هواپیمای هیبریدی ئی اس-۳۶ با ظرفیت بیشتر رسما معرفی شد

هارت ائرواسپیس بار دیگر پروژه هواپیمای مسافربری منطقه‌ای خود را بازنگری کرده است و این بار به سراغ طرحی هیبریدی-برقی ۳۶ نفره رفته که آن را ئی‌اس-۳۶ می‌نامد و از آن به عنوان نخستین هواپیمای تولیدی خود یاد می‌کند. این معرفی که در سپتامبر انجام شد، پس از مفاهیم قبلی برای ئی‌اس-۱۹ تمام‌برقی ۱۹ نفره و ئی‌اس-۳۰ ۳۰ نفره صورت می‌گیرد. هارت می‌گوید ئی‌اس-۳۶ نسبت به طرح ۳۰ نفره قبلی شش مسافر بیشتر حمل می‌کند و توافق خرید پشتیبانی‌شده با پیش‌پرداخت از سوی شرکت هواپیمایی منطقه‌ای آمریکایی جی‌اس‌ایکس، ۵۰ فروند هواپیما را پوشش می‌دهد و گزینه خرید ۵۰ فروند دیگر نیز در آن پیش‌بینی شده است.

طراحی، ظرفیت و ادعاهای عملیاتی

ئی‌اس-۳۶ همان حداکثر وزن برخاست طرح قبلی را حفظ کرده است، رقمی که هارت هنوز آن را اعلام نکرده، در حالی که ظرفیت بار مفید آن ۱٬۴۱۵ پوند (۶۴۲ کیلوگرم) افزایش یافته است، یعنی حدود ۲۰ درصد بیشتر از قبل. بدنه هواپیما برای ظرفیت بالاتر مسافر و بار از نظر آیرودینامیکی بهینه‌سازی شده و دهانه بال اکنون به ۹۵ فوت (۲۹ متر) رسیده است که ۱۱ فوت (۳٫۳ متر) کوتاه‌تر از مفهوم ئی‌اس-۳۰ است.

هارت تعداد غلاف‌های موتور و ملخ‌ها را از چهار عدد در مفهوم پیشین به دو عدد در ئی‌اس-۳۶ کاهش داده است. غلاف موتور محفظه‌ای است که موتور یا واحد پیشران را در خود جای می‌دهد. این شرکت می‌گوید پیکربندی ساده‌تر باید پیچیدگی و هزینه‌های تعمیر و نگهداری را کاهش دهد و انتظار دارد هزینه‌های عملیاتی این هواپیمای هیبریدی-برقی دست‌کم ۴۰ درصد کمتر از هواپیماهای موجود باشد، ادعایی که هارت آن را به طراحی جدید نسبت می‌دهد.

پیشرانه، برد و شارژ

ئی‌اس-۳۶ از سامانه پیشران سری-هیبریدی دوقلو استفاده می‌کند. در این آرایش، ملخ‌ها با دو موتور الکتریکی به حرکت درمی‌آیند که هرکدام توان ۱٫۶۵ مگاوات دارند و هر موتور با یک توربوژنراتور کلاس مگاواتی جفت شده است. هارت می‌گوید توربوژنراتورها با توربین‌های گازی تجاری از سازنده‌ای اعلام‌نشده کار می‌کنند و با تولید برق برای تقویت باتری‌های onboard، نقش افزایش‌دهنده برد را بر عهده دارند.

به گفته هارت، باتری‌ها فقط روی زمین قابل شارژ هستند و برای رسیدن به ظرفیت کامل حدود ۳۰ دقیقه زمان نیاز دارند. سازنده، برد تمام‌برقی این هواپیما را با اتکا به نیروی باتری به‌تنهایی تا ۱۲۵ مایل (۲۰۰ کیلومتر) اعلام کرده است؛ زمانی که توربوژنراتورها به عنوان افزایش‌دهنده برد فعال شوند، برد به ۷۴۵ مایل (۱٬۲۰۰ کیلومتر) می‌رسد.

هارت اصلاحات ئی‌اس-۳۶ را نتیجه درس‌هایی می‌داند که از نمایشگر تمام‌مقیاس ایکس‌۱ به دست آمده است. ایکس‌۱ که نخستین پرواز خود را در اوت انجام داد، از سوی این شرکت بزرگ‌ترین هواپیمای باتری-برقی پروازکرده تا امروز و نخستین نمونه اولیه هواپیمای مسافربری برقی جهان توصیف می‌شود که به پرواز درآمده است. هارت می‌گوید تجربه کار با این نمایشگر، تغییرات طراحی را که اکنون در ئی‌اس-۳۶ دیده می‌شود، شکل داده است.

هنوز زود است که گفته شود جی‌اس‌ایکس هر یک از هواپیماهای ئی‌اس-۳۶ را در چه مسیرهایی به کار خواهد گرفت. هارت و جی‌اس‌ایکس اشاره می‌کنند که این مدل برای کریدورهای کوتاه‌برد طراحی شده و نمونه‌هایی از شبکه جی‌اس‌ایکس، از جمله سانتا مونیکا، شهرستان وستچستر، ناپلز و دره ناپا را نام می‌برند، اما به مسیرهای مشخص یا برنامه‌های استقرار قطعی متعهد نشده‌اند.

هارت می‌گوید نخستین نمونه اولیه ئی‌اس-۳۶ را در تأسیسات خود در لس‌آنجلس می‌سازد و برای نخستین پرواز در نیمه دوم ۲۰۲۸ برنامه‌ریزی کرده است. این شرکت فرایند دریافت گواهی بخش ۲۵ اداره هوانوردی فدرال آمریکا را دنبال خواهد کرد؛ گواهی‌ای که هواپیماهای حمل مسافر با ۱۰ صندلی یا بیشتر را پوشش می‌دهد. هارت می‌گوید آزمایش و دریافت گواهی با موفقیت، مسیر آغاز عملیات تجاری را حدود سه سال بعد هموار می‌کند. این شرکت در حال حاضر انتظار دارد ئی‌اس-۳۶ در سال ۲۰۳۱ وارد خدمت شود.

هارت می‌گوید ئی‌اس-۳۶ دست‌کم ۴۰ درصد هزینه عملیاتی کمتری نسبت به هواپیماهای منطقه‌ای موجود خواهد داشت.