کشف دو حلقه شگفت انگیز پیرامون کوتوله سفید مرده

اخترشناسان پیرامون کوتوله سفید J1328-1450 دو حلقه پایدار از بقایای سیاره‌ای یافته‌اند؛ کشفی که سرنخ‌هایی مهم از مرگ ستارگان و آینده سامانه‌های سیاره‌ای می‌دهد.

.2 دیدگاه
کشف دو حلقه شگفت انگیز پیرامون کوتوله سفید مرده

7 دقیقه

دنبال کردن در گوگل

تکه‌های شیشه که گرد یک جسد می‌چرخند. این یکی از تصویرهایی است که می‌توان برای کشف تازه اخترشناسان پیرامون یک کوتوله سفید به نام J1328-1450 به کار برد: دو حلقه متمایز از آوارهای سیاره‌ای که دور یک ستاره مرده می‌گردند و شکافی تیز و غیرمنتظره میان آن‌ها دیده می‌شود. این الگو فقط زیبا نیست؛ پیامی مهم درباره سرنوشت سامانه‌های سیاره‌ای پس از مرگ ستاره‌هایشان در خود دارد.

اخترشناسان چه چیزی یافتند و چرا اهمیت دارد

با استفاده از تلسکوپ بسیار بزرگ رصدخانه جنوبی اروپا در شیلی، گروهی به سرپرستی نیکولا جنتیله فوسیلو، یک جفت حلقه گازی هم‌مرکز را پیرامون J1328-1450 شناسایی کردند. ابزاری که این ساختار را آشکار کرد، X-Shooter، ردپاهای طیفی را ثبت کرد که نشان می‌دهد این حلقه‌ها از مواد سیاره‌ای تبخیرشده ساخته شده‌اند. به جای یک دیسک تخت و منفرد، همان نشانه آشنای یک سامانه سیاره‌ای ازهم‌گسیخته، این کوتوله سفید میزبان دو حلقه پایدار است که شکافی پاک و مشخص میان آن‌ها قرار دارد.

پیامد این یافته چشمگیر است: چیزی در حال هدایت این آوارها به دو مسیر جداگانه است. پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند که دست‌کم دو خرده‌سیاره بازمانده در آنجا وجود دارد؛ یکی جرم کوچک، احتمالا در اندازه یک سیارک و نزدیک‌تر به ستاره، و جرمی بزرگ‌تر در فاصله‌ای دورتر که شاید با پلوتو یا ماه قابل مقایسه باشد. این بازمانده‌ها مانند پلیس‌های راهنمایی عمل می‌کنند و با گردش به دور ستاره، ناحیه خالی میان حلقه‌ها را پاک‌سازی و پایدار نگه می‌دارند.

چرا باید برای ما مهم باشد؟ چون کوتوله‌های سفید مرحله پایانی ستارگانی مانند خورشید ما هستند. چند میلیارد سال دیگر، خورشید به یک غول سرخ تبدیل می‌شود، لایه‌های بیرونی خود را به فضا پرتاب می‌کند و به یک کوتوله سفید فرو می‌ریزد. آرایشی که امروز در J1328-1450 می‌بینیم، می‌تواند پژواکی دیرهنگام از فرایندهایی باشد که روزی سامانه خورشیدی خود ما را نیز دگرگون خواهند کرد.

سرنخ‌هایی پنهان در سوپ شیمیایی

این حلقه‌ها یکسان نیستند. طیف‌سنجی وجود کلسیم، اکسیژن، منیزیم و آهن را نشان می‌دهد؛ همان عناصر رایج در سیاره‌های سنگی. اما نسبت این عناصر در دو حلقه متفاوت است. حلقه داخلی از گاز منیزیم غنی است، در حالی که حلقه بیرونی مقدار بسیار کمتری از آن دارد. این جدایی ترکیبی دو احتمال را مطرح می‌کند: یا آوارها از دو جرم مادر متفاوت با ترکیب‌های جداگانه آمده‌اند، یا این مواد نماینده لایه‌های مختلف یک جرم واحد هستند که از هم دریده شده است، برای نمونه ماده پوسته‌ای از قطعات هسته فلزی جدا شده باشد.

این اثر انگشت شیمیایی نوعی باستان‌شناسی سیاره‌ای است. اخترشناسان با آن می‌توانند، در خطوط کلی، زمین‌شناسی جهان‌های مرده را بازسازی کنند: آیا آن‌ها تمایز یافته بودند، یعنی هسته، گوشته و پوسته جداگانه داشتند، یا ابتدایی و تمایزنیافته باقی مانده بودند؟ هر پاسخ به تاریخچه شکل‌گیری و تکامل گرمایی بازمی‌گردد؛ داستان‌هایی که زمانی به سیاره‌های سالم تعلق داشتند و اکنون تنها در قالب گاز و غبار باقی مانده‌اند.

این تصویرسازی یک دیسک آواری را پیرامون کوتوله سفید J1328−1450 نشان می‌دهد؛ هسته مرده ستاره‌ای شبیه خورشید ما که در پایان عمر خود لایه‌های بیرونی‌اش را بیرون رانده است. گمان می‌رود این ستاره دارای یک سامانه سیاره‌ای بوده که با مرگ ستاره به توده‌هایی از آوار تبخیرشده تبدیل شده و این بقایا در نهایت به شکل دیسکی مانند آنچه اینجا دیده می‌شود، سامان یافته‌اند. 

چنین سامانه دوحلقه‌ای چگونه می‌تواند شکل بگیرد

چرخه زندگی یک ستاره خورشیدمانند، مرحله نخست را توضیح می‌دهد. وقتی ستاره سوخت هسته‌ای خود را از دست می‌دهد، به یک غول سرخ منبسط می‌شود و می‌تواند سیاره‌های نزدیک را ببلعد. اجرامی که از بلعیده شدن می‌گریزند، ممکن است بر اثر تغییر توازن‌های گرانشی ناپایدار شوند و بعدها با هم برخورد کنند یا هنگامی که بیش از حد به هسته تازه‌آشکارشده ستاره نزدیک می‌شوند، زیر نیروی کشندی از هم پاره شوند. آوار حاصل در مدار جا می‌افتد و به تدریج دیسک‌هایی از ماده را شکل می‌دهد.

نکته معماگونه این است که چرا به جای آنکه این مواد در یک دیسک واحد پخش شوند، دو حلقه جداگانه و پایدار باقی مانده‌اند. ساده‌ترین توضیح، و در حال حاضر توضیح محبوب‌تر، وجود اجرام چوپان است: خرده‌سیاره‌های بازمانده در مدارهای همسایه که با نیروهای گرانشی تشدیدی، آوارها را به دام می‌اندازند. قمرهای چوپان را در نظر بگیرید که حلقه‌های زحل را شکل می‌دهند: گرانش آن‌ها ذرات را در مسیرهایی مشخص محصور می‌کند و شکاف‌ها را پاک نگه می‌دارد. در اینجا چوپان‌ها احتمالا بسیار کوچک‌تر از سیاره‌هایی هستند که معمولا تصور می‌کنیم، اما همچنان می‌توانند در بلندمدت بر آوارهای سیاره‌ای کنترل داشته باشند.

از نظر رصدی، این سامانه کمیاب است. بیشتر کوتوله‌های سفید دارای بقایای پیرامون ستاره‌ای در طیف خود نشانه‌های یک دیسک منفرد را نشان می‌دهند. شناسایی یک دیسک گازی دوگانه به ابزارهای حساس و جهت‌گیری مناسب نیاز دارد. ابزار X-Shooter تلسکوپ بسیار بزرگ، تفکیک لازم را فراهم کرد تا اجزای گازی جداگانه از هم تفکیک شوند و پایداری شکاف تأیید شود.

دیدگاه کارشناس

«این کشف یادآوری زنده و روشنی است که سامانه‌های سیاره‌ای با مرگ ستاره‌هایشان به سادگی ناپدید نمی‌شوند»، دکتر النا مارکز، دانشمند سیاره‌شناس در دانشگاه بارسلونا، می‌گوید. «برخی اجرام به شکلی دگرگون‌شده دوام می‌آورند و همچنان چشم‌انداز دینامیکی را شکل می‌دهند. اگر چیزی باشد، همین بازمانده‌ها به ما اجازه می‌دهند سیاره‌ها را در مرحله‌ای دیرهنگام از تکاملشان مطالعه کنیم؛ مرحله‌ای که در غیر این صورت هرگز به آن دسترسی نداشتیم.»

او می‌افزاید: «تفاوت‌های طیفی میان حلقه‌ها یک معدن طلاست. این داده‌ها به ما امکان می‌دهند بدون بازگرداندن نمونه یا فرستادن کاوشگر، تمایزیافتگی و تاریخچه برخوردها را استنباط کنیم؛ در واقع گزارش کالبدشکافی یک سیاره را از فاصله سال‌های نوری می‌خوانیم.»

پیامدهای گسترده‌تر و گام‌های بعدی

فراتر از جذابیت فوری دو حلقه، این یافته به مدل‌های بقا و نابودی سیاره‌ها کمک می‌کند. پایداری شکاف، جرم و مدار چوپان‌های فرضی را محدود می‌کند؛ یعنی رصدهای بعدی می‌توانند مشخص کنند آیا یکی از آن‌ها واقعا در اندازه ماه است یا بیشتر به یک سیاره کوتوله کوچک شباهت دارد. اگر تأیید شود، این روشن‌ترین شاهد تاکنون خواهد بود که اجرام نسبتا بزرگ می‌توانند پس از مرگ یک ستاره زنده بمانند و از نظر دینامیکی همچنان اهمیت داشته باشند.

رصدهای آینده در باندهای طول موجی متفاوت، طیف‌سنجی با وضوح بالاتر و پایش‌های زمانی، گام‌های منطقی بعدی خواهند بود. تغییر در خطوط گسیلی طی ماه‌ها یا سال‌ها می‌تواند حرکت مداری، برخوردها یا خردشدگی بیشتر را آشکار کند. ابزارهای نصب‌شده بر تلسکوپ‌های زمینی آینده و مأموریت‌های فضایی کمک خواهند کرد تا مشخص شود معماری‌های دوحلقه‌ای یک پدیده عجیب و نادرند یا پیامدی کم‌شمارش‌شده از تکامل ستاره‌ای.

این تصویرسازی دیسکی از بقایای سیاره‌ای را نشان می‌دهد که کوتوله سفید J1328−1450 را در بر گرفته است؛ بازمانده ستاره‌ای خورشیدمانند که هنگام مرگ، لایه‌های بیرونی خود را از دست داد. این ستاره شاید زمانی میزبان سیاره‌هایی بوده که در مراحل پایانی عمرش نابود شده‌اند و موادی تبخیرشده بر جا گذاشته‌اند که دیسک دیده‌شده در اینجا را ساخته است. 

این کشف بازتاب‌هایی فلسفی نیز دارد. سرنوشت بلندمدت سامانه خورشیدی یک صحنه خشونت‌بار واحد نیست، بلکه پیامدی پیچیده است که در آن برخی ساختارها از میان می‌روند، در حالی که برخی دیگر دوام می‌آورند و حتی از نو آرایش پیدا می‌کنند. زمین ممکن است بلعیده شود؛ اجرام دیگر شاید زنده بمانند و بعدها به پیکرتراشان غبار و گاز تبدیل شوند. آنچه پیرامون J1328-1450 می‌بینیم، پیش‌نمایشی است از سامانه‌های سیاره‌ای در مراحل پایانی‌شان؛ آشفته، زیبا و از نظر علمی بسیار غنی.

رصدهایی از این دست، نور دوردست را به روایتی تبدیل می‌کنند: روایتی از شکل‌گیری، از نابودی و از پایداری سرسختانه ساختار در پایانی که در ظاهر آشفته است.

حلقه‌های دوقلوی J1328-1450 به ما می‌آموزند که مرگ ستاره‌ای می‌تواند به جای آشوب صرف، معماری‌ای منظم و بادوام بر جا بگذارد. این کشف پنجره‌ای تازه به مرحله پایانی سامانه‌های سیاره‌ای می‌گشاید و آزمایشگاهی زنده در اختیار اخترشناسان می‌گذارد تا بازمانده‌های شیمیایی و دینامیکی جهان‌هایی را بررسی کنند که مدت‌هاست از میان رفته‌اند.

نگار بابایی
من نگارم، عاشق آسمون و کشف ناشناخته‌ها! اگر مثل من از دیدن تلسکوپ و کهکشان‌ها ذوق‌زده می‌شی، مطالب من رو از دست نده!

نظر بگذارید

نظرات (2)

اخترست

واقعا می‌تونن حلقه‌ها رو با اجرام به کوچکی ماه یا کوچکتر پاک و پایدار نگه دارن؟ شواهد کافیه یا تفسیر جای شک داره؟

دیتاوی

وااای تصویرش واقعا عجیب و زیباست… ایدهٔ چوپان‌وار نگه داشتن حلقه‌ها منو برد، یعنی اجرام کوچیک می‌تونن چنین اثر بزرگی داشته باشن؟