمان همه‌جا باشد: در استودیو آواز بخواند، روی صحنه واریته بخندد و در سالن‌های سینمای سراسر کشور ظاهر شود.
درگذشت او پایانی آرام بر فصلی از تاریخ سرگرمی است؛ فصلی نوشته‌شده با ترانه‌های کوتاه تلویزیونی، نورهای باشگاه‌های شبانه و ضربان پیوسته صنعت نمایش آمریکا پس از جنگ. چه کسی به آن نورافکن خاص و قدیمی قدم خواهد گذاشت؟ داستان‌ها و صداهایی که او از خود به جا گذاشت، این پرسش را همچنان پیش خواهد برد.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.