چرا اسکارلت جوهانسون به ببر کاغذی جیمز گری پیوست

جیمز گری با کنار رفتن ان هاتاوی به‌دلیل تداخل برنامه با اودیسه، ببر کاغذی را بازنویسی کرد و اسکارلت جوهانسون را به مرکز یک درام جنایی پرتنش آورد.

.1 دیدگاه
چرا اسکارلت جوهانسون به ببر کاغذی جیمز گری پیوست

4 دقیقه

دنبال کردن در گوگل

قرار نبود اسکارلت جوهانسون در فیلم ببر کاغذی حضور داشته باشد. دست‌کم در آغاز چنین برنامه‌ای وجود نداشت. جیمز گری بازیگر دیگری را در نظر داشت، ان هاتاوی، برای بازآفرینی شخصیتی مرتبط با فیلم زندگی‌نامه‌ای خودش، زمان آرماگدون. اما مسیر فیلم تغییر کرد، ریتمش تندتر شد و لحن تازه‌ای پیدا کرد.

دلیل این تغییر چه بود؟ برنامه کاری. هاتاوی درگیر فیلم اودیسه به کارگردانی کریستوفر نولان بود، یک بلاک‌باستر جهانی که تقریباً جایی برای هماهنگی با زمان‌بندی گری باقی نمی‌گذاشت. بنابراین گری تصمیمی گرفت که در ظاهر کاملاً عملی بود، اما در نهایت به انتخابی خلاقانه تبدیل شد: او پروژه را برای یک سال و نیم متوقف نمی‌کرد. فیلم را از نو تصور کرد، نقش‌ها را بازطراحی کرد و سراغ جوهانسون رفت، بازیگری که در پروژه‌ای قبلی و ساخته‌نشده با او آشنا شده بود و خاطره خوبی از او داشت.

جوهانسون پذیرفت. خیلی سریع. و با همین تصمیم، ببر کاغذی دیگر دنباله‌ای مستقیم برای زمان آرماگدون نبود و به اثری مستقل با هویت خودش تبدیل شد. گری فیلم‌سازی را به رام کردن یک اسب وحشی تشبیه می‌کند؛ گاهی تو را زمین می‌زند. گاهی هم با سرکشی‌اش تو را به مسیری بهتر می‌برد.

داستان بر محور هستر پرل، با بازی جوهانسون، می‌چرخد و به فروپاشی خشونت‌باری می‌پردازد که خانواده او را درگیر می‌کند؛ زمانی که همسرش، گری پرل، که حالا آدام درایور نقش او را بازی می‌کند، و برادرش اروین پرل، با بازی مایلز تلر، با مافیای روسیه روبه‌رو می‌شوند. در ابتدا، گری شخصیت‌هایی نوشته بود که پیوند نزدیک‌تری با مادر و پدر خودش داشتند، اما با تغییر ترکیب بازیگران، بافت شخصیت‌ها نیز عوض شد. جرمی استرانگ که زمانی برای نقش چهره‌ای پدرانه به نام اروینگ گراف مطرح بود، دیگر به پروژه وابسته نیست؛ آن نقش به شخصیت گری پرل تبدیل شد و با حضور درایور صدای تازه‌ای پیدا کرد.

در این جابه‌جایی بازیگران، طنزهای ظریفی هم دیده می‌شود. هاتاوی و جوهانسون هر دو سابقه‌ای پررنگ در فیلم‌های ابرقهرمانی دارند: هاتاوی در شوالیه تاریکی برمی‌خیزد ساخته نولان، نقش زن گربه‌ای را بازی کرد؛ جوهانسون نیز در سراسر دنیای سینمایی مارول، ناتاشا رومانوف یا بیوه سیاه بوده است. بازگشت هاتاوی به همکاری با نولان، ابتدا در میان‌ستاره‌ای و سپس در موفقیت عظیم اودیسه، در را به روی طرح اولیه گری بست و مسیر دیگری را باز کرد. فروش ۱.۸ میلیارد دلاری اودیسه و تحسین‌های فصل جوایز، تقویم کاری هاتاوی را عملاً غیرقابل انعطاف کرد.

گری می‌گوید از سال‌ها پیش به جوهانسون علاقه داشته و او دقیقاً همان چیزی را به نسخه بازنویسی‌شده فیلمنامه آورد که لازم بود: انرژی تندتر، تیزتر و اپرایی‌تر. هستر در ببر کاغذی آن چهره نرم‌تری نیست که در زمان آرماگدون دیده می‌شد؛ او انفجاری‌تر، سوگ‌زده‌تر و از نظر شدت عاطفی اپرایی‌تر است. ریشه‌های نیویورکی جوهانسون و کاریزمای بی‌پرده‌اش با لبه‌های بازتنظیم‌شده شخصیت هماهنگ بود. ریسک کارگردان، منتظر نماندن، انتخاب دوباره بازیگران و بازنویسی، هم از نظر هنری جواب داد و هم از نظر تجاری.

اسکارلت جوهانسون تقریباً بلافاصله موافقت کرد.

نتایج اولیه نشان می‌دهد این ریسک با مخاطبان ارتباط برقرار کرده است. ببر کاغذی در اکران محدود خود در شش سینمای آمریکا، در نخستین آخر هفته ۲۱۵٬۰۰۹ دلار فروش داشت؛ رقمی چشمگیر معادل ۳۵٬۸۳۴ دلار برای هر سالن که رکورد قبلی گری در فروش به ازای هر سینما برای شهر گمشده زد را پشت سر گذاشت. منتقدان نیز عمدتاً واکنش مثبتی داشته‌اند: امتیاز ۸۶ درصد در راتن تومیتوز و نشان تأییدشده تازه، بر اساس ۱۲۵ نقد. برخی منتقدان بازی آدام درایور و مایلز تلر را ستوده‌اند؛ برخی دیگر معتقد بوده‌اند که می‌شد از گستره قابل‌توجه توانایی‌های جوهانسون حتی جسورانه‌تر استفاده کرد.

چرخش گری یادآور این نکته است که فیلم‌ها موجوداتی زنده‌اند. رشد می‌کنند، تغییر شکل می‌دهند و شاخه‌های تازه می‌رویانند. پروژه‌ای که در ابتدا قرار است ادامه‌ای صمیمی بر یک فیلم شخصی باشد، می‌تواند فقط به‌دلیل تغییر برنامه کاری یک بازیگر، به درام جنایی مستقلی با خلق‌وخویی متفاوت تبدیل شود. آیا این یعنی یک نسخه از نسخه دیگر بهتر است؟ نه لزوماً. فقط باعث می‌شود فیلم نهایی به چیزی کاملاً متعلق به خودش تبدیل شود.

ببر کاغذی از ۲۰ نوامبر ۲۰۲۶ به‌صورت گسترده‌تر اکران می‌شود. اگر کنجکاوید بدانید چرا بازیگران مشهور جای خود را به یکدیگر می‌دهند، چرا کارگردانان در میانه راه فیلمنامه را بازنویسی می‌کنند، یا چگونه یک تداخل ساده در برنامه کاری می‌تواند مسیر یک فیلم را تغییر دهد، این فیلم نمونه‌ای جمع‌وجور از بداهه‌پردازی در سینماست؛ و نشان می‌دهد چگونه قدرت ستاره‌ها و ضرب‌الاجل‌های عملی می‌توانند روایت‌پردازی را در لحظه دگرگون کنند.

ترانه علوی
من ترانه‌ام، عاشق نوشتن درباره دنیای فیلم و هنر. سعی می‌کنم هر چیزی که به زندگی جذابیت بیشتری بده رو باهات به اشتراک بذارم.

نظر بگذارید

نظرات (1)

دیتاپالس

وااای یعنی برنامه‌ریزی یه بازیگر تونست فیلمو اینقد عوض کنه؟ تصورم از ببر کاغذی فرق کرد، کنجکاوم ببینم جوهانسون چی بهش اضافه کرده...