سرمایه گذاری بزرگ فورد در لوئیزویل پس از جنجال چین

ربات‌های رنگ در کارخانه فورد در لوئیزویل قرار است پس از مدت‌ها انتظار یک ارتقای جدی دریافت کنند. آن صدای یکنواختی که در پس‌زمینه شنیده می‌شود فقط صدای ماشین‌آلات نیست؛ نشانه‌ای روشن است. فورد به یک توفان سیاسی با سرمایه‌گذاری و اقدام ملموس پاسخ می‌دهد.

پس از موشکافی عمومی درباره ارتباطات تجاری این شرکت با شرکت‌های چینی، از جمله انتقادهایی مربوط به مجوزدهی فناوری باتری و قراردادهای مونتاژ، فورد از یک طرح نوسازی بزرگ خبر داد: یک سالن رنگ جدید و به‌روزرسانی فناوری با پشتوانه سرمایه‌گذاری ۹۳۰ میلیون یورویی در تأسیسات کنتاکی، جایی که فورد اکسپدیشن و لینکلن نویگیتور تولید می‌شوند.

سرمایه‌گذاری فورد در عمل چه شکلی دارد

این بودجه برای ساخت یک سالن رنگ پیشرفته هزینه خواهد شد که هدف آن جایگزینی تجهیزات فرسوده، ارتقای کیفیت پوشش رنگ و کاهش اثرات زیست‌محیطی است. کلنگ‌زنی برای اواخر امسال برنامه‌ریزی شده و ساخت‌وساز قرار است پیش از پایان سال ۲۰۲۶ آغاز شود. فورد می‌گوید این ارتقاها رباتیک جدیدتر و فرایندهای نوین رنگ‌آمیزی را وارد خط تولید می‌کند و باید شاخص‌های دوام و پایداری را برای شاسی‌بلندهای پرتعداد خارج‌شده از خط تولید بهبود دهد.

این سایت برای فورد یک موتور درآمدزایی بوده است. خودروها تقریبا هر ۴۵ ثانیه از خط مونتاژ خارج می‌شوند. خروجی این کارخانه از جریان‌های درآمدی چند میلیون یورویی پشتیبانی می‌کند و همچنان یکی از سودآورترین عملیات‌های فورد در آمریکا به شمار می‌آید.

در کنار برنامه سالن رنگ، فورد در حال تغییر جهت فعالیت‌های نزدیک این مجموعه به سمت پلتفرم داخلی یونیورسال خودرو برقی خود است. نخستین مدلی که روی این معماری جدید قرار می‌گیرد، وانت اقتصادی فَتوم خواهد بود که قیمت آن از حدود ۲۷٬۸۵۰ یورو آغاز می‌شود و تحویل آن پس از رونمایی عمومی در همان سال، برای ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی شده است.

فورد همچنین بسته گسترده‌تری از هزینه‌کرد منطقه‌ای را تشریح کرده است؛ حدود ۳.۷ میلیون یورو در پروژه‌های محلی. این شرکت پیش‌تر نیز حدود ۱.۸۶ میلیارد یورو برای تبدیل کارخانه مونتاژ لوئیزویل به مرکزی برای پلتفرم یونیورسال خودرو برقی تعهد کرده بود. خودروساز آمریکایی همچنین حدود ۱.۸۶ میلیارد یورو دیگر در محل انرژی سیستمز گلندیل سرمایه‌گذاری کرد تا تولید ذخیره‌سازی انرژی باتری را گسترش دهد.

نمایندگی‌ها و فعالان محلی می‌گویند اهمیت این سرمایه‌گذاری فراتر از یک رنگ براق است. اد رابرتس، یکی از فعالان محلی فورد، به رسانه‌های صنعتی گفته است که تولید مدرن‌شده با مدل‌های خدماتی تازه همراه می‌شود؛ مانند سرویس‌های دوره‌ای که مستقیما در ورودی خانه یا محل کار مشتریان انجام می‌شود. این تلاشی است برای همسو کردن تولید، خدمات پس از فروش و راحتی مصرف‌کننده در یک مسیر واحد.

این اقدام یعنی فورد در حالی که پیوندهای پیچیده زنجیره تأمین جهانی را مدیریت می‌کند، با جدیت بیشتری روی تولید داخلی حساب باز کرده است.

در پس این خبر، لایه‌ای سیاسی هم وجود دارد. مقام‌های آمریکایی به‌طور علنی درباره اتکای فورد به فناوری‌های باتری دارای مجوز و مرتبط با تأمین‌کنندگان چینی و همچنین درباره برخی مدل‌های مونتاژشده در خارج از کشور ابراز نگرانی کرده‌اند. تزریق سرمایه فورد به کنتاکی در واشنگتن و در میان اتحادیه‌ها به‌عنوان تعهدی آشکار برای نگه داشتن سهم بیشتری از تولید در داخل آمریکا تفسیر خواهد شد، حتی اگر همکاری‌های جهانی همچنان بخشی از زنجیره تأمین مدرن صنعت خودرو باقی بماند.

زمان‌بندی این تصمیم حساب‌شده است. فورد با سرعت دادن به ارتقای کارخانه و تغییر معماری محصولات به یک پلتفرم خودرو برقی بومی، می‌خواهد آسیب‌پذیری خود در برابر تعرفه‌ها را کاهش دهد و به سیاست‌گذاران و مشتریان اطمینان دهد که نسل بعدی خودروهایش با ریشه‌های داخلی قوی‌تری ساخته خواهد شد.

برای لوئیزویل، این سرمایه‌گذاری ادامه یک تاریخ طولانی است. فورد از دوران مدل تی در کنتاکی تولید داشته و این تلاش سرمایه‌ای تازه به‌عنوان فصل بعدی معرفی می‌شود: پیوند دادن خطوط تولید قدیمی با آمادگی برای آینده برقی.

انتظار می‌رود سروصدای رسانه‌ای ادامه پیدا کند. اما در کف کارخانه، داستان ساده است: ماشین‌آلات جدیدتر، فرایندهای رنگ پاک‌تر و آهنگ تولید آماده برای خودروهای برقی؛ مسیری که فورد امیدوار است منتقدان را آرام کند و ردپای تولید آمریکایی باثبات‌تری به نمایش بگذارد.