8 دقیقه
یک شرط میتواند جهان «برکینگ بد» را دوباره باز کند
برایان کرانستون بهوضوح گفته است که نسبت به بازگشت به نقش والتر وایت بسته نیست، اما فقط در صورتی که ایدهای غیرقابلمقاومت وجود داشته باشد. در مصاحبهای با Awards Radar در سال ۲۰۲۳، که اخیراً از سوی TV Line بازنشر شد، این بازیگر ۶۹ ساله توضیح داد که هیچ چیز کمتر از یک «لحظه الهامبخش» از سوی وینس گیلگان او را مجذوب بازگشت به نقش آشپز مت آمفتامین نخواهد کرد.
کرانستون شرح داد که هنگام خداحافظی نخست با والتر با اشک در چشم چه احساسی داشته؛ آن خداحافظی بهنظر یک پایان قاطع میرسید. بعد از آن فیلم ایال کامیونو آمد، سپس سیر طولانی و تدریجی Better Call Saul و حتی یک حضور کوتاه و شوخطبعانه در تبلیغ برند PopCorners. این بازگشتهای غیرمنتظره نشان داد که دنیای «برکینگ بد» بارها و بارها رویت میشود — گاهی بهعنوان لطف یا خدمات به طرفداران و گاهی با وزن داستانی ملموس. با این حال، کرانستون تأکید کرد که نه او و نه گیلگان نیازی به پول یا فشار استودیو برای باز کردن دوباره این جهان ندارند. چیزی که لازم است یک جرقه خلاقانه واقعی است: ایدهای که گیلگان را از تخت پرت کند و کرانستون نیز همان واکنش را نشان دهد.
این موضعگیری روشنا یک معیار اخلاقی و حرفهای را هم نشان میدهد: بازگشت به یک نقش افسانهای باید ارزش هنری و تأثیر روایی داشته باشد، نه صرفاً سودآوری یا تکرار موفقیت گذشته. در سطح فردی، برای یک بازیگر صاحب نام مانند کرانستون، بازگشت به والتر وایت تنها وقتی معنادار است که پیام جدیدی به میراث شخصیت اضافه کند؛ نه اینکه صرفاً آن میراث را تمدید یا تکرار کند.
چرا این موضوع برای طرفداران و صنعت اهمیت دارد
نگرش کرانستون بخشی از روند کنونی تلویزیون را منعکس میکند: بازسازیها و ادامهدهیها بیش از آنکه صرفاً بر اساس انگیزههای تجاری قضاوت شوند، بر مبنای شایستگی خلاقانه سنجیده میشوند. تجربههای قبلی صنعت نمایش دادهاند که نوستالژی بهتنهایی بهندرت کفایت میکند؛ آثاری مانند Twin Peaks، Fargo و نمونههای مختلف بازگشتهای مجموعههای محبوب (حتی در دنیای مارول و تولیدات نتفلیکس) نشان دادهاند که مخاطب امروزی هم کیفیت روایت و تعامل عاطفی را میطلبد و هم یک منطق درونی و هویتی برای اثر.
برای جامعه حرفهای تلویزیون، شرط کرانستون پیامی روشن دارد: اگر قرار است دنیای «برکینگ بد» دوباره باز شود، باید افزودنی بر ارزشهای داستانی قبلی باشد؛ نه صرفاً بازتولید صحنهها یا شخصیتها برای بهرهبرداری تجاری. این خواسته—«افزودن به میراث والتر وایت»—مترادف با درخواست برای توسعه شخصیت از منظر اخلاقی، روانشناختی و روایی است. بهعبارت دیگر، بازگشت باید به پرسشهای جدید پاسخ بدهد یا زاویهای تازه را نسبت به کاراکترها و پیامهای سریال ارائه کند.
از سوی دیگر، این نگرش روی نحوه تصمیمگیری شبکهها و استودیوها هم اثر میگذارد؛ وقتی بازیگران و سازندگان اصلی شرط میگذارند که تنها با ایدههای قوی بازگردند، استودیوها ناچارند بهجای اولویت دادن به بازاریابی و درآمد کوتاهمدت، روی کیفیت سناریو، انتخاب تیم خلاق و حفظ انسجام هنری سرمایهگذاری کنند. این شیوه میتواند در بلندمدت اعتبار برند مجموعه را حفظ کند و از فرسایش ارزشهای روایی جلوگیری کند.
مقایسهها میان آثار مرتبط ناگزیر هستند. ایال کامیونو برای طرفداران یک کدای جمعوجور و متمرکز بر جسی پینکمن ارائه کرد؛ فیلمی که بیشتر به بستن یک پرونده عاطفی و شخصیتی پرداخت تا گسترش دنیای «برکینگ بد» بهطرزی عمده. در مقابل، Better Call Saul نشان داد چگونه یک سریالی فرعی میتواند با تعمیق پیشینه شخصیتها و آشکارسازی پیچیدگیهای اخلاقی، جهان داستانی را گسترش دهد و به ساختار روایی اصلی وزن جدیدی بیفزاید. شرط کرانستون این است که هر بازگشتی که والتر وایت در آن حضور پیدا کند باید به سمت نمونه دوم متمایل باشد: اول محتوا، سپس جلوهها.
این دیدگاه همچنین پرسشهای فنی و تولیدی را مطرح میکند: آیا قصهای که برای بازگرداندن والتر ارائه میشود، به لحاظ ساختار شخصیتمحور، تضادهای اخلاقی و پیامگذاری در سطح سریال اصلی قرار میگیرد؟ آیا تیم نویسندگی و کارگردانی توانایی خلق تصویری تازه از شخصیت را دارد که هم با آثار پیشین همخوانی داشته باشد و هم ارزش افزوده ایجاد کند؟ پاسخ مثبت به این سوالات نیازمند همگرایی میان بازیگر، خالق (در اینجا وینس گیلگان) و سرمایهگذار/شبکه است.
پشت صحنه و واکنش طرفداران
طرفداران دقیق و پیگیر خاطرات کرانستون را از منحرف شدن به فرهنگ پاپ بهخوبی به یاد دارند؛ از جمله حضورش در تبلیغ PopCorners که بهطرزی شوخطبعانه کاراکتر والتر را برای عموم یادآور شد. هر بار که نشانهای از بازگشت مطرح میشود، واکنش جامعه طرفداران شدید و دوگانه است: بخشی با شور و ذوق بیدرنگ استقبال میکنند و بخش دیگری با احتیاط و حتی بدگمانی پاسخ میدهد. این تفکیک ناشی از تجربههای متعدد از بازگشتهای سطحی است که با انگیزه تجاری طراحی شدهاند و اغلب باعث تضعیف منطق داخلی اثر اصلی میشوند.
منتقدان فرهنگی و روزنامهنگاران سینما نیز در این میان هشدار میدهند که بازتولید بیحساب و بدون فکر ممکن است ارزشهای روایت اصلی را مخدوش کند و در نتیجه باعث «کاهش بازده روایی» شود؛ یعنی هر بازگشت سطحی، بهتدریج از اعتبار و شدت تجربی اثر اصلی کم میکند. در مقابل، بینندگان وفادار خواهان افزودنهایی هستند که واقعاً به کانن داستانی ارزش افزوده بیاورد، اطلاعات جدید ارائه کند یا فهم ما از شخصیتها و پیامهای کلان اثر را دگرگون سازد.
منتقد فیلم، آنا کوواکس، این دیدگاه را خلاصه میکند: «زمانی که شخصیتی به این اندازه نمادین مانند والتر وایت بازمیگردد، بازگشت باید جای خود را در روایت کسب کند. یک حضور کوتاه یا صرفاً کسب درآمد از روی نام شخصیت، کاری میکند که ساختهٔ کرانستون و گیلگان کمارزش جلوه کند. اگر قرار است آنها بازگردند، باید با داستانی بیایند که درک ما از شخصیت را بازتعریف کند.» این نوع اظهارنظرها نمایانگر انتظارات بالای جامعه منتقدان نسبت به هر گونه ادامه یا اسپینآف جدید است.
از منظر تولید، حفظ درستی لحن، آداب و انسجام جهان داستانی از اهمیت زیادی برخوردار است. بازگشت به یک شخصیت قدیمی مثل والتر نیازمند سنجش دقیق در انتخاب زمان، محیط روایی، تیم نویسندگان و حتی نحوه معرفی شخصیت در متن جدید است. باید توجه داشت که گاهی یک بازگشت موفق نیازمند ریسکهای روایی است: مثلاً تغییر در ساختار روایی، استفاده از روایت غیرخطی، یا ورود به عرصههای اخلاقی و فلسفی که پیشتر کمتر بررسی شدهاند. چنین ریسکهایی ممکن است مخاطب را تقسیم کنند، اما در صورت موفقیت میتوانند اثر را به سطحی تازه ارتقا دهند.
کرانستون با همان یک قید ساده درهای امکان را باز نگه داشته است. در دورانی که بازگشتهای تلویزیونی بین خدمت به طرفداران و بازآفرینی بنیادین در نوساناند، فروتنی او و تأکید بر ضرورت فوریت خلاقانه پیامدهای مثبتی دارد: نشان میدهد که اولویت با کیفیت و معناست، نه صرفاً بازتکرار برند یا کسب سود سریع. اینکه آیا والتر وایت روزی بازمیگردد یا نه، شاید کمتر به زمانبندی تولید و برنامهریزی بستگی داشته باشد و بیشتر وابسته به آن لحظه نادر الهامِ خلاقانه باشد که همه عناصر را کنار هم قرار دهد.
یک شوک سینماییِ کوتاه، یک ایدهٔ قدرتمند یا یک تبدیل روایی ناب ممکن است همهچیز را تغییر دهد؛ همین که ایدهای بهاندازهای قوی باشد که هم سازندهٔ اثر را به وجد آورد و هم بازیگر را تحت تأثیر قرار دهد، کافی است. تا آن زمان، طرفداران میتوانند دربارهٔ سناریوهای ممکن گمانهزنی کنند، فصلهای قبلی را مرور کنند، و تصویر سایهٔ هایزنبرگ را در لایههای مختلف داستان تصور کنند و بحث کنند که چه مسیری برای بازگشت والتر میتواند درخور این میراث باشد.
منبع: smarti
نظرات
آسمانچرخ
حس میکنم شرط کرانستون منطقیه، اما مهم اینه که استودیوها حرف نزدن و واقعا رو تیم نویسندگی سرمایهگذاری کنن، وگرنه بازگشت فقط پوپُلیستی میشه.
بیونیکس
تو پروژههام دیدم نوستالژی بهتنهایی گاهی خرابش میکنه. بازگشت والتر باید ریسک روایی کنه، سوالات اخلاقی جدید یا زاویهای نو؛ در غیر این صورت فقط یه یادگاری ساده میشه، نه افزوده به میراث
امیر_ح
واقعا؟ اگه این فقط برای جذب فنها و پول باشه، ولش کنن. اما اگه وینس یه داستان تازه داره، باید دید...
مهدی
اگه واقعاً یه ایدهٔ ناب باشه که کرانستون رو ببره بالا، من کاملاً باهاش موافقم... ولی یه حسم میگه شاید فقط بهونه باشه
ارسال نظر