پس از یک شیفت دوازدهساعته که بیشتر آن را روی پا بودهاید، فکر کردن به دویدن میتواند غیرمنطقی به نظر برسد. شاید فقط به کمی آرامش کوتاه و فوری نیاز داشته باشید. با این حال، یک تحلیل گسترده و تازه نشان میدهد نوع حرکتی که انجام میدهید، این که کجا و چگونه آن را انجام میدهید، ممکن است برای سلامت مغز از خودِ حرکت کردن مهمتر باشد.
پژوهشگران دادههای بیش از ۴٫۲ میلیون نفر را از ۷۴ مطالعه کوهورت و مورد-شاهدی در ۳۰ کشور گردآوری کردند و شرکتکنندگان را به طور میانه حدود ۱۰ سال دنبال کردند. نتیجه اصلی این بود: افرادی که در اوقات فراغت خود بیشترین میزان فعالیت بدنی را داشتند، در مقایسه با کمتحرکترین افراد، حدود ۲۴ درصد کمتر در معرض خطر تشخیص زوال عقل در سالهای بعد بودند. در مقابل، کسانی که بخش عمده تحرکشان از مشاغل سخت و فیزیکی ناشی میشد، حدود ۲۰ درصد خطر بالاتر ابتلا به دمانس داشتند.
این پژوهش که در نشریه لنست پابلیک هلث منتشر شده و به سرپرستی دیوید رایکلن از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی انجام شده است، به بررسی پدیدهای موسوم به «پارادوکس فعالیت بدنی» میپردازد؛ الگویی گیجکننده که نخستین بار در پژوهشهای مربوط به بیماری قلبی دیده شد و نشان میداد فشار بدنی شغلی همان مزایای ورزش تفریحی را برای سلامت به همراه ندارد و حتی ممکن است با پیامدهای نامطلوبتر همراه باشد.
چرا چنین تفاوتی وجود دارد؟ دو نوع حرکت را تصور کنید. یکی حرکتی است که خودتان انتخاب میکنید. سرعت، شدت و مدت آن در اختیار شماست. میتوانید توقف کنید، نفسی تازه کنید، با دوستی حرف بزنید و از منظره لذت ببرید. نوع دیگر، کار است: تکراری، اغلب بیوقفه، گاهی پرخطر و به ندرت طراحیشده بر اساس نیاز بدن به بازیابی. ایستادن طولانی، بلند کردن بارهای سنگین، مواجهه با سروصدا و آلودگی هوا، و اختیار محدود، در بسیاری از مشاغل یدی رایجاند و هر یک به تنهایی با افزایش خطر زوال عقل ارتباط داشتهاند. وقتی استرس مزمن و کمبود زمان یا انرژی برای ورزش در اوقات فراغت هم اضافه شود، تصویر ساده «فقط بیشتر حرکت کنید» دیگر چندان شفاف نخواهد بود.

الگوهای موجود در دادهها این ایده را تقویت کردند. خطر دمانس با افزایش فعالیت بدنی در اوقات فراغت به تدریج کاهش یافت، تا جایی که این فایده به مرحله ثبات رسید. فعالیت بدنی شغلی مسیر معکوس داشت: هرچه فشار فیزیکی مرتبط با کار بیشتر بود، خطر بالاتری مشاهده میشد، البته این روند نیز تا نقطهای مشابه به حالت تثبیت میرسید. همه انواع حرکت به یک اندازه ارزیابی نشدهاند؛ کارهای خانه در یک مطالعه نشانههایی از فایده احتمالی نشان داد، در حالی که رفتوآمد فعال مانند پیادهروی یا دوچرخهسواری تا محل کار، به افزایش اندک خطر اشاره داشت، اما فقط در دو مطالعه بررسی شده بود. نویسندگان تأکید میکنند این یافتههای خاص مقدماتیاند و به پژوهش بیشتری نیاز دارند.
چنین تحلیلی محدودیتهایی نیز دارد. مطالعات از نوع مشاهدهای بودند، بنابراین نمیتوان رابطه علت و معلولی قطعی اعلام کرد. بیشتر آنها به گزارش شخصی افراد درباره میزان فعالیت بدنی متکی بودند که در معرض خطاهای حافظه و گزارشدهی قرار دارد. همچنین تصویر کلی بیشتر به سمت کشورهای پردرآمد متمایل است، در حالی که پیشبینی میشود موارد زوال عقل در مناطق کمدرآمد و با درآمد متوسط سریعتر افزایش یابد. با این وجود، این ارتباطها پس از تعدیل عواملی مانند سن، تحصیلات، بیماریهای مزمن و سایر متغیرها همچنان باقی ماندند و در چندین آزمون حساسیت نیز پایدار بودند؛ موضوعی که اعتبار این نشانه را تقویت میکند.
درونمایه گستردهتر، یعنی اهمیت زمینه، در پژوهشهای مرتبط همین تیم نیز دیده میشود. در مطالعهای جداگانه که در نشریه آلزایمر و دمانس منتشر شد، کارهای نشسته اما درگیرکننده ذهن، برای نمونه کار پشت میز، در مقایسه با رفتارهای منفعلانه مانند تماشای تلویزیون، با حجم قشری بیشتر در نواحی مرتبط با کارکردهای اجرایی مغز ارتباط داشتند. نکته این نیست که نشستن به تنهایی خوب یا بد است، بلکه این است که چه کاری انجام میدهید و تحت چه شرایطی آن را انجام میدهید، پیامدها را شکل میدهد.
برای محافظت از مغز، زمینه به اندازه حرکت اهمیت دارد.
این یافتهها نباید به معنای پرهیز از مشاغل فیزیکی و سخت تلقی شوند. همچنین از فواید شناختهشده ورزش چیزی کم نمیکنند. در عوض، نشان میدهند راهبردهای پیشگیری از زوال عقل باید فراتر از شمارش ساده میزان فعالیت بدنی بروند و محیطهایی را که مردم در آن کار و زندگی میکنند در نظر بگیرند؛ بهبود دسترسی به فضاهای امن برای فعالیت تفریحی، تضمین زمان منظم برای فراغت، و کاهش مواجهههای زیانآور در محیط کار میتواند به اندازه تشویق به پیادهروی روزانه مهم باشد. اگر میخواهیم از ذهنها به همان اندازه بدنها محافظت کنیم، چه تغییراتی باید در مکانهایی ایجاد کنیم که مردم در آنها حرکت میکنند؟
.avif)




نظر بگذارید
نظرات (1)
واو، انتظار نداشتم فعالیت شغلی اینقدر مضر باشه... یعنی باید به نوع حرکت و محیط کار هم فکر کنیم، نه فقط به قدمشماری ساده.